Vështrime

Një utopi: si të bëhet Shqipëria pak si Zvicra

Qeveria e ardhshme e Shqipërisë duhet të përqendrohet në investime të kujdesshme dhe strategjike për ta shndërruar vendin në destinacion turistik për tërë vitin. Dhe për ta bërë këtë duhet të rregullohet infrastruktura turistike jo vetëm në vijën bregdetare, por edhe në brendi të Shqipërisë, e cila është po ashtu e bekuar me shumë margaritarë.

Qeveria e ardhshme e Shqipërisë duhet të përqendrohet në investime të kujdesshme dhe strategjike për ta shndërruar vendin në destinacion turistik për tërë vitin. Dhe për ta bërë këtë duhet të rregullohet infrastruktura turistike jo vetëm në vijën bregdetare, por edhe në brendi të Shqipërisë, e cila është po ashtu e bekuar me shumë margaritarë.

“Përse udhëtojmë? Edhe për këtë: që të takojmë njerëz, të cilët nuk mendojnë se na njohin fare mirë; që edhe njëherë të kuptojmë se çfarë është e mundshme për ne në këtë jetë – që edhe ashtu është pak”. Këto fjalë të shkrimtarit zviceran Max Frisch, të shkruara para shumë dekadave, janë bërë sërish aktuale, për shkak të pandemisë dhe kufizimeve të shumta. Në vëllimin e tregimeve groteske me titull “Armiku” të shkrimtarit gjerman Reinhard Lettau përshkruhet një grup gjeneralësh që të dëshpëruar kërkojnë armikun. Armiku po fshihet diku, thonë gjeneralët, nganjëherë dëgjohet duke u kollitur, por nuk shihet asgjëkund, armiku struket dhe s’duket, ai bart maskë dhe kur hap zjarr kundër tij, ai fshihet në shkurre.

Kështu është puna edhe me virusin që ka ndryshuar ritmin e botës. Është i padukshëm, është gjithkund i pranishëm dhe mund të marrë jetë. Në një shkrim për gazetën gjermane “Süddeutsche Zeitung” botuesi dhe poeti Michael Krüger kështu e përshkruan jetën e tij në kohën e pandemisë: “Por unë jetoj ende. Jemi tërhequr në një shtëpi të vogël prej druri në fshat dhe nga distanca po shikojmë se si po ndryshon bota. Perime e djathë po blejmë në një dyqan të një bujku, në ahurin e të cilit jetojnë tre derra dhe dymbëdhjetë dhi, me të cilat mua – ndërkohë – më lidhë një miqësi e thellë. Qumështin po e marrim (me veturë) në një dyqan tjetër bujku në një fshat tjetër, ku më presin gomari Nepomuk dhe i biri i tij Xaver, të cilëve unë, herë pas here, ua pëshpëriti në veshët e butë dhe të mëdhenj pikëpamjet e mia mbi botën, pastaj gomarët tundin kokën të pikëlluar: e pabesueshme se çfarë mund të bëjnë njerëzit për të larguar vëmendjen nga vdekshmëria e tyre”.