Burrat refugjatë stigmatizohen në të gjithë Evropën: Kjo na dhemb

Shumë burra që arrijnë në Evropë vetëm përballen me dyshim, diskriminim dhe rreziqe të shumta gjatë udhëtimit. Ata shpesh përjashtohen nga strehimi dhe mbështetja humanitare, edhe pse përjetojnë dhunë, abuzime dhe vështirësi të mëdha. Historia e tyre tregon nevojën për trajtim të barabartë dhe mbështetje specifike për burrat refugjatë.

(Al – Jazeera) – Ahmed (emër i ndryshuar) ishte 14 vjeç dhe i vetëm kur mbërriti për herë të parë në Gjermani në vitin 2019, nga Afganistani. Ai kishte vetëm rrobat e trupit dhe një telefon.

Si anëtar i pakicës etnike Hazara, ai u largua nga sundimi i talebanëve, duke arritur fillimisht në Turqi dhe më pas në Greqi në vitin 2018, para se të niste udhëtimin drejt Gjermanisë, ku besonte se do të kishte më shumë mundësi për të ndërtuar një jetë të qëndrueshme, duke pasur parasysh problemet ekonomike të Greqisë.

Ai është një nga rreth 1.2 milion personat që kërkuan azil në Greqi midis viteve 2015 dhe 2020. Në fillim të asaj që njihet si kriza e refugjatëve, disa vende evropiane i mirëpritën refugjatët, veçanërisht ata që iknin nga lufta në Siri. Por tani, me përparimin e së djathtës ekstreme në Evropë, që i paraqet emigrantët dhe kërkuesit e azilit si një kërcënim, ata diskriminohen nga disa pjesë të shoqërisë dhe nga mediat.

Një raport i Organizatës Ndërkombëtare për Migracionin në vitin 2024 zbuloi se 63 përqind e të ardhurve të rinj në Evropë ishin burra të vetëm. Observatori i Migracionit në Universitetin e Oksfordit në vitin 2026 theksoi se burrat refugjatë shpesh udhëtojnë vetëm për shkak të rreziqeve të udhëtimit, dhe familjet e fëmijët u bashkohen më vonë.

Të rinjtë si Ahmed përbëjnë gjithashtu një pjesë të vogël, por të rëndësishme të aplikuesve për azil. Të dhënat e Bashkimit Evropian nga viti 2024 treguan se 35.000 aplikues për azil ishin të mitur të papërcjellë nga dikush më i vjetër. Në shumë raste, familjet besojnë se të rinjtë kanë më shumë mundësi për të arritur në Evropë dhe për t’u pranuar, sipas një raporti të UNHCR-së nga viti 2014.

Ahmed tha se ndonjëherë ndihet sikur trajtohet si “kërcënim”, pavarësisht moshës së tij të re.

Ahmed, i cili flet qetësisht përmes telefonit, është në vitin e fundit të shkollës së mesme në Gjermani dhe shpreson të mund të shkojë në universitet këtë verë. Por ai flet për stigmat që ka hasur si një djalë i ri.

“Unë përjetoj diskriminim thjesht sepse jam një djalë refugjat i ri”, tha ai. “Aplikimet e mia për banim injorohen për shkak të emrit tim. Në shoqëri dëgjoj frazën e lodhur dhe të dhimbshme se po marrim punë dhe shtëpi, dhe qeveria duhet të paguajë për njerëzit e vet dhe jo për ne. Na thonë që duhet të kthehemi nga kemi ardhur. Ata gjithashtu thonë se të gjithë jemi të njëjtë - të rrezikshëm. Ndonjëherë përdorin ironi, duke na thënë ‘mos nxirr thikën; unë do të të jap gjithçka që do’”.

