Fëmijët e ngjizur si rezultat i përdhunimit do të njihen së shpejti si viktima të krimit në Angli dhe Uells, thotë Qeveria. Këtu njerëzit ndajnë historitë e tyre të lindjes nga nëna që u përdhunuan - dhe shpjegojnë pse ata refuzojnë të lënë të kaluarën të diktojë jetën e tyre.
“I dashur Tas, ti je tani 10-ditësh, por kur do ta lexosh këtë do të jesh shumë më i rritur. Të dua shumë”.
Tasnim ndien sytë e saj të mbushur me lot ndërsa lexon për herë të parë ditarin e mamasë së saj Lucy. Ajo nuk e kishte idenë se ditari ekzistonte, aq më pak që i mbijetoi zjarrit që la të vdekur Lucy-in kur Tasnimi ishte vetëm një foshnjë.
Një shenjë e zbehtë djegie në faqen e Tasnimit është e vetmja plagë e dukshme e asaj që ndodhi atë natë. Ndërsa flakët pushtuan shtëpinë, babai i Tasnimit e kishte çuar atë në një vend të sigurt, mbështjellë me një batanije dhe e kishte vendosur nën një pemë molle në kopsht.
Ai i shpëtoi jetën - por ishte ai që kishte derdhur benzinën dhe ndezur flakën, e cila la të vdekur edhe tezen dhe gjyshen e Tasnimit.
Tasnimi gjithmonë e dinte se babai i saj ishte vrasës i dënuar që vuante burgim të përjetshëm.
Edhe
Pretendime të rreme për dhunë në familje nga emigrantët për të qëndruar në Britani
Por ditari – i cili gjendej i harruar në polici për 18 vjet derisa Tasnimi kërkoi të shihte dosjet e provave në rastin e nënës së saj – përmban një tjetër zbulim shkatërrues.
Siç lexon Tasnimi, dihet se ajo ka lindur si pasojë e abuzimit seksual të babait me nënën e saj.
Krahas shpresave dhe ëndrrave të Lucyt për të ardhmen, faqet detajojnë vuajtjet e saj të fshehta. Ajo ishte abuzuar që në moshën 12-vjeçare nga babai i Tasnimit, shoferi i taksisë, Azhar Ali Mehmood, i cili ishte 10 vjet më i madh se Lucy.
E vërteta e lë Tasnimin të tronditur. Ajo ndihet sikur është i vetmi person në botë që po kalon këtë. Por studimet sugjerojnë se ajo është larg nga e vetmja.
Është e vështirë të thuhet se sa njerëz në Mbretërinë e Bashkuar kanë lindur nga përdhunimi dhe abuzimi, por vlerësimet nga Universiteti Durham dhe Qendra për Drejtësinë e Grave sugjerojnë se deri në 3.300 gra mund të kenë mbetur shtatzënë si rezultat i përdhunimit në Angli dhe Uells vetëm në vitin 2021.
Projektligji i ardhshëm i Viktimave që mbulon Anglinë dhe Uellsin do t'i klasifikojë zyrtarisht fëmijët e ngjizur si rezultat i përdhunimit, si viktima të krimit, thotë qeveria. Kjo, sipas ministrave, do t'u japë atyre të drejtën për mbështetje shtesë - duke përfshirë terapinë dhe këshillimin, si dhe qasje në informacion në lidhje me rastin e tyre. Atyre u premtohet gjithashtu "njohje më e madhe" nga shërbimet rreth varësisë nga alkooli dhe droga, arsimi dhe përfitimi i strehimit.
Por pa shërbime mbështetëse të dedikuara për fëmijët e viktimave të përdhunimit në Mbretërinë e Bashkuar, ata si Tasnimi shpesh janë lënë të lundrojnë në emocione të ndërlikuara pa ndihmën e specialistëve.
“Ju dëshironi të imagjinoni se prindërit tuaj janë të lumtur dhe të dashuruar”, thotë ajo.
