Është morbide që në Serbi psikopatët ende vazhdojnë të rregullojnë jetën dhe vdekjen. Njësoj siç vetëm pak ditë më parë organizuan një varrim shtetëror për një kriminel lufte dhe një kasap ballkanik, i cili shkaktoi një shpërthim të madh nacionalist dhe të ideologjisë së "Serbisë së Madhe", si në Serbi, ashtu edhe në entitetin e Republikës Srpska në Bosnjë-Hercegovinë.
Dhe, për fat të keq, askush nga organizatorët (shteti) dhe të pranishmit nga të dyja anët e Drinës, zyrtarët dhe nëpunësit, nuk do të përgjigjet dhe nuk do të përballet me asnjë sanksion nga BE-ja. Bëhet fjalë konkretisht për gjashtë ministrat serbë të Vuçiqit, të cilët së bashku me kolegët e tyre nga Republika Srpska e përcollën për në varrimin një përbindësh gjenocidal që vrau mbi 18.000 njerëz.
Në atë varrim, "komandantit", siç e quajti ai, një shërbesë mortore morbide ia shërbeu Patriarku Porfirije. Ai, ashtu si edhe Kisha Ortodokse, kurrë nuk e ka dënuar priftin që bekoi njësitë e "Shkorpionëve" me fjalët: "Shko i gëzuar, kthehu i gëzuar", kur ata shkuan dhe vranë djem boshnjakë të lidhur.
Prandaj, ky varrim morbid dhe blasfemik është më shumë se një festë naziste, me të cilën glorifikohet një përbindësh monstruoz që vriste këdo që ishte boshnjak dhe që i binte nën dorë. Pikërisht ky varrim shtetëror, sipas skenarit të Aleksandar Vuçiqit, është nihilizëm i pastër relativist. Mohim i gjenocidit dhe thirrje për gjakderdhje të mundshme të reja, nga Porfirije e deri te të gjithë të tjerët që brohoritën mbi varrin e tij.
Dhe tani ajo që është më e zeza: askush nga ata që erdhën dhe glorifikuan kriminelin e dënuar, natyrisht, nuk do të mbetet pa funksionet e tyre, madje as pasardhësit e tyre.
Pikërisht për këtë, mesazhet nga Brukseli se do të diskutojnë për këtë me Vuçiqin dhe se gjithçka që ndodhi lidhur me varrimin është tronditëse, se glorifikohen kriminelët e luftës, të paktën duken hipokrite dhe fyejnë inteligjencën. Ndërkohë që "bota serbe" ju vizaton para syve se çfarë dëshiron.
Shtrohet pyetja: ku janë kufijtë e tmerrimit evropian?
Fakti që Marta Kos anuloi vizitën në Serbi në shenjë proteste, Vuçiqi as që e mori parasysh.
Përkundrazi, ai mori ftesë nga Macroni në Paris, ku u prit në tapetin e kuq me përqafime, ndërsa në Pallatin Élysée zhvilluan bisedime veçmas. Dhe, në të vërtetë, pak kush në BE, përveç von der Leyenit, ishte i befasuar nga ndihma e Vuçiqit për varrimin e një vrasësi masiv, ku ai dërgoi të merrte pjesë edhe djalin e tij të madh, Danilon, i njohur për publikun për sjelljet e tij nacionaliste në stadiume dhe vende të tjera.
Ky ishte një varrim që për ditë të tëra ishte paralajmëruar se do të vinin dhjetëra mijëra njerëz për ta përcjellë atë kufomë gjenocidale.
Por erdhën shumë më pak se numri i paralajmëruar nga Vuçiqi, më saktësisht rreth 16 mijë. Kjo pamje e organizimit të këtij varrimi morbid është gjithashtu një nga elementet përbërëse të identitetit serb. Dhe është mesazhi i shtetit se "vdekja e kriminelit" nuk përfaqëson edhe "vdekjen e ideologjisë kriminale".
Varrimi është një shfaqje rrëqethëse e "gjakut dhe tokës".
Pra, erdhi në varrim apo jo, Vuçiqi ishte skenaristi dhe regjisori i kësaj shfaqjeje të turpshme. BIA dhe Shërbimi Ushtarak i Sigurisë ishin vetëm ekzekutuesit dhe realizuesit e ideve të Vuçiqit.
Çfarë do të thotë thirrja e turpshme e tifozëve të FK Crvena Zvezda në Marakana, "drejt Potoçareve", përveçse drejt gjenocidit?
A do të thotë kjo se regjimi serb ende konsideron në të njëjtën mënyrë se lufta serbe nuk ka përfunduar?
Dhe kjo luftë nuk do të përfundojë, as banaliteti i së keqes nuk do të zhduket, përderisa Evropa vazhdon t'i bëjë lëshime Vuçiqit dhe ta shohë atë si alternativën e vetme për paqen dhe stabilitetin në rajon, pavarësisht se ai është personi që e ka shndërruar Serbinë në një antishoqëri dhe nuk dëshiron normalizim me fqinjët, veçanërisht me Kosovën.
Qytetarët e Serbisë nuk duan të jetojnë më nën nacionalizëm dhe populizëm. Evropa nuk është Vuçiqi dhe sistemi që nuk i dënon vrasësit. Me një diktator, shoqëria serbe nuk mund të shërohet dhe të jetojë sipas vlerave evropiane.