Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën
Kulturë

Shijet e veçanta të rakisë

Shëtitje nëpër shijet e ndryshme të rakisë është mundësia që të ofron punëtoria e familjes Hajdaraj nga Gjakova. Leka është trashëgimtari i një tradite të lashtë në këtë zeje. Vetë e ka mësuar nga prindërit e tij, ndërsa thotë se është traditë stërgjyshore. Madje shkon larg deri tek ilirët, për të gjetur në rrënjët etnike këtë traditë.

Ajo që ka rëndësi, këtë punë, pesëdhjetegjashtëvjeçari thotë se e bën me shumë pasion. E këtë energji ka arritur ta transmetojë edhe tek anëtarët e familjes. Kombinimi i traditës me mënyrat e reja të prodhimit të rakisë është mbase çelës suksesi për këtë biznes familjar, shkruan KOHA.

Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.

Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.

Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj Kontribuo

Liker pishe e herba e raki mjedre janë disa nga shijet që rrallë mund të gjenden diku tjetër.

Në rrëfimin për “Kohën Ditore”, Lekë Hajdaraj ndalet te kujtimet e batutat që e shoqëronin dikur procesin e pjekjes së rakisë.

Image

“Rakia të shtyn me përqafu edhe vëllanë”

E këtë rrëfim, Hajdaraj e nis me shpërfaqje të krenarisë.

“Tradita familjare e prodhimit të rakisë është e lashtë, stërgjyshore”, thotë Hajdaraj fjalëpakë, teksa shton se ai vetë këtë zanat e ka trashëguar nga prindërit dhe familjarët e tij. “Unë e kam pasur dhe e kam pasion prodhimin e rakisë, po ashtu edhe familja ime. Me prodhimin e rakisë merrem që nga fëmijëria e hershme”, thotë Hajdaraj.

Teksa krahason kohët, Hajdaraj ndalet kryesisht te mjetet e prodhimit.

“Më herët, mjetet e prodhimit ishin shumë primitive në krahasim me sot, sidomos tash kur mjetet janë shumë moderne dhe informimi është i bollshëm dhe kemi qasje në to”, thotë Hajdaraj.

Por përtej vështirësive, Hajdaraj kujton muhabetet që e shoqëronin procesin e pjekjes së rakisë. Natyrshëm do të përcillej me batuta.

“Ajo që e kujtoj që nga fëmijëria është kur piqej rakia mblidheshin shumë burra rreth kazanit të rakisë dhe e provonin rakinë dhe tregoheshin batuta të ndryshme”, thotë Hajdaraj, që i duhet të kujtojë disa prej tyre.

“Kush e ka rakinë dhe e shet, bën gabim, sepse raki gurit m’i qit, lule qet”, është njëra prej atyre thënieve që atij i ka mbetur në mbamendje.

“Rakia të shtyn edhe vëllanë me e përqaf”, është një batutë që po ashtu e tregon Hajdaraj.