Vështrime

Po të mund ta kthenim kohën prapa...

...me njohuritë që i kemi grumbulluar këta 20 vjet, a thua do të dinim si t'i bënim punët më ndryshe? A thua do të lejonim që mashtruesit e injorantët të na sundonin dhe t'i lëshonin rrënjët aq thellë, sa do ta na marrë edhe dy dekada për t'i çrrënjosur. A thua do ta donim veten dhe këtë shtet më shumë?

"Varreza e zbuluar në Kizhevak të Rashkës dyshohet që ka eshtrat e 15-17 kosovarëve civilë të vrarë gjatë luftës. Varreza gjendet në një kodër në minierën e Kizhevakut. Kjo pjesë në vitet ’90 ishte shumë më e rrafshët sesa sot. Dyshohet që trupat, pasi u futën në thellësi 4 metra nën dhé, e gjithë zona u mbulua me sasi të madhe të dheut për ta vështirësuar identifikimin e kësaj varreze". Kështu nis raportimi i Sarandës nga një vend nja dhjetë kilometra larg kufirit me Kosovën, ku u zbulua e pesta nga ato 16 varreza masive që i kishte përmendur para pak kohësh Çedomir Jovanoviqi në një intervistë, në një televizion serb.

Pa asnjë diskutim, për mua ky ishte lajmi i javës, madje edhe i disa javëve të fundit. Të kohës kur për lehtësuesin e dialogut mes Kosovës e Serbisë ishte temë brenge fakti që autoritetet kosovare nuk i kishin dhënë Vuçiqit leje për të hyrë në Kosovë, për t'u shëtitur. Vuçiqit pra, ministrit të Informimit të Millosheviqit në kohën kur këto varreza po hapeshin e po mbuloheshin për të zhdukur gjurmë. Pra zyrtarit, meqë ishte përgjegjës për informim, që duhej të dinte se ku po varroseshin shqiptarët e vrarë e të masakruar që më pas do të barteshin me kamionë nëpër Serbi për t'i zhdukur.