“I kujt është?” – Lufta e një babai palestinez për fëmijën që mund të mos jetë i tij

Historia rrëqethëse e Mohammed Lubbadit pasqyron dhimbjen dhe pasigurinë që solli lufta në Gazë, duke ia shkatërruar familjen dhe duke e lënë në kërkim të një djali, ekzistenca e të cilit mbetet e paqartë. Mes humbjeve tragjike dhe informacionit kontradiktor, ai përballet me një betejë të gjatë për të vërtetën. Në mungesë të provave shkencore dhe në kushte kaotike, fati i fëmijës mbetet i paqartë, duke e rënduar edhe më shumë barrën psikologjike të tij. Megjithatë, ai vazhdon të kërkojë përgjigje, i vendosur të mos heqë dorë derisa ta zbulojë të vërtetën

Mohammed Lubbad e gjeti veten duke u nxjerrë nga rrënojat e shtëpisë së tij, pasi një sulm izraelit kishte goditur banesën familjare vetëm pak ditë pasi kishte nisur lufta shkatërrimtare në Gazë. Ishte 13 tetori i vitit 2023 - dita kur nisi trauma e tij e thellë, por edhe dita kur filloi kërkimi i tij i dhimbshëm për një fëmijë që nuk e kishte takuar kurrë dhe për të cilin nuk ishte as i sigurt nëse kishte ardhur ndonjëherë në jetë.

Mohammedi u dërgua nga shtëpia e tij tashmë e shkatërruar në Beit Lahiya, në veri të Gazës, drejt Spitalit Indonezian për të marrë trajtim mjekësor. Me kalimin e kohës, ai nisi të merrte informacione të fragmentuara dhe shpesh kontradiktore: njëra nga dy vajzat e tij kishte mbijetuar, ndërsa tjetra - Rana pesëvjeçare - kishte humbur jetën, së bashku me nënën e tij, vëllain, bashkëshorten e vëllait dhe fëmijën e tyre. Megjithatë, gruaja e tij Amal, e cila ishte në muajin e tetë të shtatzënisë, rezultonte e zhdukur pa asnjë gjurmë të qartë.

Fillimisht, stafi i spitalit i kishte thënë Mohammedit se Amal ishte dërguar në Spitalin Kamal Adwan, ku ishte kryer një operacion cezarian dhe kishte lindur një djalë i shëndetshëm - djali i tyre. Por më pas erdhi një tjetër lajm, i mbushur me pasiguri dhe dhimbje, se Amal ishte transferuar në Spitalin Al-Shifa për shkak të gjendjes së rënduar dhe se kishte ndërruar jetë më 22 tetor si pasojë e plagëve në kokë dhe në bark.

Mohammedi vajtoi humbjen e bashkëshortes, ashtu siç kishte vajtuar edhe për vajzën e tij Rana dhe për të afërmit e tjerë që kishte humbur. Megjithatë, shumë shpejt mendja e tij u përqendrua te misteri i djalit të tij: a ishte gjallë ai, dhe nëse po, ku ndodhej?

“Imagjinoni që mes çdo kërkimi për një anëtar të familjes”, rrëfente Mohammedi, një programues 35-vjeçar, “mes çdo fatkeqësie, çdo humbjeje dhe çdo tragjedie, ne mblidheshim për t’u ngushëlluar dhe më pas ktheheshim sërish te e njëjta pyetje: ku është fëmija?”

Pak shpresë

Në fund të tetorit, ai arriti të sigurojë një gjurmë shprese. Kunati i tij ishte informuar se foshnja mund të ndodhej mes një grupi të foshnjave të lindura para kohe që ndodheshin në Spitalin Al-Shifa. “Stafi na tha se ishte një foshnjë që përputhej me këto të dhëna: e lindur në fund të muajit të tetë të shtatzënisë dhe e transferuar nga Kamal Adwan rreth datave 13-14 tetor”, shpjegoi ai. “Por fatkeqësisht, nuk kishte detaje të qarta apo ndonjë regjistrim të rregullt”.

