Pas Luftës Pruso-Franceze të vitit 1871, filloi të riaktualizohet përsëri kriza lindore. Bizmarku, me qëllim që ta largojë Rusinë nga çështjet evropiane, me mjeshtëri e ktheu atë perandori të madhe nga lindja. Rezultatet e këtij konflikti kishin ndryshuar ekuilibrin ushtarak dhe politik në kontinentin e vjetër, duke e rrënuar kështu përfundimisht traktatin e Parisit të vitit 1856.
Ndërkaq, Rusia cariste, duke mos u frikësuar më nga aleanca Franko-Britanike, që më 1871, filloi të aktivizojë marinën ushtarake në Detin e Zi. Ajo, po ashtu, filloi t’i organizojë dhe t’i nxisë popujt nën Perandorinë Osmane për veprimtari destabilizuese deri në kryengritje, shkruan Memli Sh.Krasniqi sot në Koha Ditore.
Në të vërtetë, në Londër, më 13 mars 1871, ndërmjet Britanisë së Madhe, Gjermanisë, Austro-Hungarisë, Rusisë, Perandorisë Osmane dhe Francës së mundur, u përpilua një Marrëveshje e re, me të cilën u reviduan disa pjesë të Marrëveshjes së 30 marsit të vitit 1856 në Paris. Kështu, sipas pikës 2 të kësaj Marrëveshjeje, hiqej ndalesa e deriatëhershme e lundrimit për anijet luftarake nëpër ngushticat e Dardaneleve dhe të Bosforit, duke ua lejuar kalimin të gjitha anijeve luftarake të vendeve mike dhe aleate, pos në raste kur “Porta e Lartë” konsideronte se ishte e domosdoshme ruajtja e pjesëve të marrëveshjes së Parisit (1856).
(Artikullin e plotë mund ta lexoni në numrin e sotëm të Kohës Ditore)