(EJU) – Në kampin stërvitor olimpik në Mitersill (Austri), medalistët olimpikë dhe kampionët botërorë e shkëmbyen tatamin për akull, teksa e festuan afrimin e Lojërave Olimpike Dimërore. Ata kanë zbuluar se rrëshqitja e stokut në akull (ice stock) kërkon aftësi të tjera.
Malet përreth Mittersillit kanë parë sesione stërvitore të panumërta të xhudos përgjatë viteve të fundit, djersë, sakrificë dhe ndjekje të palodhur të përsosmërisë. Megjithatë, në këtë pasdite të veçantë disponimi ishte më ndryshe. Në vend të zhurmave të trupave që rrëzohen në tatami, kishte të qeshura, gara dhe kërcitje të akullit pas hedhjes së “ice stocks” në sipërfaqet e ngrira.
Gjashtë xhudistë, që së bashku kanë medalje të panumërta olimpike, botërore dhe evropiane, vendosën ta festojnë arritjen e Lojërave Olimpike Dimërore “Milano Cortina 2026” në mënyrën më të mirë praktike të mundshme, duke i provuar duart dhe balancimin në akull, sportin tradicional bavarez.
“Eisstock”, për ata që nuk e dinë, përfshinë rrëshqitjen e peshave mbi sipërfaqe të akullt, duke e synuar një objektiv apo mbulimin e distancës më të madhe. Është shumë i thjeshtë si koncept, por shumë i vështirë për t’u realizuar në ekzekutim, pak a shumë si në xhudo, me të vërtetë. Ky ishte sport me popullaritet të madh në Bavari dhe Austri në fundin e shekullit të 19-të, ndërsa u fut në programin e Lojërave Dimërore në vitin 1936 dhe 1964, duke shfaqur kërkesë të madhe për të garuar në nivelin më të lartë.
Në pasditen me borë në Mittersill, do të shfaqej diçka krejtësisht tjetër, që kampionët olimpikë dhe botërorë nga sportet verore janë plotësisht të aftë në akull, derisa po e kalojnë kohën më të mirë të jetës. U formuan dy ekipe, udhëhequr nga medaliste të arta olimpike me stile krejtësisht të ndryshme të liderëve.
“Ekipi i Luftëtarëve” u udhëhoq nga kampioni olimpik në “Athina 2004”, Ilias Iliadis nga Greqia, që kishte në ekip dy herë medalisten olimpike, italianen Odette Giuffrida (e argjendtë në Rio 2016 dhe e bronztë në Tokio 2020), dhe kampionin botëror nga Azerbajxhani, Elkhan Mammadov.
“Ekipi i Kampionëve”, me kapitene kampionen olimpike në “Tokio 2020”, Distria Krasniqin nga Kosova, bashkë me dyshen medaliste olimpike, austriaken Michaela Polleres (të argjendtë në Tokio 2020 dhe të bronztë në Parisi 2024”, dhe medalistin e argjendtë të Azerbajxhanit në “Rio 2016”, Rustam Orujov.
Formati? Më i miri nga tri tentime. Për çfarë? Për të drejtën për t’u mburrur e ndoshta më e rëndësishmja, për momentin për ta festuar shpirtin olimpik, pavarësisht sezonit.
Për Giuffridan, lidhja mes olimpistëve verorë dhe dimërorë është më e thellë sesa e tregon kalendari.
“Kam shumë shoqëri që garojnë në lojëra dimërore. Kam folur tashmë me ta dhe pavarësisht a është sport dimëror apo veror, të gjithë jemi një ekip”, shpjegoi ajo me entuziazëm. “Ajo që u dëshiroj atyre dhe ajo që u kam thënë është të japin çdo gjë, të kënaqen, ta bëjnë për vete dhe për motivimin e tyre dhe të kënaqen me çdo gjë, në çdo sekondë për kohën që është duke ardhur”.
