Sevilla, 8 nëntor - Mund të ishin fishkëllimat brenda stadiumit “Benito Villamarin” teksa lojtarët e Sevillas vrapuan për t'u ngrohur ose fishkëllimat jashtë në rrugë, pasi më shumë tifozë të Real Betisit vendosën të bashkoheshin. Mund të kenë qenë brohoritje, duartrokitje dhe fyerje, ndërsa mijëra tifozë të veshur me ngjyrë të gjelbër dhe të bardhë ecnin drejt portave të stadiumit. Mirëpo, kishte fishekzjarrë që përplaseshin në trotuare dhe helikopterë në qiell, këmbë që ngjiteshin në shkallë dhe duart që përplaseshin në shpinën e njëri-tjetrit. Atmosfera ishte miqësore mes tifozëve të dy ekipeve.
“Vetëm dëgjoni këtë”, tha tifozi i Real Betisit, Jose Maria, duke treguar me gisht pas tij. “Ky është tingulli i një ndeshje futbolli”.
Të dielën mbrëma u bënë 728 ditë qëkur derbi i fundit i qytetit të Sevillas ishte luajtur me tifozë, një tjetër pritje e mirëseardhjes për tifozët në Spanjë, por kjo ndoshta ishte më e mirëpritura nga të gjithë.
Nëse “El Clasico” mes Real Madridit dhe Barcelonës është ndeshja më e famshme e La Ligës, “El Gran Derbi” mes Sevillas dhe Real Betis është më sinonimi i tifozëve, një festë e përkushtimit dhe besnikërisë ndaj dy skuadrave që ndodhen vetëm katër kilometra larg njëra-tjetrës.
“Unë mora një varkë dhe një autobus për të arritur këtu”, tha pas ndeshjes Juan Carlo, i cili ka qenë një tifoz besik i Betisit për gati 50 vjet. “Pa tifozë kjo lojë ishte e tmerrshme, të them të drejtën nuk ishte asgjë. Me tifozët është loja më e mirë në botë”.
Ishte gjithashtu edhe ndeshja e parë pa tifozë fare, demonstrimi më i fortë i asaj që kishte ndryshuar dhe çfarë kishte humbur. Më 10 qershor të vitit të kaluar, Sevilla u përball me Real Betisin ndërsa futbolli rifilloi pavarësisht pandemisë, përballë vendeve bosh në stadium, me lojtarët që erdhën me fanella dhe njerëzit të mbyllur në shtëpi.
“Të rikthehesh në tribuna është të fitosh”, shkruhej slogani i La Ligës, por edhe nëse fitorja ishte e nevojshme dhe më mirë se asgjë, ajo nuk ndihej në mesin e tifozëve të pranishëm në stadium.
Mes nervozizmit për rikthimin, mesfushori i Sevillas, Ivan Rakitiq, ishte ndër zërat më të lartë që në favor të kthimit të tifozëve në tribuna. Rakitiq insistoi se kjo atmosferë i kishte munguar tashmë një kohë të gjatë derbit të Sevillas.
“Kam dëgjuar shumë që duhet të luajmë për arsye ekonomike, por nuk kam dëgjuar askënd të flasë për tifozët, njerëzit, për të cilët klubi i tyre është pjesë e jetës së tyre dhe është marrë prej tyre. Duhet të ecim përpara”, tha ai.
Kishte edhe dy derbi të tjerë të dielën, duke përfshirë edhe atë të 100-tin në ligën e parë, dhe të gjithë ishin nën hijen e derbit të Sevillas, që u pushtua nga tifozët.
“Derbi i Sevillas i dha madhështi La Ligas”, shkroi “Mundo” të hënën.
Joaquin, sulmuesi ikonë i Real Betisit, i cili iu bashkua klubit në moshën 16 vjeçe dhe mbushi 40 vjeç në korrik, rinovoi kontratën e tij edhe për një sezon tjetër, i vendosur të mos tërhiqej nga futbolli pa tifozë në tribuna.
“Do të më trishtonte nëse viti im i fundit në karrierë do të ishte sikurse viti i shkuar, pa tifozë”, pranoi Joaquin.
Me humbjen 2-0 të Betisit, Joaquin hyri në lojë si zëvendësues në minutën e 89-të, i duartrokitur nga tifozët vendas që kishin mbetur. Pak më shumë se një orë më parë, qindra flamuj bardhë e gjelbër valëviteshin rreth fushës, ndërsa 50,534 tifozë, minus 600 të Sevillas, kënduan himnin e Betisit.
“Hay una leyenda que recorre el mundo entero”, thotë një rresht, “një legjendë që përhapet në të gjithë botën”. Të dielën pasdite retë e tymit të kuq kishin mbuluar autobusin e ekipit të Sevillas, ndërsa mijëra njerëz prisnin për të përshëndetur lojtarët që mbërrinin në derën e hotelit “Lebreros”. Të shtunën ata kishin pritur t'i bënin serenatë ekipit pas seancës së fundit stërvitore në stadiumin “Ramon Sanchez Pizjuan”.
“Më në fund u rikthye thelbi i derbit, tifozët”, pranoi Monchi, drejtori sportiv i Sevillas. “Tifozët e Betisit dhe Sevillas kanë lindur me këtë ndjenjë. Ne i treguam botës se cili është derbi ynë: 90 minuta pasion dhe përkushtim për ngjyrat, për bashkëjetesën tonë dhe respekt për pjesën tjetër të sezonit”.
Sevilla, e treta, ishte e furishme ndaj Betisit, në vendin e pestë. Menjëherë pas pjesës së parë, Marcos Acuna goditi në këndin e sipërm të portës për ta kaluar Sevillan në epërsi dhe kur kishim mbetur nëntë minuta deri në fund, Hector Bellerin shënoi autogol, duke bërë që tifozët e Betisit për herë të parë të ktheheshin në shtëpi duke kënduar. Ata i gëzoheshin kthimit në tribuna për derbin e madh të qytetit.
Pothuajse në orën 23:00, me pjesën më të madhe të stadiumit të zbrazët dhe ndeshjen që kishte përfunduar prej kohësh, lojtarët e Sevillas dolën përsëri në fushë. Në këndin e djathtë ata kërcenin, së bashku me tifozët e Sevillas që festuan deri në mesnatë. Ata nuk festuan fitoren, por kthimin në tribuna.
“Ishte një natë magjike për të gjithë qytetin e Sevillas”, tha Rakitiqi të hënën.