Animacioni – bota që vë në pah edhe intimitetin

Në punë, krijim dhe veprim e kishte shkoqitur jetën aktive (vita activa) filozofja gjermane Hannah Arendt. Në ditët tona jeta është bërë një lloj vallëzimi mes punës dhe krijimit, duke mbetur në nivelin e qenieve ekonomike. Kështu, përkufizimi i vetes bëhet më tepër prej asaj çfarë bëjmë sesa prej asaj çfarë jemi.

Me këto përsiatje të filozofes gjermane, që i kishte dëgjuar gjatë një “podcasti” mbi filozofinë, shkrimtari dhe autori kanadez Chris Robinson ka shpalosur pikëpamjet e tij mbi botën e animacionit gjithnjë në evoluim.

Me prezantimin e tij online pasditen e së martës në kuadër të sesionit “Pyetje dhe përgjigje”, festivali ndërkombëtar i filmit të animuar “Anibar” ka shënuar ditën e dytë të programit të sivjetmë.

I konsideruar prej kohësh si një prej ekspertëve stilistikë më origjinalë në historinë e animacionit, Robinson shquhet për qasjet e tij kritike e studimore në një varg temash.

Në bashkëbisedim me animatoren Flaka Kokolli, autori kanadez ka thënë se animacioni kurrë nuk ka qenë më shumë njerëzor sesa që është sot.

Fillin e rrëfimit të tij e ka kthyer 30 vjet pas në kohë. Për aq sa i shkonte mbamendja për vitet ’90, njerëzit asokohe seç kishin njëfarë fiksimi mbi përsosurinë teknike të mjeshtërisë së animacionit.

Edhe Kulturë 1 jan 2026 Bota e animuar për një sekondë deri në 24 skica

“Me ndonjë përjashtim të rrallë, plot filma dukej se ishin ngurrues apo edhe të paaftë për t’u marrë me jetën e vërtetë dhe botën që po e jetonim”, ka thënë Robinson.

Megjithatë, dikush do ta thyente këtë trend. Ai ishte miku i tij i studimeve, Andreas Hykade, i cili përmes filmit të shkurtër “Ring of Fire” do të etablonte artistikisht një pazar dëshirash seksuale. Po kaq histori në përqasjet e reja të animacionit do të sillte edhe J.J. Villard me “Son of Satan”.