Συνέχεια της Γερμανίας σε ΕΕ και Βαλκάνια μετά τη Μέρκελ

Συνέχεια στη γερμανική πολιτική αναμένεται και στην προσέγγιση των Δυτικών Βαλκανίων. Αυτό μπορεί να είναι καλό, γιατί η σταθερότητα θα είναι το κύριο ενδιαφέρον. Αλλά δεν μπορεί να αναμένεται ότι η Γερμανία θα είναι πιο ενεργή στην αναζήτηση λύσεων στα προβλήματα, των οποίων οι σχέσεις μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας και οι εκλογικές μεταρρυθμίσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι βασικές.

Για πρώτη φορά μετά από περισσότερα από 50 χρόνια, η Γερμανία θα έχει κυβέρνηση με περισσότερα από δύο κόμματα. Εκτός κι αν αποφασίσουν για άλλη μια φορά τα δύο μεγαλύτερα κόμματα ότι για χάρη της σταθερότητας και λόγω έλλειψης εναλλακτικών, πάνε μαζί στον μεγάλο συνασπισμό. Αυτή τη φορά όμως δεν φαίνεται εφικτό. Άρα υπάρχουν μόνο δύο πραγματικές πιθανότητες. Ο συνασπισμός των φαναριών όπου θα ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες, οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι. Η δεύτερη επιλογή, οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι. Έτσι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι. Τα δύο αυτά κόμματα έχουν καταγράψει τη μεγαλύτερη αύξηση ψήφων στις εκλογές σε σχέση με πριν από τέσσερα χρόνια. Και έχουν μεγάλη διαφορά στις πολιτικές τους. Άρα, θα έχουμε βαριές διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία του συνασπισμού, γιατί στη Γερμανία δεν δημιουργούνται με βάση την κατανομή εδρών και υπουργικών θέσεων, αλλά περισσότερο με βάση τη σύγκλιση προγραμμάτων και προτεραιοτήτων.

Ένας Γερμανός αναλυτής στην τηλεόραση χαρακτήρισε το αποτέλεσμα των εκλογών "ολλανδοποίηση της γερμανικής πολιτικής". Με αυτό σκέφτηκε το γεγονός ότι δεν μπορούν πλέον να αποφασίζουν μόνο δύο κόμματα, τόσο μεγάλα που μπορούν να επιλέξουν μόνο έναν μικρό εταίρο και να σχηματίσουν κυβέρνηση. Στην Ολλανδία έχουν ήδη παράδοση να σχηματίζουν κυβερνήσεις με τρία, τέσσερα ή πέντε κόμματα. Και στην Ολλανδία ο πειστικός νικητής είναι το κόμμα που εξασφαλίζει λίγο περισσότερο από το 22 τοις εκατό των ψήφων. Αλλά οι πολυκομματικές κυβερνήσεις δυσκολεύονται περισσότερο να είναι αποφασιστικές. Και αυτές είναι οι προκλήσεις και η περιέργεια όταν σκεφτόμαστε το μέλλον της γερμανικής πολιτικής.

Το πώς θα σχηματιστεί η νέα γερμανική κυβέρνηση μετά τη Μέρκελ αναλύεται προσεκτικά στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην περιοχή των Βαλκανίων.

Η Γερμανία ήταν πάντα πολύ δραστήρια, αλλά πάντα διστακτική, επιφυλακτική και εξαιρετικά ρεαλιστική. Αυτή ήταν και η πορεία της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. Η Γερμανία απέτρεψε έτσι πολλές εσφαλμένες ενέργειες. Ένα από αυτά ήταν η ιδέα της ανταλλαγής εδαφών μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου και της Σερβίας, που στην πραγματικότητα θα ήταν περισσότερο διαίρεση του Κοσσυφοπεδίου παρά ανταλλαγή εδαφών. Όμως η γερμανική απροθυμία είχε και συνέπειες. Για παράδειγμα, στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, η Γερμανία έχει εξασφαλίσει ότι σε χώρες όπως η Ουκρανία ή η Γεωργία δεν δίνεται καμία ελπίδα να γίνουν μέλη κάποια μέρα. Αυτό ενθάρρυνε τη Ρωσία να επιτεθεί σε αυτές τις χώρες. Η Γερμανία, όποτε αποφασίζεται κάτι σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, έχει θέσει το ερώτημα «πώς θα φανεί αυτό από τη Ρωσία». Αν και έχει συχνά επικρίνει τον Ρώσο ηγέτη Βλαντιμίρ Πούτιν, η Γερμανία δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί μαζί του.

