Shkollat e Ugandës janë mbyllur plotësisht ose pjesërisht për më shumë se 77 javë për shkak të pandemisë së koronavirusit, ndërprerja më e gjatë kudo në botë, sipas shifrave nga agjencia kulturore e Kombeve të Bashkuara. Dhe ndryshe nga shumë pjesë të globit ku mësimet u zhvendosën online, shumica e shkollave publike, të cilat i shërbejnë pjesës më të madhe të fëmijëve në këtë vend të Afrikës Lindore, nuk ishin në gjendje të ofronin shkollim virtual
I veshur me uniformën e tij të shkollës, Mathias Okwako u hodh në baltë dhe filloi kërkimin e tij të përditshëm për ar, një mall që mund të jetë më afër zotërimit të tij sesa një pasuri tjetër e çmuar: edukimi.
Shkolla e tij rurale në Uganda qëndron boshe pikërisht përballë rrugës nga këneta, ku ai dhe shumë fëmijë tani punojnë si minatorë jozyrtarë. Barërat rriten në disa klasa në të cilat kornizat e dritareve janë grabitur për dru zjarri. Një shkollë tjetër aty pranë po jep me qira dhoma për qiramarrës.
Shkollat e Ugandës janë mbyllur plotësisht ose pjesërisht për më shumë se 77 javë për shkak të pandemisë së koronavirusit, ndërprerja më e gjatë kudo në botë, sipas shifrave nga agjencia kulturore e Kombeve të Bashkuara.
Dhe ndryshe nga shumë pjesë të globit ku mësimet u zhvendosën online, shumica e shkollave publike, të cilat i shërbejnë pjesës me te madhe të fëmijëve në këtë vend të Afrikës Lindore, nuk ishin në gjendje të ofronin shkollim virtual.
Në boshllëkun e mbetur, disa studentë u martuan. Disa kanë shtatzëni të padëshiruara. Të tjerë, si 17-vjeçarja Okwako, gjetën punë.
Edhe
168 milionë fëmijë në botë s’kanë shkuar në shkollë për një vit
“Të dëbuarit” e pandemisë
Pandemia ka prodhuar "të dëbuar" një brez të humbur nxënësish, të cilët tani janë "në një betejë se si të përshtaten", tha Moses Mangeni, një zyrtar i qeverisë lokale në Busia, ku Okwako jeton.
Përpjekjet për të kontrolluar përhapjen e COVID-19 kanë penguar jetën e fëmijëve në çdo cep të globit, duke shtrënguar prindërit e tyre, duke komplikuar kujdesin e tyre dhe shpesh duke hequr rrjetat e tyre të sigurisë. Ndoshta më e rëndësishmja ka futur shkollimin e tyre në kaos.
Rezultati është "urgjenca më e madhe arsimore globale e kohës sonë", sipas grupit të ndihmës “Save the Children”, që muajin e kaluar identifikoi 48 vende, përfshirë Ugandën, sistemet shkollore të të cilave janë në rrezik ekstrem ose të lartë të kolapsit. Shumica janë në Afrikën Sub-Sahariane, një rajon i karakterizuar prej kohësh me shkallë të lartë braktisjeje dhe mungesë mësuesish të kualifikuar.
Disa pjesë të tjera të botës që kishin mbyllje të zgjatura gjithashtu u përpoqën të mësonin studentët. Meksika, ku lidhja me internetin është e dobët në shumë vende, zgjodhi programin edukativ nëpërmjet televizionit. Në fund të fundit, pandemia ishte shkatërruese për fëmijët në Meksikë, e cila pa miliona të lënë shkollën, si dhe rritje të vrasjeve të fëmijëve, shtatzënive adoleshente dhe dhunës në familje.
Në Irak, mësimi në distancë ishte në mënyrë të ngjashme "i kufizuar dhe i pabarabartë", sipas Bankës Botërore.
Disa vende më të pasura dolën më mirë. Në Kuvajt, për shkak se shumica e shkollave publike nuk ishin të pajisura për mësim virtual kur virusi goditi për herë të parë, i gjithë shkollimi u pezullua për shtatë muaj në vitin 2020. Por më pas sheiku arab i Gjirit të pasur me naftë derdhi 212 milionë dollarë në një platformë e-learning, dhe të gjitha shkollat filluan mësimin online. Shfaqja konsiderohet e suksesshme.
Qeveria pa plan
Por në Ugandë nuk ka sukses për të cilin mund të flasësh.
