“Varka u fundos dhe zemra ime që mori flakë për Evropën u ftoh”, shkruante Yasser Niksada, 15-vjeçar në atë kohë. “Bota flinte, ne të lodhur, të uritur dhe të etur qëndronim të vetëm pagjumë”. Shkrimi i Yasserit për ikjen në Evropë është lirik. Edhe kujtimet e Ghani Ataei janë prekëse: “Njerëzit në fshat mu vranë para syve. Për katër ditë nuk fola... derisa e kuptova.
Askush nuk pret asgjë prej askujt”. “Jam pa shpresë nëse bota është e shqetësuar”, vjen në përfundim 16-vjeçari. Tregimet për afganët e rinj, të mitur, të pashoqëruar, për ikjen e tyre drejt Evropës duhet të jenë zemërthyese, shkruan sot Koha Ditore.
Familjet i nisnin djemtë, por kurrë vajzat; disa prej adoleshentëve befasisht të pjekur, veçanërisht kur dëshirat e tyre për ikje i kthenin në fjalë...(Artikullin e plotë mund ta lexoni në numrin e sotëm të Kohës Ditore)
Gazetën Koha Ditore mund ta lexoni edhe online. Këtu mund të gjeni sqarimin se si mund të abonoheni.
-
Shitja e fëmijëve për të mbijetuar: Afganët detyrohen të marrin vendime të vështira
-
Burrat refugjatë stigmatizohen në të gjithë Evropën: Kjo na dhemb
-
Një udhëtim drejt përkatësisë, emigrantët përshkruajnë jetën në Evropë
-
Rruga e gjatë drejt lirisë për gratë afgane
-
Ikja për një jetë më të mirë, afganët përsëri e gjejnë veten pa rrugëdalje