Αυτό που μπορεί να αναμένεται σχετικά με τον ρόλο της Γερμανίας στην ΕΕ είναι η συνέχεια. Και τα τρία κόμματα, ή τέσσερα αν δεν εξαιρέσουμε το CDU από το ενδεχόμενο εισόδου στην κυβέρνηση, είναι υπέρ της ΕΕ. Ούτε αμφισβητεί την ΕΕ. Υπάρχουν ελάχιστες διαφορές ως προς τις φιλοδοξίες για τη διατήρηση του περιβάλλοντος, για την κολεκτιβοποίηση του χρέους σε επίπεδο ΕΕ ή ευρωζώνης. Αλλά σε όλα τα ζητήματα αρχής για το μέλλον της ΕΕ και τις αξίες στις οποίες ιδρύθηκε, δεν υπάρχει διαφορά.

Από την άλλη, όλα αυτά τα γερμανικά εθνικά κόμματα έχουν ηγετικό ρόλο σε πολιτικές ομάδες σε επίπεδο ΕΕ. Κανένας από τους δύο δεν αμφισβητεί τη χρηματοδοτική συνεισφορά της Γερμανίας στον κοινό προϋπολογισμό της ΕΕ, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος. Μόνο η Ολλανδία κατά κεφαλήν δίνει περισσότερα στην ΕΕ από τη Γερμανία. Γιατί ξέρω ότι αυτό είναι και το γερμανικό συμφέρον. Η Γερμανία και η βιομηχανία της επωφελούνται επίσης από την οικονομική ανάπτυξη άλλων χωρών της ΕΕ. Κανένα από αυτά τα μέρη δεν αμφισβητεί καν τη συνεργασία με τη Γαλλία για τη διατήρηση αυτού που είναι γνωστό ως «μηχανή της ΕΕ». Υπάρχουν κάποιες διαφορές όσον αφορά τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά όχι μεγάλες και όχι σε βαθμό που να σπάσει η συμμαχία με αυτή τη χώρα. Και είναι καλό που όλα αυτά τα κόμματα έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο συνασπισμού με την ακροδεξιά, πιο συγκεκριμένα την Εναλλακτική για τη Γερμανία. Αν και ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών, Σολτς, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο συνασπισμού με την άκρα αριστερά, κέρδισαν τόσο λίγες ψήφους που δεν θα βοηθήσουν το SPD ακόμα κι αν καταλήξει σε συμφωνία με τους Φιλελεύθερους, και οι Πράσινοι δεν το χρειάζονται καθόλου. Θα προκαλούσε πρόβλημα μόνο γιατί εκεί, όπως και στην ακροδεξιά, υπάρχουν φιλορωσικά και αντιαμερικανικά στοιχεία.

επίσης Arberi 17 2025 Μαΐου Βέμπερ: Η νέα γερμανική κυβέρνηση πρέπει να κάνει μια στρατηγική στροφή στον διάλογο Κοσσυφοπεδίου-Σερβίας

Συνέχεια στη γερμανική πολιτική αναμένεται και στην προσέγγιση των Δυτικών Βαλκανίων. Αυτό μπορεί να είναι καλό, γιατί η σταθερότητα θα είναι το κύριο ενδιαφέρον. Αλλά δεν μπορεί να αναμένεται ότι η Γερμανία θα είναι πιο ενεργή στην αναζήτηση λύσεων σε προβλήματα, από τα οποία οι σχέσεις μεταξύ Κοσσυφοπεδίου και Σερβίας και οι εκλογικές μεταρρυθμίσεις στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι βασικές.

Όποιος είναι επικεφαλής της γερμανικής κυβέρνησης θα υποστηρίξει επίσης την επέκταση της ΕΕ, αλλά δεν θα κάνει πολλά για να πραγματοποιηθεί αυτή η επέκταση. Σε αυτά τα σημεία θα ενεργήσει και στην πολιτική κληρονομιά που άφησε η Άνγκελα Μέρκελ. Δεν θα επιτρέψει να σπάσει η ΕΕ, θα εργαστεί για να ξεπεράσει τις κρίσεις, να διατηρήσει την ενότητα της ΕΕ όσο το δυνατόν περισσότερο. Και αυτά είναι επίσης καλά νέα για την Ευρώπη από τις γερμανικές εκλογές.