Vështrime

Liria jonë me kusht

Pse mbetemi ende jo tërësisht të lirë e të pavarur...

Hyrja e Forcave të NATO-s në Kosovë, më 12 qershor 1999, shënon momentin kyç në historinë e shekullit XX, jo vetëm për Kosovën, por edhe për Ballkanin, Evropën dhe Perëndimin. Në fund të shekullit të të dy luftërave botërore, Aleanca e shteteve demokratike të Perëndimit, e udhëhequr nga SHBA, për herë të parë ka ndërhyrë kundër një shteti për të mbrojtur një popullatë të shkelur. “Intervenimi humanitar” u bë në emër të mbrojtjes së popullatës civile shqiptare, që ishte cak i sulmeve kriminale dhe gjenocidale nga aparati shtetëror serb. Për herë të parë Perëndimi u fut në luftë kundër një shteti anëtar të OKB-së për të mbrojtur të drejtat dhe liritë e popullatës shqiptare të Kosovës, që në një mënyrë apo tjetrën shkeleshin me dekada e shekuj. Perëndimi u fut në luftë kundër Serbisë, pasi që populli i Kosovës me vite refuzoi t’i nënshtrohej regjimit serb, pas rezistencës paqësore të udhëhequr nga Ibrahim Rugova dhe pas luftës së armatosur të UÇK-së, që u ndez pasi bota injoroi me vite nevojën për ta zgjidhur çështjen e Kosovës. Ishte ky moment historik, sidomos kur ndërgjegjja e botës perëndimore refuzoi të lejojë përsëritjen e krimeve që tashmë ishin parë në Bosnje, vetëm disa vite më herët. Momenti kur bota demokratike, e tmerruar nga ajo që shihte të ndodhte në Kosovë, krimet ndaj shqiptarëve i krahasonte me krimet naziste ndaj hebrenjve dhe Holokaustin e Luftës së Dytë Botërore, vendosi të nisë një, thënë me fjalët e Elie Wieselit, nobelist dhe i mbijetuarit i Auschwitz-it, “luftë morale”.

Për 78 ditë rresht, forcat e NATO-s kryen sulme ajrore kundër forcave serbe dhe regjimit të Slobodan Milosheviqit, të cilët ndërkohë vazhduan të kryejnë masakra e krime të shumta ndaj popullatës shqiptare. Ditën e 78-të Serbia kapitulloi në Kumanovë.