Politika e improvizimit

Se demarkacioni është problem në Kosovë, e konfirmoi shefi ynë i diplomacisë Pacolli, në Podgoricë, ku autoritetet malazeze i luti për “mirëkuptim dhe durim”. Për çka saktë duhet të kemi durim – jo vetëm Podgorica, por edhe të gjithë qytetarët e Kosovës, të cilët me vite po e paguajnë çmimin e politikave të improvizimit – kjo mbetet e paqartë

Për shumëkënd në Prishtinë mbetet e paqartë se çka kërkoi ministri i Jashtëm i Kosovës, Behgjet Pacolli, këtë javë në Podgoricë. Të dëgjojë homologun e tij Srgjan Darmanoviq si i thotë se demarkacioni për Malin e Zi, është çështje e mbyllur? Po i njëjti, ky Darmanoviqi ia tha të njëjtën gjë këtij të njëjtit Pacolli vetëm disa ditë më parë, kur ata u takuan në New York, në margjinat e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara! Siç mund të paramendohet me siguri se i njëjti Pacolli ia shpjegoi të njëjtit Darmanoviq atë, që ministri i Jashtëm i Malit të Zi ka kohë që e di: se rreth ratifikimit të Marrëveshjes së demarkacionit mes dy vendeve në Prishtinë po thyhen shtizat politike deri në atë masë sa që është pothuaj e pamundur të votohet në favor të një marrëveshjeje të tillë.

Natyrisht, është e qartë edhe që kryeministri i ri i Kosovës, Ramush Haradinaj, nuk mundet që brenda natës të ndërrojë qëndrim rreth kufirit, me gjithë faktin që ai tani është në koalicion me ata që edhe e nënshkruan atë marrëveshje para dy vjetësh. Nuk mundet, sepse pikërisht ai është kundërshtari kryesor i Marrëveshjes së nënshkruar, që insistoi se me të Kosova humb rreth 8.000 hektarë territor, dhe se kufiri i vërtetë është në Çakorr dhe Kullë – një gjë kjo, të cilën ai, si kryeministër, vazhdon ta thotë.

Sigurisht, mund të ndodhë që Haradinaj kurrë mos të ndërrojë qëndrimin, dhe që i gjithë rrëfimi rreth demarkacionit të mbetet i pazgjidhur deri sa të jetë ai në pushtet, e me të edhe qytetarët e Kosovës të vazhdojnë të presin në radhët e gjata para ambasadave evropiane për viza. Përveç, nëse Mali i Zi nuk e ndërron qëndrimin e vet, apo nëse BE-ja nuk vendos se nuk është e drejtë që demarkacioni të jetë kusht për liberalizim vizash. Por një gjë e tillë momentalisht është në domenin e fiksionit.

E realiteti është diç krejt tjetër.

Edhe Arbëri 14 shk 2018 Demarkacioni pritet të jetë temë qendrore e takimeve mes Markoviqit e krerëve shtetërorë të Kosovës

* * *

E gjithë kjo ka qenë e ditur apo ka qenë e pritshme edhe para se të votohet Qeveria e re e Kosovës. Ajo që për shumëkënd nuk është e qartë, është arsyeja pse Haradinaj qysh në ditët e para pas ardhjes në krye të Qeverisë vendosi të hapë demarkacionin, si temën e tij kryesore politike, duke thënë se gjërat do të rinegociohen me Podgoricën, dhe se e gjithë kjo do të përmbyllet për pak muaj, andaj dhe vendimi i parë i kabinetit të tij ishte të shkarkojë Komisionin e deritanishëm për demarkacion me Malin e Zi, dhe një javë më pas të emërojë një Komision të ri.

