Artistja e lojës me simbole mistike

Artistja Blerta Hashani është e lidhur fort me ambientin që e rrethon. Përthekon në simbole të ndryshme atë që sheh e ndien. Pak kohë i duhet që t’i shpërfaqë në kanavacë. Një kombinim i tekstit me imazhin është i natyrshëm për të.

Arti i saj karakterizohet nga përdorimi i shenjave që, sipas artistes 22-vjeçare, gjenden kudo. Në këtë formë zbërthen mesazhe të ndryshme në veprat e saj.

Burimi i lidhjes së saj me simbolet buron që nga fëmijëria. Në klasën e katërt në shkollën fillore “Ali Hadri” në Mirash të Ferizajt, kur Hashani nuk i kishte bërë detyrat në lëndën “Njeriu dhe natyra”, për të mos marrë minus, kishte eksperimentuar me përgjigjet e saj. Hapësirat e lëna për t’i plotësuar pyetjet i kishte mbushur me, siç i përshkruan ajo sot, “fjalë të palexueshme aty këtu me nga një shkronjë”.

Përgjigjet e pakuptimta për mësuesin e saj, ishin zanafillë e rrugës së artit që do ta ndiqte më pas, e që e shtyri të përfundonte studimet themelore për pikturë në Universitetin e Prishtinës. Atëherë, e skuqur dhe e turpëruar, Hashani ishte ulur në bankën e saj e pavetëdijshme se çfarë kishte bërë.

Ato simbole i përshkruan si diçka mistike, të palexueshme, por që për të janë estetike.

“Edhe sot vazhdoj që t’i bëj këto simbole mistike”, thotë Hashani, e cila ka marrë pjesë në disa ekspozita kolektive, si “Emerge” me grupin “Hap” në hapësirat e Fakultetit të Arteve në UP në vitin 2017 e një vit më vonë në Tiranë, “Ura me tri harqe” po atë vit në Tetovë, pastaj në vitin 2019 në ekspozitën kolektive “Ditët e kulturës” në Ferizaj dhe në “Bienalin Ndërkombëtar të Vizatimit”, po ashtu, në vendlindjen e saj, e të tjera.

Piktura si komunikim

Edhe Kulturë 1 kor 2026 “Çrregullimet e sakta” në provokim me lojë ngjyrash

“Arti, konkretisht piktura është gjuha ime, më ndihmon që të komunikoj me të tjerët”, thotë Hashani. Tregon se kur bën art ndien një lehtësi në shpirt. Nuk e kishte menduar asnjëherë se do të merrej me pikturë. Kishte synuar të bëhej automekanike. Ishte rritur me imazhin e babait të saj që punonte si automekanik dhe duke i shkuar pas në çdo punë. Por, tash si e rritur, pas u është vënë simboleve.

Dëshiron që pikturat e saj të kenë kuptim edhe kur të mbulohen nga pluhuri i viteve dhe dëshirën e parë e ka lënë anash. Edhe pse nuk ndoqi rrugën e një profesioni të pazakontë për gra në shoqërinë kosovare, thotë se në art ndjek saktësinë e një automekaniku e me syrin kreativ sigurohet që çdo vepër të jetë unike.

Artikullin e plotë mund ta lexoni në “E Diela me Koha Ditore”. Klikoni këtu për t’u regjistruar falas.