“Kjo gjë më bën shumë dëm sepse, të paktën unë mund të flas për veten time, po përpiqem të filloj një jetë të re këtu ku ndihem i sigurt. Ne kemi përjetuar shumë gjëra të tmerrshme në luftërat në vendin tonë dhe gjatë rrugës këtu … nuk jemi vërtet të pranuar nga shoqëria, edhe pse përpiqesh me më të mirën. Kjo ndodh thjesht sepse emri yt është Ali ose Mohammad dhe shikohet si një kërcënim”, shtoi ai.

Tregimi i Ahmedit pasqyron një ndryshim më të gjerë në Evropë, ku portretizime armiqësore të emigrantëve janë përdorur nga figura të së djathtës ekstreme, si krimineli i dënuar britanik Tommy Robinson, i cili në një tubim në Londër në shtator 2025 tha se gratë në Mbretërinë e Bashkuar ishin në rrezik për shkak të “migracionit të pakontrolluar”.

Camille Le Coz, drejtoreshë e Migration Policy Institute Europe, tha se kjo retorikë përshtatet me narrativën që “duhet të mbyllim kufijtë për të mbrojtur veten, për të mbrojtur gratë nga krimi”.

Ajo tha se kjo është ironike, sepse “janë të njëjtat parti politike që mbajnë një qëndrim shumë patriarkal për rolin e grave në shoqëri”.

Le Coz shtoi se mjafton “disa histori” të kriminalitetit nga burrat emigrantë për të “alimentuar narrativën që djemtë e rinj janë të rrezikshëm”, edhe nëse nuk mbështeten nga të dhënat. “Kjo përdoret nga e djathta ekstreme për të shpjeguar se ata nuk duhej të ishin aty në radhë të parë”.

“Mendojnë se mund të jemi të rrezikshëm”

Një studim i vitit 2025 nga institut gjerman i kërkimeve Ifo nuk gjeti lidhje midis rritjes së numrit të emigrantëve dhe nivelit të krimit lokal, përfshirë krimet e dhunshme si sulmet seksuale.

Ahmed tha se duket sikur familjet që kërkojnë azil kanë një rrugë “pak më të lehtë”.
“Mendojnë se ky person nuk paraqet kërcënim, por për ne, mendojnë se mund të jemi të rrezikshëm”.

Ai theksoi rreziqet e shumta me të cilat përballen gjatë rrugës së migracionit:
“Djemtë e rinj si unë, kur vijnë, keqpërdoren nga të tjerët, nga kontrabandistët ose nga njerëz që duan t’i abuzojnë, dhe shumë gjëra të tjera. Kjo është e tmerrshme”.

Një organizatë e vogël në Athinë, në të vilën Ahmed ka kaluar njëherë, punon për të mbështetur burrat e vetëm që kërkojnë azil dhe shpesh lihen jashtë programeve qeveritare.

Mazi, e themeluar në vitin 2020, ndihmon burrat e vetëm që kërkojnë azil dhe shpesh nuk kanë ku të qëndrojnë.

“Në sistemin e azilit në Greqi, si diku tjetër, burrat kalojnë nga statusi ‘djalë i pambrojtur’ 17-vjeçar në ‘burrë kërcënues’ kur mbushin 18 vjeç. Kjo do të thotë: pa banim, pak shërbime ndihmëse dhe një perceptim i qëndrueshëm - edhe nga ata që japin ndihmë humanitare, me arsyetimin se ‘do ia dalë vetë në rrugë, është burrë.’ Por ai nuk ia del dot vetë në rrugë. Kjo është arsyeja pse krijuam Mazi-n”, tha Cosmo Murray, bashkudhëheqës i Mazit.

Junior (emër i ndryshuar), 30 vjeç, nga Kameruni, u largua nga vendi i tij siç thotë, “për të kërkuar mbrojtje ndërkombëtare për shkak të identitetit të tim seksual, që është krim atje”. Ai ka frikë se policia në vendin e tij ende e kërkon.

