-
Nga:
Sylë Ukshini
- 12 tetor 2019 15:38
- Shpërndaje në:
Kërkesat e shqiptarëve të Kosovës u radikalizuan, sidomos pas Konferencës së Dejtonit, pasi kjo konferencë nuk përfshiu Kosovën.
Pasi UÇK-ja zgjeroi radhët, Beogradi vazhdoi fushatën e spastrimit etnik sipas modelit të Bosnjës dhe Kroacisë. Me këtë rast pati sulme brutale kundër popullatës shqiptare.
Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.
Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.
Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj Kontribuo“Jo kundër UÇK-së, por para së gjithash terrorizmi dhe dëbimi i popullatës shqiptare ishin qëllimi i vërtetë i luftës. Ngase përbërja etnike në Kosovë duhej të ndryshohej përgjithmonë dhe kjo mund të bëhej vetëm me përdorimin e dhunës brutale dhe të terrorit. Ishin këto synime kriminale të luftës, por pikërisht këtë e parashihte programi serbomadh”, pohon ish-ministri i Jashtëm gjerman, Joshka Fisher, një nga politikanët më të angazhuar gjermanë në luftën e Kosovës.
Sjellja e Qeverisë gjermane në vjeshtën e vitit 1998 tregon se dëshira për të qëndruar së bashku me aleatët e saj ishte konsiderata e parë e Bonnit dhe më kryesorja.
“Kurrë më Auschwitz, kurrë më gjenocid”
Megjithatë, është e dyshimtë nëse solidariteti vetëm me anëtarët e tjerë të NATO-s do të kishte qenë i mjaftueshëm për të mbajtur koalicionin e luftës të bashkuar. Kjo ndodhi, në mënyrë kritike, nga një motivim i dytë i fuqishëm: objektivi humanitar i dhënies fund të thertores, terrorit, spastrimit etnik në Kosovë. Neveri, me një përzierje të ndjenjës së fajit, faji për të kaluarën më të largët naziste, si dhe dështimi perëndimor i fundit në Bosnjë, dhanë një arsye të fuqishme për të avokuar përdorimin e forcës.
Angazhimi gjerman fitoi profil veçanërisht gjatë Konferencës së Rambouillet (shkurt-mars 1999), kur Fisher i dha ton jo vetëm diplomacisë gjermane, por edhe koordinimit të diplomacisë gjermane dhe amerikane lidhur me zgjidhjen e çështjes së Kosovës. Dueti Albright-Fischer ishte një simfoni që i jepte ton qëndrimeve për Kosovën brenda Grupit të Kontaktit, G-8 dhe vendeve të Quintit. Por, Gjermania qëllimisht nuk mori rol kryesues në Konferencën e Rambouillet për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, meqë në këtë mënyrë dëshirohej të evitohej keqpërdorimi i këtij roli nga propaganda nacionaliste në Serbi.
Pas dështimit paraprak shumëvjeçar të bashkësisë ndërkombëtare në Bosnjë, gjë që u kushtoi me jetë rreth 200 mijë njerëzve, SHBA-ja ishte e vendosur që të vepronte ushtarakisht kundër Milosheviqit, në rast nevoje edhe pa vendimin e Këshillit të Sigurimit, nëse ai nuk do të hiqte dorë nga fushat e vrasjeve dhe dëbimit të civilëve shqiptarë. Ky intervenim ushtarak duhej të ndërmerrej duke u bazuar në vendimin e Këshillit të NATO-s, pjesë e të cilit ishte edhe Gjermania. Në këtë mënyrë, shteti gjerman po përfshihej në marrjen e vendimit të mundshëm dhe në udhëheqjen e luftës nga NATO-ja në Kosovë pikërisht në kohën e ndërrimit të Qeverisë, të largimit të kancelarit Helmut Kohl dhe ardhjes në pushtet të qendrës së majtë, koalicionit kuq-gjelbër të Schröderit dhe Fischerit. Ishte e qartë se Gjermania nuk mund të qëndronte më anash dhe të rrezikonte përçarjen e aleancës. Angazhimi ushtarak në luftën e Kosovës më 24 mars 1999 ishte një vendim historik, ngase për herë të parë që nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore, shteti gjerman merrte pjesë në një operacion ushtarak jashtë hapësirës së NATO-s. Në këtë fazë politikanët gjermanë, kancelari Gerhard Schröder, ministri i Jashtëm Joshka Fischer dhe ministri i Mbrojtjes, Rudolf Scharping, për angazhimin e Ushtrisë gjermane në luftën e Kosovës përdorën edhe argumentin moral. Është e njohur thënia lapidare e Fischerit: “Kurrë më Auschwitz, kurrë më gjenocid”. (Artikullin e plotë mund ta lexoni në numrin e sotëm të Kohës Ditore)