Shteti fillimisht mbylli shkollat në mars 2020, menjëherë pasi rasti i parë i koronavirusit u konfirmua në kontinentin afrikan. Disa klasa u rihapën për studentët në shkurt, por një izolim total u vendos përsëri në qershor pasi vendi u përball me rritjen e tij të parë të madhe. Tani është i vetmi vend në Afrikë ku shkollat mbeten të mbyllura - megjithëse presidenti Yoweri Museveni njoftoi javën e kaluar se ato do të rihapen në janar.
Kjo vjen pasi rastet me virus janë zvogëluar në muajt e fundit, ku vendi tani regjistron mesatarisht 70 te infektuar çdo ditë dhe disa vdekje, sipas Universitetit Johns Hopkins. Deri më tani, Uganda ka vaksinuar plotësisht rreth 700,000 nga 44 milionë banorët e saj.
Zonja e parë Janet Museveni, e cila është ministre e Arsimit të vendit, ka hedhur poshtë kritikat se qeveria nuk po bën mjaftueshëm për të mësuar fëmijët. Në një fjalim në tetor, ajo pyeti “pse fëmijët tanë nuk mund të jenë të sigurt në shtëpi. Çfarë ndodhi me familjen?”
Edhe
Si i ka ndryshuar COVID-i fëmijët në Britaninë e Madhe
Problemi, thonë disa ugandas, është se qeveria nuk ka gjetur një mënyrë të suksesshme për të vazhduar mësimin gjatë izolimit. Një program kombëtar i sugjeruar për të transmetuar mësime falas përmes radios nuk u realizua, dhe në zona rurale shumë fëmijë nuk kanë asnjë lloj materiali të mësimit.
Si në disa vende të tjera, shkollat zakonisht ofrojnë gjithashtu një strehë për fëmijët e pambrojtur: ata mund të ushqehen aty ose të marrin vaksinat e tyre rutinë të fëmijërisë ose të kenë qasje në shërbime të tjera, të cilat nuk janë lehtësisht të disponueshme në shtëpi.
Mungesa e pajisjeve teknologjike
Por në shtëpitë me të varfra të Ugandës, fëmijët tani shpesh lihen me pajisjet e tyre, pa mësime private apo mësime në platformën Zoom, të cilat mund të përballohen nga familjet e pasura.
Në Busia, edhe para pandemisë, prania e fëmijëve në rrugë që shesin mallra nuk ishte e pazakonshme. Gjërat vetëm sa janë përkeqësuar.
Shumë fëmijë që folën për “Associated Press” shprehën dëshpërim gjatë izolimit të zgjatur.
Okwako, i cili tha se kishte të veshur uniformen e tij të shkollës gjersa kërkonte flori, sepse nuk kishte asgjë tjetër për të veshur, kërkoi punë sepse ishte i mërzitur, por pendohet që ditët e lodhshme e lënë atë me pak energji për të studiuar.
“Nuk ka kohë për të lexuar libra”, tha ai. “Nëse provon të hapësh një libër, thjesht bie në gjumë dhe fle deri të nesërmen”.
Në minierën jozyrtare të arit, nxënësit punojnë së bashku me të rriturit, duke përfshirë disa nga mësuesit e tyre, nën diellin përvëlues. Dëshmitarët thanë se rreziqet dhe zhgënjimet e punës së pasigurt kanë çuar në përleshje dhe disa fëmijë kanë thyer gjymtyrët gjatë gërmimit.
Një ditë e zakonshme mund të sjellë rreth 2 dollarë, mjaftueshëm për një fëmijë për të blerë një palë këpucë të përdorura. Okwako është krenar për dy derrat që ai bleu me të ardhurat e tij. Fëmijët e tjerë thanë se ata përdorin ndihmën e parave që të përkujdesen për familjet e tyre, duke blerë rregullisht kripë ose sapun.
“Ne vijmë këtu që të fitojmë para”, tha 16-vjeçarja Annet Aita, puna e së cilës ishte të pastrojë tokën me rërë ku ka ngecur pluhuri i arit, duke përdorur merkur shumë toksik.
Edhe
Familjet që po jetojnë offline
Por puna gjithashtu siguron një strehë nga rreziqet e tjera që kërcënojnë ata që nuk janë në shkollë. Aita tha se ndihej me fat se disa shoqe që “patën shtatzëni në shtëpi”.
“Disa e kanë humbur plotësisht shpresën”, tha Bosco Masaba, drejtori i studimeve në Shkollën Fillore Qendrore Busia Masaba.