Junior u strehua në një apartament të siguruar nga Mazi për pak më shumë se një vit.
“Është shumë e vështirë për një person të vetëm të gjejë një vend ku të pushojë”, tha ai.
Ai shtoi se burrat shpesh duket se tërhiqen në fund të listës për shërbime në kampet e refugjatëve. “U habita kur gjeta Mazi-n, sepse shumica e organizatave merreshin më lehtë me çifte ose gra”.

Burrat janë shpesh më të pambrojtur në rrugët e Greqisë, ku policia greke ndalon dhe kontrollon identitetin e tyre rastësisht, një praktikë që Human Rights Watch e ka quajtur “abuzive” dhe “diskriminuese”.

Ibrahim (emër i ndryshuar), 30 vjeç, nga Sierra Leone, gjithashtu u strehua nga Mazi para se të largohej për në Francë. Ai tha se preferon Francën, sepse kishte jetuar në frikë të vazhdueshme nga kontrollet e policisë në Greqi.
“Nëse po ecën në rrugë me një fëmijë ose grua, policia ka më pak mundësi të të ndalojë,” tha ai.

Venant (emër i ndryshuar), 38 vjeç, nga Kameruni, ka një buzëqeshje dhe një zë të ngrohtë, edhe kur kujton pjesët më të vështira të udhëtimit drejt Evropës. Ai tha se iku sepse jeta e tij ishte në rrezik në Kamerun. Në fund të vitit 2022, ai mbërriti në Francë, ku tani ka status refugjati.

“Trajtimi është ndryshe për burrat e vetëm”, i tha ai Al Jazeeras. “Sistemi është bërë në mënyrë që ata që janë në çift të jenë më të privilegjuar krahasuar me ata të vetëm”.

Tani ai punon në një dyqan në Paris dhe ka kërkuar banim të përhershëm për më shumë se një vit. Aktualisht po jeton në një strehë në periferi.

“Burrave, si çdo grupi tjetër, u duhet mbështetje”

“Narrativa e zakonshme në kontekst humanitar është se burrat nuk kanë nevojë për kujdes dhe mbështetje. Supozohet se burrat janë më të aftë për të përballuar sfida të ndryshme sepse janë burra”, tha Meena Masood, studiuese dhe asistente mësimi në University of Manchester, e cila studion perceptimet për burrat që kërkojnë mbrojtje në Evropë.

“Por në realitet, sigurisht që burrat, si çdo grup tjetër, kanë nevojë për mbështetje.

“Këto narrativa nuk ekzistojnë vetëm në kontekstin humanitar në Greqi; ato janë të pranishme edhe në diskursin e shteteve, raportet mediatike dhe më shumë, në të gjithë botën, edhe pse në forma të ndryshme”.

Vendet nëpër Evropë janë akuzuar se e fajësojnë burrin që kërkon azil.

Në vitin 2024, më shumë se 39,600 persona aplikuan për mbrojtje ndërkombëtare në Belgjikë, shifra më e lartë në një dekadë. Një qeveri e re erdhi në pushtet më 2025, duke premtuar politika të rrepta migracioni.

Në vitin 2023, një vendim shtetëror për të ndaluar vendet e strehimit për burrat e vetëm që kërkojnë azil irritoi organizatat joqeveritare. Masa u rrëzua nga gjykatat, por raportet e vitit 2025 sugjeruan se burrat e vetëm shpesh vazhdojnë të përjashtohen.

Priscilla Fligitter dhe Annika Vater nga Doctors Without Borders, i thanë Al Jazeeras për një krizë strehimi dhe thanë se organizata po trajtonte njerëz që jetonin në rrugë, në ndërtesa të braktisura ose strehime të përkohshme për një sërë problemesh.

“Ekziston një numër shumë i madh i sulmeve seksuale ndaj burrave. Edhe gjatë rrugës së migracionit, shumë prej tyre kanë përjetuar torturë dhe dhunë seksuale”, tha Vater. “Është një mit që burrat janë imun ndaj gjithçkaje”.