Socialdemokrati pragmatist shpreson të marrë drejtimin e Qeverisë së ardhshme, duke përdorur qasje të ngjashme me të kancelares aktuale, shkruan revista britanike “New Statesman”
Kur Olaf Scholz u bë kandidat për kancelar i Partisë Socialdemokrate të Gjermanisë (SPD) në gushtin e vitit 2020, përpjekja e tij për të pasuar Angela Merkel në drejtimin e ekonomisë më të madhe të Evropës dukej si përkufizim fjalori i një kauze të humbur, e nis shkrimin analitik revista “New Statesman” për ngritjen e shpejtë të socialdemokratit në sondazhet e fundit. “Aq robotik e jokarizmatik konsiderohej personaliteti publik, saqë njihej prej kohësh si sScholz-o-mat’. Nëntë muaj më parë, ai as nuk kishte arritur të fitonte udhëheqjen e SPD-së, duke humbur nga një kandidaturë rivale nga krahu i majtë. Përzgjedhja e tij si kancelar do të dukej për shumë njerëz si zgjedhja e dëshpëruar e një partie pa alternativa”, shkruan revista britanike.
Në fund të fundit, vetë SPD-ja - ndoshta forca politike më e famshme dhe më e nderuar e Evropës, partia e August Bebelit, Friedrich Ebertit, Willy Brandtit dhe Gerhard Schröderit - kishte rënë në vendin e tretë me rreth 14 për qind në sondazhe. Vitet e gjata si partnere e vogël ndaj Merkelit, nën të cilën Scholz ka shërbyer që nga viti 2018 si zëvendëskancelar dhe ministër i Financave në një "koalicion të madh", ia kishin zbehur SPD-së përcaktimin dhe besimin. Partia mishëronte krizën e demokracisë sociale evropiane, shkruan “New Statesman”.
Një ditë, në gushtin e sivjetmë, Scholz po mbante një fjalim në Bebelplatz, shesh i restauruar me elegancë në Berlinin qendror, i quajtur sipas njeriut që bashkëthemeloi SPD-në më 1869. "Është emocionuese që kaq shumë qytetarë më besojnë mua që të jem kancelari i ardhshëm i republikës federale", thotë ai pas brohoritjeve, duartrokitjeve dhe valimit të flamujve partiakë. “Ai bën thirrje për më shumë respekt në shoqëri dhe për një pagë minimale prej 12 eurosh. Kevin Kühnert, ylli i ri i SPD -së së majtë, nuk është i pranishëm vetëm për të mbështetur Scholz in, por po vepron si mjeshtër i ceremonive”, shkruan Jeremy Cliffe, gazetar i redaksisë së politikës ndërkombëtare në “New Statesman”.
Angela Merkel nuk do të kandidojë në zgjedhjet federale të 26 shtatorit. Dhe ndërsa dita e votimit po afrohet, SPD-ja papritmas ka marrë vrullin. Në gjurmuesin e sondazheve të “New Statesman”, ai kapërceu të Gjelbrit më 18 gusht dhe kaloi Unionin Kristiandemokrat (CDU) të Merkelit dhe aleatët e tyre të Unionit KristianSocial (CSU) për të zënë vendin e parë më 30 gusht. Sondazhi i fundit nga agjencia Insa e vë kryesimin e SPD-së në pesë pikë, më i larti që nga korriku 2001. “Popullariteti i vetë Scholz është rritur: një sondazh tregon se 49 për qind e gjermanëve e duan atë si kancelar, krahasuar me 17 për qind Armin Laschetin e CDU/CSU në telashe dhe 16 për qind Annalena Baerbockun e të Gjelbërve. Ai ishte lehtësisht fituesi në sondazhet e parakohshme pas debatit të parë televiziv të zgjedhjeve më 29 gusht, madje edhe tabloidi konservator ‘Bild’ e konsideroi si ‘fitore të qartë’ për 63-vjeçarin socialdemokrat”, përmbledh Cliffe zhvillimet e fundit në politikën gjermane.