Ndërsa pasiguria shtohej, doli në pah se një foshnjë me përshkrim shumë të ngjashëm ishte identifikuar nga një familje tjetër dhe ishte regjistruar me emrin e tyre, duke hapur kështu një kapitull të ri konfuzioni dhe një mosmarrëveshje të hidhur. Edhe pse u bë përpjekje për të kontaktuar familjen tjetër, ata refuzuan të japin një deklaratë.

“Ne vazhdonim të thoshim se ky fëmijë përputhej me rrethanat e lindjes së foshnjës sonë, i cili ishte transferuar nga Kamal Adwan në të njëjtën ditë,” tha Mohammedi, duke theksuar mungesën e dokumentacionit të saktë mjekësor në atë periudhë kaotike.

Ndërkohë, kushtet e luftës po përkeqësoheshin me shpejtësi dhe rrethimi izraelit i kompleksit mjekësor Al-Shifa në nëntor 2023 e bëri qasjen jashtëzakonisht të rrezikshme, ndërsa dokumentimi i saktë pothuajse i pamundur. Vëmendja ndërkombëtare u përqendrua te foshnjat e lindura para kohe të bllokuara në spital, ndërsa rritej frika se ndërprerja e energjisë elektrike do t’i detyronte mjekët të ndalonin pajisjet jetike.

Sipas një deklarate të departamentit të hetimeve të policisë në Gazë, mosmarrëveshja kishte lindur pasi dy gra në rrethana të ngjashme kishin lindur para kohe. Të dyja foshnjat kishin mbijetuar fillimisht dhe ishin vendosur në njësitë e kujdesit intensiv neonatal, por për shkak të sulmeve dhe ndërprerjes së energjisë, disa prej foshnjave humbën jetën.

Dëshmitë e stafit spitalor sugjerojnë se njëra nga foshnjat e lindura nga këto dy nëna që kishin ndërruar jetë ishte ndër ata që nuk mbijetuan, duke lënë kështu vetëm një foshnjë në qendër të kësaj dileme të dhimbshme.

Ndërprerjet e rënda të komunikimit e vështirësuan edhe më tej marrjen e informacionit të saktë. Deri në dhjetor 2023, Mohammedi mësoi se foshnjat e lindura para kohe në Al-Shifa do të transferoheshin në Egjipt si pjesë e një evakuimi humanitar mjekësor.

I shqetësuar se djali i tij mund të largohej nga vendi pa u identifikuar, ai zbuloi se foshnjat do të dërgoheshin fillimisht në një spital në Rafah përpara se të largoheshin nga Gaza. Pa humbur kohë, ai u nis menjëherë drejt Rafahut – por fatkeqësisht kishte mbërritur shumë vonë, pasi foshnjat tashmë ishin evakuuar drejt Egjiptit.

S’ka ribashkim

Në spital, Mohammed u përpoq t’ua shpjegonte stafit situatën e tij të vështirë dhe plot pasiguri. Një nga mjekët tregoi mirëkuptim dhe sugjeroi mundësinë e kryerjes së një testi gjaku për të verifikuar atësinë, si një mënyrë për të hedhur dritë mbi të vërtetën. Megjithatë, duke qenë se fëmija ishte evakuuar në Egjipt, kjo mundësi nuk ishte më e realizueshme dhe gjithçka mbeti pezull.
Kështu, Mohammed nuk pati rrugë tjetër veçse të priste kthimin e fëmijëve të evakuuar. Kjo pritje zgjati shumë - më shumë se dy vjet - derisa më në fund, më 31 mars, fëmijët u kthyen në Gazë. Pamjet nga kthimi i tyre, tashmë të rritur paksa, tregojnë skena të mbushura me emocione të forta, ku nënat përqafojnë fëmijët që nuk i kishin parë për një kohë kaq të gjatë dhe të dhimbshme.
Por për Mohammedin nuk pati një ribashkim të lumtur.