"Kjo ndryshon gjithçka që dini, dhe si i perceptoni gjërat për familjen tuaj dhe për veten tuaj. Sepse unë jam e afërt me një vrasës dhe gjithashtu një përdhunues. Dhe dikur mendoja gjëra të tmerrshme, si çfarë nëse rritem për t'u bërë ai?"
Disa pjesë nga ditari janë shumë të dhimbshme për Tasnimin për t'i lexuar. Ajo përpiqet të përqendrohet në dashurinë për të, që është kaq e qartë në ditarin e Lucyt. Faqet e saj janë plot me poezi dhe histori të jetës së tyre së bashku.
“Nuk duhet të ndihem keq për veten time, sepse ajo nuk do ta dëshironte këtë”, thotë Tasnimi.
Nuk është e vetmja
Neili merr frymë thellë dhe hap zarfin.
Si i birësuar në Ilkley, West Yorkshire, Neili - pati fëmijëri të lumtur, por ishte gjithmonë kurioz për nënën e tij biologjike. Ata ëndërruan se një ditë do të ribashkoheshin.
Tani, në moshën 27-vjeçare, Neili hap letrën nga detektivi privat që punësuan për ta gjetur. Por teksa lexojnë, duket sikur humnerë po hapet dhe ata janë në rënie të lirë.
Nëna e Neilit u përdhunua nga një i huaj në një park kur ajo ishte adoleshente. Si rezultat lindi Neili.
"Asgjë nuk mund t'ju përgatisë për ato fjalë", thotë Neili.
Kur zbuloni se ata ishin ngjizur në një mënyrë kaq të dhunshme dhe të urryer, ndihet "pothuajse sikur dikush të ka goditur me grusht në gjoks dhe të ka nxjerrë të gjitha organet".
Neili shton: "Ju ndieni turp, ju ndieni pikëllim, ju ndieni konfuzion. Të gjitha ndjenjat më të errëta, më të tmerrshme që mund të keni për veten tuaj”.
Gjithçka që Neili mendonte se dinte për veten, nuk vlen më. Ai nuk mund të shikohet në pasqyrë, nga frika se fytyra e sulmuesit të panjohur po shikon prapa.
Çfarë do të thotë të lindësh nga dhuna, jo nga dashuria? Dhe a do të jetë ndonjëherë e gatshme nëna biologjike e Neilit të takohet?
Takimi me babanë
Tasnimi ndien zemrën e saj duke rrahur në gjoks ndërsa dera e rëndë e burgut mbyllet pas saj. Një rojë e çon atë në një dhomë të vogël e të ftohtë. Një tavolinë dhe dy karrige janë aty.
Një derë në anën tjetër të dhomës hapet dhe Tasnimi sheh babanë e saj për herë të parë. I veshur me rroba burgu ngjyrë hiri, ai është më i shkurtër nga sa e imagjinonte ajo.
Por sjellja e tij është e madhe. E mbush dhomën. Ai e përqafon atë. Ai i ka blerë asaj një tortë me çokollatë. Për të "festuar".
Kjo nuk është ajo që dëshironte Tasnimi. Donte të ishte ajo në kontroll. Ajo donte që ai të kuptonte ndikimin e asaj që bëri.
Por tani ajo e sheh vetë njeriun që manipuloi dhe kontrolloi nënën e saj.
Tasnimi largohet nga burgu dhe nuk kthehet më. Ajo ka të gjitha përgjigjet që i duhen.
“A dukem si njeriu që ta bëri këtë?”
Duke pritur jashtë stacionit të trenit për të takuar nënën e tij biologjike për herë të parë, stomaku i Neilit është i përzier. Ata kanë menduar shumë herë për këtë moment, duke bërë prova se çfarë të bëjnë dhe çfarë të thonë.
Sapo ajo shfaqet, Neili e di se është ajo.
Të dy shikojnë njëri-tjetrin në sy. Neili ndihet po aq i shqetësuar në emër të saj.
"Nëse dukem si njeriu që të bëri këtë", thotë Neili, "do të largohem tani".
"Ju nuk dukeni ashtu", thotë nëna e tij dhe Neili ndien një peshë të madhe të larguar nga supet e tij.