SPD-ja, habitshëm, hyri në fushatë e bashkuar me marrëdhënie papritmas të mira midis ekipit të Scholzit dhe udhëheqjes së partisë nën Walter-Borjans dhe Esken; në të vërtetë, një reflektim i zakonshëm në qarqet socialdemokrate këto ditë është se dallimet ideologjike në krye të partisë, duke qenë të menaxhuara mirë, në të vërtetë e kanë forcuar duke i dhënë të gjithë partisë një ndjenjë pronësie të fushatës dhe mesazheve të saj.
Edhe
Kush janë 4 kandidatët për kancelar të Gjermanisë?
“Vetë Scholz ka dalë të jetë pasuria më e madhe e partisë së tij. Dëshmia më e sigurt për këtë është shfaqja e tij si një lloj vazhdimësie e Merkelit. Kancelarja në largim e Gjermanisë mbetet politikania më e popullarizuar e vendit. Qëndrueshmëria e saj e qetë i sjell në thelb një vend relativisht të rehatshëm që ka çmuar prej kohësh stabilitetin”, shkruan Cliffe në “New Statesman”. “Ky stil vjen natyrshëm tek Scholz, me sjellje të butë dhe të përmbajtur. Por ai gjithashtu këto viteve të fundit e ka kultivuar me qëllim. Pasi e intervistova për ‘Economist’ në vitin 2018 unë shkrova: ‘Zoti Scholz duket se po e stilon veten si një baba sigurues i kombit, një ‘Vati’ (baba) në vend të kancelares ‘Mutti’(nënë)”, shkruan Cliffe.
“Javët e fundit përpjekja është bërë më eksplicite, Scholz duke interpretuar pozën e gishtërinjve të markës së Merkelit dhe duke shfaqur reklama me rrip: ‘Ai ka atë që duhet për të qenë Madame Chancellor’”.
“Aty ku Laschet dhe Baerbock sulmuan dhe luftuan, ai u përdredh, duke folur në përgjithësi dhe duke u paraqitur si mesi i artë me përvojë, i njohur, i arsyeshëm mes tyre. Pa veshur xhaketa shumëngjyrëshe , sikurse bënte Merkeli, është e vështirë të imagjinohet se çfarë mund të kishte bërë më shumë për të inkurajuar paralelizmin”, shkruan “New Statesman”.
Tri javë të plota ende e ndajnë Scholzin nga dita e votimit, e shumë më shumë mbase nga zyra e Merkelit në kancelarinë e madhe prej qelqi dhe çeliku pranë lumit Spree. Dy debate të tjera televizive e presin, më 12 dhe 19 shtator. Sondazhi i fortë personal i Scholz ka vazhduar të ngrihet. Ngjarjet (përmbytjet, Afganistani) e kanë dërguar tashmë këtë fushatë zgjedhore në drejtime të papritura dhe mund ta bëjnë këtë përsëri. Dhe CDU/CSU-ja po përgatit një kundërpërgjigje, duke përfshirë një përmbytje të politikave të shitjes me pakicë dhe frikësimin e mundësisë që Scholz të sjellë partinë socialiste, E Majta, në koalicion e ardhshëm të qeverisjes.
Edhe
Scholzi emërohet kandidat për një mandat të dytë si kancelar i Gjermanisë
“Megjithëse një koalicion i udhëhequr nga SPD-ja me të Gjelbrit dhe partinë e Majtë është opsioni i preferuar i së majtës SPD, shanset e saj janë të ulëta. E majta është e ndarë dhe voton dobët, dhe instinktet e saj të politikës së jashtme kanë të bëjnë me rrjedhën kryesore. Po alternativat?” – shtron dilemën “New Statesman”.
As CDU/CSU-ja dhe as SPD-ja nuk duan një magji tjetër në qeveri së bashku, dhe në sondazhet aktuale tregojnë se do të duhet të ngrihen ose të kenë të Gjelbrit ose FDP-në për të fituar shumicën. Një rezultat i tillë nuk është i paimagjinueshëm, por më shumë gjasa në këtë fazë është ose një koalicion ‘Xhamajka’ i udhëhequr nga Laschet (CDU/CSU me të Gjelbrit dhe FDP-në) ose një ‘semafor’ i udhëhequr nga Scholz (SPD me të Gjelbrit dhe FDP-në). Kjo mund t'i bëjë të Gjelbrit dhe FDP-në mbretërues; dhe ndërsa e para anon drejt SPD-së kjo e fundit është më afër CDU/CSU-së”.
