Shtojca për Kulturë

Dorën e shtrirë nga perëndimi e mendjen te mashtrimi

A duhet gjithsesi të rrënohet shtëpia për të rinisur diçka që të prekim lumturinë? Këto përpëlitje i thekson shfaqja “Mishi i egër” e Teatrit Shqiptar të Shkupit
 

“Mishi i egër” – premierë, Teatri Shqiptar, Shkup, me autor Goran Stefanovskin nën regji të Martin Koçovskit me pjesëmarrjen e Bajrush Mjakut – është një letargji brenda së cilës zien drama e rrënimit të njeriut, e ku njëkohësisht kërkohet fuqia për një zgjim të ri. E gjitha është një refleksion mbi momentin politik në Ballkan, ku dora është shtrirë nga perëndimi e mendja është te mashtrimi. E tëra si një refleksion për një gjendje lufte që vazhdimisht kujdestaron mbi Ballkanin

“Nuk do të ndalem deri sa ta kapi për fyti lumturinë”, thotë njëri nga personazhet duke shtruar dilemën e raportit të njeriut me vetveten në kërkim të identitetit, trajtuar në shfaqjen “Mishi i egër” premierë e Teatrit Shqiptar të Maqedonisë së Veriut, me autor Goran Stefanovskin, nën regji të Martin Koçovskit.

Babai i lodhur (në interpretim dramatik të Bajrush Mjakut) ka inkasuar nga jeta përvojë që i tepron dhe duket se nuk ka se si ta implementojë te fëmijët e tij. I mbetur në karrocë invalidësh, ai shikon, vrojton dhe sheh përtej asaj që shikon duke mbledhur në vete gjithë dramën e familjes e cila në një dinamikë jete ku gjithsecili është në kërkim të diçkaje, metastazon në njëfarë kaosi ku gjithçka lëviz e askund nuk shkon. Një letargji brenda së cilës zien drama e rrënimit të njeriut e ku njëkohësisht kërkohet fuqia për një zgjim të ri. E gjitha është një refleksion mbi momentin politik në Ballkan ku dora është shtrirë nga perëndimi e mendja është te mashtrimi.