Duke e ditur qëndrimin e pandryshuar të Malit të Zi, por edhe të SHBA-së dhe Bashkimit Evropian, këto lëvizje nuk ishin logjike. Natyrisht, ratifikimi i demarkacionit është kushti i papërmbushur i Kosovës për liberalizim vizash. Por nuk është i vetmi. Secili diplomat evropian edhe publikisht do ta thotë se rezultatet e prekshme në luftë kundër korrupsionit janë kushti shumë më i rëndësishëm për heqjen e vizave me vendet e zonës Schengen, andaj dhe ka shumë që pyeten pse demarkacioni është prioritet, ndërsa lufta kundër korrupsionit jo?

Apo ndoshta pushtetarët tanë dinë diçka që askush tjetër nuk e di?

Nuk jam shumë i sigurt për këtë. Më parë do të jetë se bëhet fjalë për një improvizim politik.

* * *

Edhe Arbëri 19 jan 2018 Haradinaj në kërkim të një “justifikimi” për ta mbështetur demarkacionin

Me tashmë disa vite prej se merremi me diç që në fakt nuk është dashur të shndërrohet në problem. Së pari, Qeveria e mëparshme e Kosovës e nënshkroi Marrëveshjen, me gjithë paralajmërimet nga opozita që mos ta bëjë këtë pa arritjen e konsensusit, dhe më pas ajo Marrëveshje u mbajt larg syve të publikut, deri sa problem nuk u shndërrua në një krizë të brendshme politike, e cila ishte edhe shkaktari i drejtpërdrejtë për rënien e Qeverisë, në maj të këtij viti, dhe shpalljes së zgjedhjeve të parakohshme, me ndihmën e të cilave Haradinaj erdhi në maje të pushtetit. Dhe tani ky qark, të themi vicioz, po mbyllet ashtu që sot në pushtet janë bashkë edhe kundërshtarët e demarkacionit me në krye Haradinajn, edhe ata që e nënshkruan atë dhe publikisht flisnin se marrëveshja duhet të ratifikohet – Partia Demokratike e Kosovës dhe presidenti i shtetit, Hashim Thaçi.

Ngjashëm është puna edhe me opozitën – Lidhja Demokratike e ish-kryeministrit, Isa Mustafa edhe sot insiston që demarkacioni i nënshkruar është i saktë, derisa partia më e madhe parlamentare, Lëvizja Vetëvendosje, paralajmëron pushtetin që të mos e sjellë rastësisht demarkacionin për ratifikim, sepse ashtu vetëm se do të fitojë një reprizë të ngjarjeve nga vjeshta e vitit 2015, kur deputetët kosovarë derdhnin lot nga gazi lotsjellës në Parlament.

Të gjitha palët gjatë gjithë kohës i janë mbajtur pozicioneve të veta, duke lejuar që të kalojnë shanset për zgjidhje me kohë të problemit, andaj dhe sot jemi aty ku jemi: demarkacioni është punë e kryer për Podgoricën, por edhe për Washingtonin, Brukselin dhe qendrat e tjera të bashkësisë ndërkombëtare. E Mali i Zi, në ndërkohë, është bërë dhe shtet-anëtar i NATO-s.

E atë, që demarkacioni është problem në Kosovë, e konfirmoi askush tjetër pos shefi ynë i diplomacisë Pacolli, gjatë vizitës në Podgoricë, ku autoritetet malazeze i luti për “mirëkuptim dhe durim”.

Për çka saktë duhet të kemi durim – jo vetëm Podgorica, por edhe të gjithë qytetarët e Kosovës, të cilët me vite po e paguajnë çmimin e politikave të improvizimit – kjo mbetet e paqartë. Sepse, sikur edhe në çdo improvizim – qartë vërehet se kur ai nis, por kurrë nuk dihet se kur dhe si përfundon.

Edhe Arbëri 20 dhj 2017 Darmanoviq ripërsërit, për Malin e Zi demarkacioni është punë e kryer

Posaçërisht nëse improvizojnë amatorët.

(Ky koment i kryeredaktorit të “Kohës Ditore” është botuar në gazetën “Vijesti”, të përditshmen kryesore të Malit të Zi).