Ai shkoi së bashku me të afërmit e tij në Spitalin Nasser në Khan Younis, me shpresën për të parë fëmijën që beson se është i tij. Megjithatë, aty ndodhej edhe familja tjetër, në emrin e së cilës fëmija ishte regjistruar zyrtarisht.

“Ndodhi një përplasje e vogël mes nesh për fëmijën”, tregoi Mohammed. “Hetuesit mjekësorë ndërhynë dhe dëgjuan të dyja palët, dhe mbetën të habitur nga ngjashmëritë e forta mes dy rasteve”.
Departamenti i hetimeve policore deklaroi se foshnja mbante një byzylyk identifikimi që tregonte se nuk ishte djali i Mohammed Lubbadit. Megjithatë, ata theksuan se, për shkak të humbjes së dokumentacionit në Spitalin Kamal Adwan dhe mungesës së provave shkencore mbështetëse, regjistrimi fillestar i fëmijës në emrin e familjes tjetër nuk mund të konsiderohet përfundimtar apo i pakundërshtueshëm.

Mohammed është thellësisht i bindur se fëmija është i tij dhe këmbëngul që të kryhet një test ADN-je për të zgjidhur përfundimisht këtë çështje.

“Testi i ADN-së është faktori vendimtar”, tha ai. “Jam i gatshëm të pranoj çdo rezultat, qoftë nëse ai është djali im apo i përket një familjeje tjetër. Ajo që ka më shumë rëndësi për mua është të kem siguri për të vërtetën”.

Problemi i madh për Mohammedin është se testet e ADN-së nuk janë të disponueshme në Gazë. Spitali Al-Shifa shpjegon se kjo ndodh sepse laboratorët e specializuar për analiza të tilla janë shkatërruar ose janë bërë jofunksionalë gjatë luftës.

“Gaza aktualisht nuk ka asnjë mjet të saktë shkencor për hetime forenzike”, thuhet në një deklaratë të hetuesve policorë. “Ajo që nevojitet është ose sigurimi i pajisjeve për testim ADN-je brenda Gazës, ose mundësimi i transferimit urgjent të mostrave përmes institucioneve ndërkombëtare drejt laboratorëve të akredituar në Egjipt ose Jordani.”

“Objektivi kryesor është të arrihet një rezultat përfundimtar që i jep fund çdo dyshimi”, shtohet në deklaratë. “Lënia e kësaj çështjeje pa një përgjigje shkencore ka pasoja të thella njerëzore dhe psikologjike për të dyja familjet”.

Kjo është pikërisht ajo që po përjeton Mohammedi, i cili ndodhet i bllokuar mes pasigurive dhe mungesës së një përgjigjeje përfundimtare që do t’i lejonte të vazhdonte jetën përpara.

“Çdo baba në vendin tim mund ta imagjinojë sa e vështirë është kjo”, u shpreh ai. “Jam pranë një kolapsi psikologjik që po ndikon në gjithë jetën dhe punën time”.

“E vetmja gjë që dua është t’i jap fund kësaj mosmarrëveshjeje”, shtoi ai, duke u bërë thirrje institucioneve vendore dhe ndërkombëtare që të ndërhyjnë për të gjetur një zgjidhje. “Kjo nuk duhet të jetë e pamundur”.

Mohammedi, i cili tani është prindi i vetëm i vajzës së tij katërvjeçare, Jana, nuk ka ndërmend të dorëzohet. Ai planifikon të vazhdojë përpjekjet e tij duke organizuar një protestë së bashku me familjarët përpara spitalit Al-Shifa.

Lufta e Izraelit i ka marrë atij bashkëshorten, njërën prej vajzave dhe anëtarë të tjerë të familjes, por ai mbetet i bindur se diku atje ka një djalë që është i tij. Dhe derisa të marrë një përgjigje të qartë, ai ndien se nuk mund të vazhdojë jetën normalisht.

“Ndikimi psikologjik është i thellë dhe i vazhdueshëm”, tha Mohammedi. “Nuk mund të punoj apo të jetoj normalisht. Jam i hutuar; e gjithë jeta ime është ndalur”.