Αγαπητέ Μόζα, όντας ένας από τους αγαπημένους μου ποιητές και ένας από τους συνεργάτες στο τμήμα του αλβανικού δικτύου κριτικής στην εφημερίδα «Mapo», εξεπλάγην όταν διάβασα το άρθρο σου για το βραβείο «Κανταρέ» και γενικά για το η συζήτηση που προκάλεσε η τρίτη έκδοση αυτού του βραβείου.
Καταρχάς, θα ήθελα να πω ότι η έκπληξη, στην πραγματικότητα, δεν είναι μόνο δική σας, είναι αντιπροσωπευτική της διαπίστωσης της γενικότερης έλλειψης χειραφέτησης στο αλβανικό λογοτεχνικό περιβάλλον. Μόλις μπήκα στο πλαίσιο της λογοτεχνικής πρωτοβουλίας του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου των Τιράνων αυτά τα χρόνια για να δομήσω, να φτιάξω, να κάνω λειτουργικό και θεμιτό ποιοτικά το λογοτεχνικό βραβείο «Kadare», ένα βραβείο που ήδη απονέμεται για το τρίτο χρόνο, και πιστεύω ότι κερδίζει όλο και περισσότερη προσοχή. Η έλλειψη χειραφέτησης προκαλεί έκπληξη. Γνωστοί συγγραφείς που αρνούνται να συμμετάσχουν στην κριτική επιτροπή γιατί δεν θέλουν να μπουν σε μπελάδες, ψηφοφορίες της κριτικής επιτροπής που τσακώνονται και τσακώνονται μεταξύ τους, βραβεύουν συμμετέχοντες που μετά από αυτό δεν αξίζουν καν να έρθουν και να λάβουν υπόψη τους συναδέλφους τελετή τιμής τους, που σε κάθε περίπτωση θα ήταν ένας νικητής και δεν θα ήταν 40 ή 50 Αλβανοί.
Πάνω απ' όλα όμως, φέτος, με εξέπληξαν οι πολύ σκληρές αντιδράσεις των δύο από τα φαβορί για αυτό το βραβείο, του Virion Graçi και του δικού σου, αφού βρεθήκατε στη μικρή λίστα των πέντε φιναλίστ. Το Ταμάμ-ταμάμ είναι ένα γνωστό πράγμα της κοινοτοπίας, της κακίας ή της κακίας των λογοτεχνικών περιβαλλόντων παντού στον κόσμο. Σκέφτηκα όμως ότι αυτή η κακία ανήκε σε περιφερειακούς, απραγματοποίητους συγγραφείς ή συγγραφείς που προσπαθούν να προβάλουν τον μηχανισμό της αποτυχίας στο λογοτεχνικό περιβάλλον, εποχή, εποχή, συνωμοσίες ή οτιδήποτε άλλο.
Όμως, προσωπικά, είμαι πολύ απογοητευμένος που ο τυπικός εκπρόσωπος αυτού του φαινομένου είστε εσείς και ο Virion Graçi, δύο συγγραφείς τους οποίους προσωπικά γνωρίζω και σέβομαι.
Πέρα από την προσωπική στιγμή, νομίζω ότι η μεγάλη υπερβολή σχετικά με αυτό το θέμα αξίζει να σταματήσουμε, να αναλύσουμε και να προχωρήσουμε παρακάτω.
επίσης
Ο Βίριον Γκράτσι αποκαλεί αποτυχία το βραβείο «Κανταρέ».
Πρώτον, οι καιροί άλλαξαν αγαπητέ Μόζα. Ζούμε σε μια εποχή ελευθερίας, και κανείς δεν έχει υποχρέωση σε κανέναν, και κανείς δεν λογοδοτεί σε κανέναν για την κατασκευή ενός βραβείου, μιας κριτικής επιτροπής, του τρόπου με τον οποίο ψηφίζουν ή του τρόπου απονομής ενός βραβείου. Πολύ περισσότερο, όπως είπα, ότι υπάρχουν μεγάλα κέντρα, μεγάλοι χαρακτήρες που ρυθμίζουν τις τιμές, η αλβανική λογοτεχνική εξαγωγή για 27 χρόνια μετά την είσοδο στον ελεύθερο κόσμο, όπου η ελευθερία της κυκλοφορίας των ιδεών, των μεταφράσεων έχει ολοκληρωθεί. Ακόμα και χαοτικό. Ως εκ τούτου, πήραμε τη λογοτεχνική πρωτοβουλία να φτιάξουμε το βραβείο Kadare ως τρόπο να ενθαρρύνουμε τον Αλβανό συγγραφέα, ο οποίος γράφει στην αλβανική, αλβανική λογοτεχνία, όχι μόνο μέσω ενός βραβείου, πολύ καλής χρηματικής αξίας, 10 χιλιάδων ευρώ, αλλά επίσης μέσω δημοσίευσης και δημοσίων σχέσεων, διαφήμιση αυτού του συγγραφέα εντός ενός έτους από τη δημοσίευση του νικητή. Αυτό κάναμε με τους νικητές: Rudolf Marku, Shkëlqim Çela και αυτό θα κάνουμε με τον Musa Ramadan.
Αντί αυτή η πρωτοβουλία να αξίζει χαιρετισμό ή τουλάχιστον αδιαφορία, τίθεται σε κυκλοφορία παράνοια σε σημείο ανοησίας σχετικά με σχέδια, αντισχηματισμούς ή ελέγχους αυτού του βραβείου, για το οποίο εγώ και η κριτική επιτροπή, υπάρχουν δέκα ονόματα, που κάθε χρόνο υπήρξαν και είμαστε μάρτυρες.
