Vështrime

BE-ja dhe NATO-ja më në fund kuptojnë edhe rrezikun nga ekstremizmi krishtero-ortodoks, pansllavik në Ballkan

Tentimet që luftërave në territorin e ish-Jugosllavisë t’u jepet karakter fetar kishin dështuar, edhe pse dallimet fetare u përdoren për mobilizimin e nacionalizmave. Në rastin e Kosovës dhe të Bosnjë-Hercegovinës, regjimi i Sllobodan Millosheviqit, një komunisti i cili u bashkua me çetnikët nacionalistë, tentoi të paraqesë agresionin si një “mbrojtje nga rreziku islamik”. Por në Kroaci, serbët krishtero-ortodoksë bënë krime ndaj kroatëve që ishin të krishterë, por katolikë. Propaganda serbe dështoi, sepse luftërat zgjatën aq shumë, saqë Evropa pati kohë të mjaftueshme që, sado vonë, të kuptojë të vërtetën për karakterin kriminal të rrëgjimit të Millosheviqit dhe të politikës së krijimit të Serbisë së madhe.

Ajo që është risi tash në qasjen e BE-së është se, përveç radikalizmit dhe ekstremizmit islamik, si rrezik është identifikuar edhe ekstremizmi i dhunshëm i djathtë, pansllavik dhe krishtero- ortodoks. Këtë ekstremizëm, shërbimet e zbulimit të vendeve të BE-së dhe NATO-s e kishin neglizhuar deri tash. Por, pas shpërthimit të agresionit rus në Ukrainë, u morën më seriozisht me ndikimin rus në rajon dhe nuk iu desh shumë të zbulojnë se ku i ka vendosur rrënjët ndikimi i Rusisë

Tentimet që luftërave në territorin e ish-Jugosllavisë t’u jepet karakter fetar kishin dështuar, edhe pse dallimet fetare u përdoren për mobilizimin e nacionalizmave. Në rastin e Kosovës dhe të Bosnjë-Hercegovinës, regjimi i Sllobodan Millosheviqit, një komunisti i cili u bashkua me çetnikët nacionalistë, tentoi të paraqesë agresionin si një “mbrojtje nga rreziku islamik”. Por në Kroaci, serbët krishtero-ortodoksë bënë krime ndaj kroatëve që ishin të krishterë, por katolikë. Propaganda serbe dështoi, sepse luftërat zgjatën aq shumë, saqë Evropa pati kohë të mjaftueshme që, sado vonë, të kuptojë të vërtetën për karakterin kriminal të rrëgjimit të Millosheviqit dhe të politikës së krijimit të Serbisë së madhe.

Tridhjetë vjet më vonë në Serbi shihen tendenca të rikthimit të qëllimeve të Millosheviqit dhe atë nga ish-bashkëpunëtorët e tij që sot janë në pushtet. Në vend të krijimit të Serbisë së madhe, për çfarë bënte thirrje publike presidenti i sotëm i Serbisë, Aleksandar Vuçiq, në fjalime në pjesë atëherë të okupuara të Kroacisë, sot ministri i tij Aleksandar Vulin flet për “botën serbe”, duke pranuar vetë se ajo do të nënkuptonte që “të gjithë serbët të jetonin në një shtet”.