Nënë e bir ecin dhe bisedojnë, duke ndarë paraprakisht historitë e jetës së tyre. Ajo flet për familjen, gjysmë-vëllezërit e motrat që Neili nuk e dinte që i kishte. Të dy kanë të njëjtat shprehje, të njëjtat gjeste, të njëjtën të qeshur.
Neili nuk pyet për atë që ndodhi natën që u ngjiz. Ai nuk ka nevojë ta dijë dhe nuk do ta vërë atë përballë asaj historie. Edhe pse të shqetësuar, Neili nuk ka baba.
Neili ka një nënë biologjike dhe kjo mjafton.
“Ti je fëmija im”
"Nënë, a jam një fëmijë i ngjizur nga përdhunimi?"
Sammy kthehet për të parë djalin e saj të madh të ulur pranë saj në makinë. Ajo dëshiron ta ndihmojë, ta mbrojë nga kjo dhimbje, por nuk di si.
Edhe
Detaji në mur që e ndihmoi hetuesin të shpëtonte një 12-vjeçare nga abuzimi seksual
"Jo", thotë ajo. "Ti je fëmija im".
Është viti 2013, dhe Sammy vetëm së fundmi i ka shpjeguar djalit të saj 12-vjeçar të vërtetën për atë që ndodhi dhe si u ngjiz - si njeriu që ai e quajti baba, Arshid Hussain, e kishte përdhunuar dhe abuzuar me të qëkur ajo ishte 14 vjeç. Ai u martua me të për të besuar se ata ishin në një lidhje. Hussaini, i cili ishte 24 vjeç, bëri të njëjtën gjë edhe me shumë vajza të tjera.
Por Sammy më në fund është çliruar nga mjegulla e kontrollit të tij. Ajo ka filluar të flasë për dështimin e shërbimeve për ta mbrojtur atë dhe më shumë se 1 mijë fëmijë të tjerë nga shfrytëzimi seksual në Rotherham, South Yorkshire.
Hussaini po hetohet nga policia dhe ADN-ja e djalit të Sammyt është pjesë e provave kundër tij.
Por Sammy mund të shohë se sa shumë po lufton djali i saj me atë që do të thotë gjithçka. Ai po vë në dyshim gjithçka - a ishte ai i dashur? A e kishin dashur atë?
Rasti është në të gjitha lajmet kombëtare. Është e gjitha publike dhe ata ndihen të vetmuar.
Sammy është përpjekur të jetë mamaja më e mirë që mundet, por ajo ndien se është faji i saj.
Ajo ulet në dyshemenë e kuzhinës dhe qan. Ajo e do shumë djalin e saj, por mendon se ai do të ishte më mirë pa të.
Ashtu si Tasnimi dhe Neili, Sammy po lufton për vite vetëm pa e ditur askush se si ndihet.
Vetëm në vitin 2021, kur ajo takon një nënë tjetër - Mandy - më në fund mund të flasë lirshëm me dikë që e kupton vërtet.
Ajo ishte vetëm 11 vjeçe
Tashmë, Hussaini po vuan një dënim me 35 vjet burg. Sammy është ulur në tryezën e kuzhinës së Mandyt në Halifax, me qenin e Mandyt, Toffee, të shtrirë poshtë karriges së saj. Mandy i tregon Sammyt historinë e saj. Është ende e dhimbshme, edhe pas 30 vjetësh.
Kujtimi i parë i Mandyt për abuzimin ishte kur ajo ishte 11 vjeçe. Babai i saj, i respektuar në komunitet si një polic special dhe anëtar i Ushtrisë së Shpëtimit, ishte zhveshur dhe kishte hyrë në banjë me të.
Që atëherë e tutje, çdo natë tjetër ishte e njëjta. Ai futej në majë të gishtave në dhomën e saj të gjumit. Mandy nuk guxoi t'i tregonte askujt. Ai ishte i tmerrshëm dhe ajo u ndje e bllokuar.
Pastaj një ditë ajo kuptoi se ishte shtatzënë.