Δεύτερον, ο Ismail Kadare, ο εξαίρετος συγγραφέας μας που είχε την κατανόηση να μας επιτρέψει να ονομάσουμε το βραβείο "Kadare", ακριβώς για την ενθάρρυνση του Αλβανού συγγραφέα, να αυξήσει τη φήμη του Αλβανού συγγραφέα, να αυξήσει τη φήμη αυτού του βραβείου, το οποίο είναι βάσει σκοπού, φέρνει στην προσοχή μου μια από τις προτάσεις του. Πριν από τρία χρόνια, όταν ο Καντάρε, μετά από πολλούς δισταγμούς (γιατί θα μπορούσαν να προκύψουν τέτοιου είδους συζητήσεις), μας έδωσε την άδεια να ονομάσουμε το βραβείο, λέγοντας: «Αν πιστεύετε ότι αυτό εξυπηρετεί την αλβανική λογοτεχνία και την προώθησή της, γιατί όχι. Δεν θέλω όμως, για κανένα λόγο, να έχω καμία σχέση με τη διαδικασία, τον νικητή, τα ονόματα». Και, στην πραγματικότητα, αυτό έγινε. Οι κριτές του Βραβείου Kadare ψήφισαν ελεύθερα, αυτά τα τρία χρόνια, τον συγγραφέα που σκέφτηκαν, πραγματοποιώντας μια διαφανή διαδικασία.
Μια κρίση που ούτως ή άλλως παραμένει υποκειμενική, αλλά τέτοιες είναι οι τιμές, από τη μέρα που δημιουργούνται μέχρι να πέσει ο κόσμος.
Τρίτον και σημαντικότερο, η συμβολή του Kadare μέσω αυτού του βραβείου για Αλβανούς συγγραφείς, που διαφέρει σημαντικά από το διεθνές βραβείο Kadare από τα μέσα της δεκαετίας του '90, έχει κάτι επιπλέον να τονίσει: ο Kadare μέσα από προλόγους, συστάσεις, συζητήσεις, δοκίμια ενθάρρυνε την αλβανική λογοτεχνία. νέος συγγραφέας ή ο Αλβανός συγγραφέας εδώ και στο εξωτερικό.
επίσης
Κανταρέ εναντίον Κόχα
Θυμάμαι κάποιους προλόγους, λογοτεχνικά σημειώματα, συνεντεύξεις ή μέρη από το βιβλίο «Mëngjese ne kafe Rostand», όπου αναφέρει και προβάλλει Αλβανούς συγγραφείς που έχουν δημοσιεύσει στο εξωτερικό, κυρίες της αλβανικής λογοτεχνίας ή γενικά τον Αλβανό συγγραφέα που ξενιτεύεται. Ως εκ τούτου, ο Καντάρε αξίζει να αποκαλείται sui generis υποστηρικτής των αλβανικών γραμμάτων.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, αγαπητέ Μόζα, ότι ο Ismail Kadare είναι η μόνη διαφημιστική μάρκα της αλβανικής λογοτεχνίας και της αλβανικής κουλτούρας που κυκλοφορούμε και ότι μπορούμε να τονίσουμε στον πολιτισμένο κόσμο όπου ο πόλεμος, ο ανταγωνισμός για ποιοτικά έργα είναι απολύτως σκληρός, ανελέητος .
Γεγονός είναι ότι σε αυτά τα 27 χρόνια που έχει κατοχυρωθεί η ελευθερία των εκδόσεων, η ελευθερία της κυκλοφορίας των ιδεών και της πολιτιστικής ανταλλαγής με τον έξω κόσμο, δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε ουσιαστικά έναν συγγραφέα ή μια γενιά συγγραφείς διεθνώς γνωστοί Αλβανοί. Και για αυτό, όχι μόνο δεν φταίει ο Ισμαήλ Κανταρέ, φταίει μόνο η λογοτεχνική μετριότητα ή για να το πούμε πιο ευγενικά, η ποιότητα που λείπει από την αλβανική λογοτεχνία ή συγγραφείς να γίνονται διεθνώς αμελητέα.
Παρά τη βοήθεια του Κανταρέ, που προωθεί μέσα από προλόγους, σημειώσεις, συστάσεις για πολλούς, πολλούς Αλβανούς συγγραφείς, η διεθνής αναγνώριση δεν κατέστη δυνατή.
επίσης
Το συμπλήρωμα Πολιτισμού του «Koha Ditore» φέρνει ένα ειδικό τεύχος αφιερωμένο στον Ισμαήλ Κανταρέ
Για να δούμε αν στο μέλλον κάποιος εκπρόσωπος ή νικητής του βραβείου «Κανταρέ» θα κάνει την ανακάλυψη. Έτσι, θα σπάσει τις προϋποθέσεις για διεθνή φήμη ενός άλλου Αλβανού συγγραφέα.
Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό. Οι καιροί έχουν αλλάξει ριζικά. Οι πολιτιστικές και λογοτεχνικές πρωτοβουλίες δεν είναι πλέον ιδιοκτησία κανενός. Είναι ιδιοκτησία όλων. Η εποικοδομητική συνεργασία γύρω από αυτές τις πρωτοβουλίες, τα βραβεία και τις πολιτιστικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις είναι πιθανώς το λογοτεχνικό κρεβάτι όπου μπορούν να γεννηθούν ή να καλλιεργηθούν μεγάλα ταλέντα. Που ίσως κάποια μέρα θα μπορούσαμε να έχουμε μια νέα ποιότητα για να ξεπεράσουμε τα σύνορα του αλβανικού πολιτισμού και να μπούμε στο διεθνές λογοτεχνικό περιβάλλον.
