Është një të cilën e luajnë kritikët e filmit që s’janë në punë. Zakonisht në një festival të filmit, pas një dite të vështirë pune duke parë filma, gjithmonë pas alkoolit. Dikush do të sugjerojë një shishe tjetër të verës dhe një raund të “veprimeve të turpshme”. Në thelb premisat janë të njëjta me të kësaj kolumne – njerëzit me radhë tregojnë për lëshimet e tyre personale në fushën e kinemasë – duke pasur elementin e poshtërimit profesional.
Kjo tingëllon mjaft e parëndësishme. Thjesht, një tallje e padëmshme me kolegët, apo jo? Epo me siguri, derisa të vijë radha jote dhe pranoni lëshimin tuaj më turpërues sipas teje, duke zbuluar mangësitë tuaja përpara një grupi bashkëmoshatarësh dhe në mënyrë të pashmangshme, duke u gjykuar për to, transmeton KOHA.
Mashtrim i lojës është që kurrë të mos e pranoni lëshimin aktual më të sikletshëm, ndërkohë që jepni edhe të dhëna të mjaftueshme për t’u siguruar që të mos thonë se po i ikni rendit tuaj. Është një ekuilibër i mirë. Si të luash rolin e pulës, por në vend se të shmangësh mashtruesit në një garë në autostradë rrezikoheni që të shtypeni nga turpi dhe nga një rast i rrufeshëm i sindromës imponuese.
Veproni si duhet dhe ju ende mund të keni rastin për të mbajtur kokën lart, tregoni gjënë e gabuar – si kritiku i ri që rrëfeu se nuk e kishte shikuar kurrë “Taxi Driver” – dhe ka një ftohje të dukshme në ajër, marrje frymë në mënyrë të mprehtë nga kineastët e mbledhur që me sa duket kanë parë çdo film të rëndësishëm që është bërë ndonjëherë me përjashtim të disa perlave sekondare neo-realiste për të cilat as që keni dëgjuar ndonjëherë.
Historia ime që më mbulonte në këtë aspekt ishte fakti që, përkundër disa përpjekjeve, nuk e kisha parë në tërësi filmin “Brazil” të Terry Gilliamit, pasi që më kishte zënë gjumi çdo herë. Dëshira ishte e gjallë, por truri im vazhdimisht fikej. Sidoqoftë, kurrë nuk do të kisha guxuar që të tregoja të vërtetat, si faktin që unë nuk e kisha parë kryeveprën e Steven Spielbergut, “Schindler’s List”, që është fitues i shumëfishtë i çmimit “Oscar”.
Edhe
Kristen Stewart: Aktoret trajtohen si “kukulla”, regjisoret respektohen më shumë
Se si mund të ketë ndodhur që unë, ani pse ndaja kohë të mjaftueshme dhe përpiqesha që të mbuloja të metat e mia në njohuritë për filmin, nuk e kam shikuar “Schindler’s List”? Pjesërisht, mendoj, që ka të bëjë me faktin që është lehtësisht i qasshëm. Gjithmonë do ta gjeja, kurdoherë që do ta kërkoja.
Gjithmonë kishte diçka më urgjente – një sezon çudibërës nga një gjeni i rizbuluar; e vetmja mundësi për të kapur atë perlë të pakapshme sekondare neo-realiste. Kjo, dhe fakti që zgjat më shumë se tri orë.