Kjo do të jetë hera e parë për Odetten që do t’i përjetojë nga afër Lojërat Dimërore dhe ajo mezi po i pret ato. “Jam shumë, shumë e lumtur. Nuk kam përjetuar kurrë një gjë të tillë dhe mezi po pres që të shkoj dhe t’i shikoj olimpistët”.
E pyetur për sportin dimëror më të pëlqyer, ajo nuk hezitoi. “Snoubordi. Do ta shikoj këtë sport dhe skijimin alpin, por të jem e sinqertë, dua të shikoj çdo gjë”. Dhe më pas erdhi pyetja më e vështirë. Cili nga sportet dimërore është më i vështiri?
“Për mua, të gjitha sportet dimërore olimpike duken të vështira sepse, për fat të keq, nuk e kam praktikuar ndonjë prej tyre. Të gjitha duken të vështira, por duhet ta zgjedh një që më duket më i vështiri dhe mendoj se është kërcimi në ski”. Vlerësim i drejtë nga dikush që i hedh njerëzit për të jetuar.
Distria Krasniqi, tani dy herë medaliste Olimpike (e artë në Tokio 2020 dhe e argjendtë në Parisi 2024”, reflektoi në atë se çfarë do të thotë të arrish majën e sportit dhe çfarë mesazhi do t’u jepte sportistëve që shkojnë në Milano Cortina.
“Mendoj se për t’u bërë kampion Olimpik është ëndërr e çdo sportisti dhe kërkon punë shumë të vështirë, disiplinë dhe çdo gjë. Duhet të sakrifikosh shumë nga jeta normale dhe jeta që e bëjnë njerëzit në kushte normale”, thotë ajo. “Për mua ishte ëndërr qëkur isha fëmijë dhe ia arrita. Tani, i kam dy medalje olimpike dhe jam shumë krenare me veten. Shpresoj që ta fitoj edhe të tretën, po punoj për këtë”.
Këshilla e saj për olimpistët që synojnë suksese është shumë e drejtpërdrejtë. “Mendoj se secili mund ta arrijë nëse punon fort, ndjek ëndrrat dhe e do me të vërtetë. Duhet të punosh shumë për ta arritur atë”.
Po për eksperiencën “Eisstock”? “Ishte shumë e mirë. Ishte hera e parë që e provoj këtë lojë. Ishte eksperiencë e mirë dhe çdoherë që jemi bashkë me njerëzit e xhudos nga shtete të ndryshme luajmë lojëra dhe bëjmë gjëra të tilla, është gjithmonë kënaqësi”. Sporti i preferuar dimëror i Distrisë?
“Kërcime në ski. Mendoj se gjithmonë është argëtuese për t’i parë dhe emocionuese po ashtu”.
Si dikush që e di se çfarë ndjenje është të qëndrosh në podium olimpik, Distria ka mesazh për sportistët që udhëtojnë në Itali. “U dëshiroj të gjithë olimpistëve fatin më të madh, sidomos olimpistëve nga Kosova. Mesazhi im është që të kënaqen në Lojërat Olimpike, sepse ato përfundojnë shpejt dhe kujtimet mbesin përherë. Është e rëndësishme të kesh paraqitje të mirë, natyrisht, të fitosh medalje por po ashtu, më e rëndësishmja është të kënaqesh. Kështu që mesazhi im është, kënaquni në Olimpiadë”.
E pyetur për sportin e saj të preferuar dimëror, ajo nuk ngurroi.
“Snowboarding. Patjetër që do të shikoj snowboarding dhe ski alpin, por sinqerisht, më pëlqen të shikoj gjithçka.” Pastaj erdhi pyetja më e vështirë. Cili sport dimëror duket më i vështirë?
“Për mua, të gjitha këto sporte olimpike dimërore duken të vështira sepse, për fat të keq, nuk kam praktikuar kurrë asnjërën prej tyre. Gjithçka duket e vështirë, por nëse duhet të zgjedh një që duket më e vështira, do të thosha ndoshta kërcimi me ski”. Vlerësim i drejtë nga dikush që hedh njerëz për të jetuar.
