Vështrime

Le të hanë karkaleca

Nëse do të kishe rënë në komë në vitin 2007 në Kroaci dhe do të ishe zgjuar nga koma dhjetë vjet më vonë më 2017, do ta kishe gjetur veten në një Kroaci shumë më ndryshe. Do të kishe kuptuar se vendi yt është bërë anëtar i BE-së. Ish-kryeministri yt ka përfunduar në burg për korrupsion, ndërsa partia e tij është reformuar në tërësi dhe për kryetar të saj ka një politikan të ri evropian që flet katër gjuhë të huaja.

Njëzet e katër orë të Samitit në Tiranë shfaqën bukur hendekun në mes synimeve të procesit të zgjerimit dhe realitetit të rajonit. Derisa liderët ishin duke diskutuar për “perspektiven evropiane” nën shoqërimin e shampanjës, karkalecave dhe crème brûlées në Pallatin e Kongreseve, në rajon ishin duke u mbyllur mediat, duke u hedhur bombat mbi kutitë e votimit, duke u sulmuar fizikisht opozita dhe duke u bërë thirrje për pastrim etnik. Me gjithë atë se çfarë shkruante në deklaratën zyrtare të Samitit, mesazhi kryesor i tij ishte i ngjashëm me atë të Marie Antoinettes: “Le të hanë karkaleca”

Nëse do të kishe rënë në komë në vitin 2007 në Kroaci dhe do të ishe zgjuar nga koma dhjetë vjet më vonë më 2017, do ta kishe gjetur veten në një Kroaci shumë më ndryshe. Do të kishe kuptuar se vendi yt është bërë anëtar i BE-së. Ish-kryeministri yt ka përfunduar në burg për korrupsion, ndërsa partia e tij është reformuar në tërësi dhe për kryetar të saj ka një politikan të ri evropian që flet katër gjuhë të huaja.

Një gjë të tillë nuk mund ta thuash për dhjetë vjetët e fundit në Ballkanin Perëndimor. Nëse do të kishe rënë në komë para dhjetë vjetësh në dy vendet më të mëdha të rajonit – në Beograd dhe Tiranë – sot do të ishe zgjuar nga koma duke kuptuar se Vuçiqi është ende në pushtet, njësoj sikur Rama. Vendet e rajonit janë sot pothuaj në ekzakt në të njëjtin vend ku kanë qenë në procesin integrues para dhjetë vjetësh. Dhe thelbësisht asgjë nuk ka ndryshuar: Serbia ende nuk e pranon pavarësinë e Kosovës, veriu është ende problem dhe Sali Berisha është ende në protesta.