"Është njësoj sikur t'i injektosh helm dikujt. Kështu ma bëri babai im, ai më injektoi gjenet tona", i thotë ajo Sammyt. Ajo nuk dinte çfarë të bënte.
Por kur babai i saj e mori vesh, Mandy nuk pati zgjidhje. Ajo do ta mbante fëmijën dhe do ta quante atë baba.
Babai i saj ishte aty në sallën e lindjes kur ajo lindi. Mamitë ia kaluan djalin e saj të porsalindur.
"Kjo thjesht më shkatërroi. Ai e mbajti fëmijën tim i pari", thotë Mandy. “Thjesht po mendoja: “Mbaj duart larg tij, largohu!”.
"Ai ishte fëmija im, ai ishte i çmuar. Unë do ta mbroja atë përgjithmonë".
Kur Mandy pa mundësinë e saj, ajo ngarkoi disa pelena dhe qumësht për fëmijë në karrocë, doli nga dera dhe nuk u kthye më.
Sammy e pyet nëse mendon se është ndryshe të kesh një fëmijë përmes abuzimit, krahasuar me një fëmijë të lindur nga një marrëdhënie e lumtur.
"Po", thotë Mandy. "Ai nuk u ngjiz nga dashuria. Ai nuk u ngjiz nga dashuria ime. Ai u ngjiz nga një përbindësh”.
"Por për Zotin unë e dua atë".
“Djali im është viktima”
Djali i Mandyt u birësua zyrtarisht nga bashkëshorti i saj, Pete. Ata tani jetojnë të lumtur së bashku me fëmijët e tjerë.
Por, megjithëse Mandy i shpëtoi abuzimit të të atit, ajo nuk mundi t'u shpëtonte pasojave. Djali i saj lindi me një paaftësi gjenetike.
Tridhjetë vjet më vonë, ajo ende kujdeset për të 24 orë në ditë. Ai i do PlayStationin e tij dhe mundjen. Ai nuk ka aftësinë të kuptojë se ka lindur nga abuzimi dhe Mandy është mirënjohëse që nuk i është dashur të shpjegojë. Por kjo ka ndikuar në gjithë jetën e tij.
"Unë gjithmonë them se jam e mbijetuara, djali im është viktima", i thotë Mandy, Sammyt.
Ai nuk meritonte të lindte ashtu. Vetëm sepse mua më ndodhi një krim, i ndodhi edhe atij”.
Derisa ajo dhe Sammy gjetën njëra-tjetrën, të dyja ndienin se ishin vetëm.
“Ajo që Mandy më ka treguar është se pavarësisht se çfarë kaloni, mund të ecni përpara dhe të jeni të lumtur”, thotë Sammy. "Njerëzit duhet të flasin për këtë".
Më në fund, thonë aktivistët, çështja po vihet në qendër të vëmendjes. Reformat e propozuara të qeverisë në Projektligjin për Viktimat - të quajtura "Ligji i Daisyit" sipas një aktivisti që lindi pas një përdhunimi në vitet 1970 - janë shumë të vonuara, thonë aktivistët.
Për Neilin dhe Tasnimin, ndryshimet e planifikuara janë gjithashtu një pranim se më në fund po dëgjohen zëra si ata.
Dhe ata shpresojnë se duke folur hapur do t'u tregojnë të tjerëve, të ngjizur nga përdhunimi, se nuk janë vetëm.
“Ka shumë stigma, por nuk duhet të ketë”, thotë Tasnimi. "Nuk ka të bëjë me kë keni afërsi, unë jam vetja ime. Dhe nuk është faji im. Unë thjesht u preka nga kjo".
Të flasësh hapur është mënyra e saj për të mbajtur gjallë kujtimin e nënës së saj. Historia e tyre nuk ishte e destinuar të ishte tragjike, beson Tasnimi.
"Nëse do të mund të flisja me nënën time, do të doja që ajo të dinte se sa e guximshme ishte", thotë Tasnimi.
"Do t’i thosha asaj se gjithçka është në rregull. Unë jam mirë".
Edhe
Kur dëshira për më shumë fëmijë përplaset me realitetin ekonomik
Përktheu: Forca Jashari