Distria Krasniqi, fituesja e medaljes së artë në Lojërat Olimpike të vitit 2020 në Tokio dhe medaljes së argjendtë “Paris 2024”, reflektoi mbi atë që do të thotë të arrish majën e sportit dhe çfarë mesazhi do t’u dërgonte atletëve që shkojnë në Milano Cortina.
“Mendoj se të bëhesh kampion olimpik është ëndrra e çdo sportisti dhe kërkon punë të palodhur, disiplinë dhe gjithçka tjetër. Duhet të sakrifikosh shumë nga jeta normale që jetojnë njerëzit normalë”, tha ajo.
“Për mua ishte një ëndërr qëkur isha fëmijë dhe ia dola mbanë. Tani kam dy medalje olimpike dhe jam shumë krenare për veten time. Shpresoj ta marr të tretën, po punoj për këtë”.
Këshilla e saj për atletët aspirantë në Lojërat Olimpike është e drejtpërdrejtë.
“Mendoj se të gjithë mund ta bëjnë nëse punojnë shumë, ndjekin ëndrrat e tyre dhe i dëshirojnë vërtet. Duhet të punojnë shumë për ta arritur atë”, është shprehur Disi.
Ajo foli edhe për përvojën e lojës “Eisstock”?
“Ishte shumë bukur. Ishte hera e parë që e provoja këtë lojë. Ishte një përvojë e bukur dhe çdoherë që jemi së bashku me njerëz të xhudos nga vende të ndryshme, duke luajtur lojëra dhe duke bërë gjëra të ndryshme, është gjithmonë argëtuese”, ka theksuar Distria Krasniqi.
Cili është sporti dimëror i preferuar i Distrisë për të shikuar?
“Kërcimi me ski. Mendoj se është shumë argëtues për t’u parë dhe emocionues”.
Si dikush që e njeh nga afër se si ndihet të qëndrosh në një podium olimpik, Distria kishte një mesazh për atletët që shkojnë në Itali.
“Dua t’u uroj të gjithë olimpistëve që shkojnë në Itali fat të mbarë, veçanërisht olimpistëve nga Kosova. Mesazhi im është t’i shijoni këto Lojëra Olimpike sepse ato do të mbarojnë shpejt dhe kujtimet do të zgjasin përgjithmonë. Është e rëndësishme të kesh një performancë të mirë, sigurisht, për të marrë një medalje, por është gjithashtu e rëndësishme të shijosh. Pra, mesazhi im është, shijoni këto Lojëra Olimpike”, është porosia e Distria Krasniqit për dy garuesit e Kosovës në Lojërat Olimpike “Milano Cortina 2026”.
Janë këshilla të lindura nga përvoja, të dhëna me mençurinë e dikujt që e kupton se momentet olimpike, qofshin fitimtare apo jo, bëhen historitë që tregoni për pjesën tjetër të jetës suaj.
Bukuria e kësaj pasditeje në Mittersill nuk kishte të bënte me atë se kush fitoi garën në Eisstock Bëhej fjalë për kampionë të xhudos nga kombe të ndryshme, kategori të ndryshme peshe, breza të ndryshëm, të bashkuar nga respekti për idealin olimpik, verë apo dimër.
Këta janë atletë që kanë ndier peshën e pritjeve kombëtare, që janë stërvitur përmes lëndimeve dhe pengesave, që kanë qëndruar në podiume ndërsa intonoheshin himnet e tyre. Ata e kuptojnë se çfarë po përjetojnë Lojërat Olimpike Dimërore që shkojnë në Milano Cortina: nervat, përgatitjet, ëndrrat mbi të cilat mbështeten disa momente vendimtare.
Me këtë, në një pasdite me borë në Alpet austriake, ata festuan në mënyrën më të mirë që dinin, duke provuar diçka krejtësisht jashtë zonës së tyre të rehatisë, duke u rrëzuar pak, duke qeshur shumë dhe duke krijuar kujtime që do të zgjasin shumë edhe pasi të shkrihet akulli.