Vështrime

Dilema e anti-populizmit

Edhe nëse antipopulistët mund të bashkohen kundër një kundërshtari të përbashkët, ndryshimi i parametrave të politikës është një detyrë shumë më e vështirë. Në vend që thjesht të bëjnë thirrje për mospëlqimin e përbashkët të njeriut të fortë, ata duhet të diskutojnë një grup më të gjerë çështjesh dhe t'u kthehen çështjeve të programeve të politikave dhe parimeve bazë

Pas një viti ndërprerjeje të negociatave, gjashtë nga partitë opozitare të Turqisë më në fund janë bashkuar pas një kandidati të vetëm presidencial në zgjedhjet e këtij maji, me shpresën për t’i dhënë fund sundimit dy dekadash gjithnjë e më autokratik dhe represiv të Rexhep Tajip Erdogan. Këtë muaj, e ashtuquajtura Tabela e Gjashtëshes u afrua me Kemal Kılıçdaroğlun, liderin e Partisë socialdemokrate dhe saike Republikane Popullore (CHP), pasi kishte lënë mënjanë pretendentët më të rinj, më karizmatikë si kryetari i Stambollit nga radhët e CHP-së, i cili kishte rimarrë pushtetin e qytetit nga Partia për Drejtësi dhe Zhvillim të Erdoganit në 2019.

Kur një regjim populist autoritar po manipulon lojën demokratike, është e arsyeshme që partitë opozitare të kombinojnë forcat për të pasur çdo shans për të fituar zgjedhjet. Por një unitet i tillë, edhe pse i nevojshëm, nuk është i mjaftueshëm për sukses; në fakt, pjesa më e vështirë vjen pas vendimit për bashkim.