Në muzeun e ndërtuar për nderimin e viktimave të luftës së Afganistanit, vizitorët shohin se si breza të ndryshëm të afganëve kanë përjetuar pasojat e konflikteve të katër dekadave të fundit në vend. Këtu reflektohen krenaria dhe dhimbja e popullit të vuajtur.
Fahria Hajat kujton sulmin që ia ndryshoi jetën familjes së saj përgjithmonë.
Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.
Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.
Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj KontribuoIshte viti 1995 kur kryeqyteti afgan ishte nën shtetrrethim, i sulmuar me raketa prej grupeve rivale muhaxhedine. Një raketë shpërtheu në oborrin e saj, duke ia vrarë vëllanë dhe lënë motrën përjetësisht në karrocë.
Hajat është një prej vizitorëve të Qendrës për Dialog dhe Kujtesë. Ajo dhe afganët tjerë tregojnë se si militantët e Abdul Sajafit po bombardonin qytetin. Ai ishte i njohur për lidhjet me “Al-Kaidën” në vitet nëntëdhjetë.
Danish Habibi ishte fëmijë kur më 200 talebanët morën kontrollin e fshatit në luginën Bamijam. Për të, kujtimet e asaj kohe janë kthyer në ankth të vazhdueshëm.
Burrat ishin ndarë nga gratë dhe fëmijët. Babai i Habibit iu kthye me këmbë të thyer. Më kurrë nuk mundi të ecte në këmbë të veta. Edhe ish-lideri Hamid Karzai ka rrëfyer për tmerrin e dekadave me konflikte. Megjithatë shpreson se muzeu do të kthehet në burim force.