Vështrime

Obsesioni me dilemën “Çka mendon Amerika për mua?”

Pyetja se “Çfarë mendon Amerika për mua” duket se vazhdon të mbetet obsesion i secilit politikan shqiptar në Shqipëri e Kosovë, apo edhe politikanëve në ndonjë shtet tjetër. Në kohën kur kishin nisur të dalin në publik kabllogramet diplomatike amerikane nga WikiLeaks, shumë politikanë donin të dinin se çfarë ishte shkruar për ta në komunikimet e diplomatëve amerikanë. Donin të dinin edhe çfarë ishte shkruar për bashkëpunëtorët e tyre, e sidomos për kundërshtarët e tyre politikë. Sepse në hapësirat ku jetojnë shqiptarët mendimi i Amerikës është më i rëndësishëm se gjithçka tjetër. Dhe frustrimi më i madh ishte i atyre politikanëve shqiptarë, emrin e të cilëve nuk mund ta gjente askush në WikiLeaks. Pra, kjo merrej si porosi se ai për amerikanët “nuk ka peshë”, “pse nuk është fare relevant”.

Berisha, kur lunte një rol pozitiv, i kishte dyert e hapura dhe mbështetjen amerikane. Kur administrata amerikane vlerësoi se roli i Berishës nuk është më pozitiv, madje është edhe i dëmshëm, ia mbylli dyert. Një shtet i madh dhe serioz si Shtetet e Bashkuara të Amerikës, nuk funksionon në stilin “Unë e njoh George Bushin”, si arsyetim për të mos e futur në listën e atyre që u ndalohet hyrja në SHBA. Shembulli i Berishës do të duhej të shërbente si vërejtje për të gjithë politikanët se nuk mund të gjykojnë në bazë të ndonjë gjesti amerikan të momentit, apo të ndonjë mbështetjeje për ndonjë vendim, se Amerika do të jetë gjithmonë prapa tyre, pa marrë parasysh se çfarë bëjnë

Pyetja se “Çfarë mendon Amerika për mua” duket se vazhdon të mbetet obsesion i secilit politikan shqiptar në Shqipëri e Kosovë, apo edhe politikanëve në ndonjë shtet tjetër. Në kohën kur kishin nisur të dalin në publik kabllogramet diplomatike amerikane nga WikiLeaks, shumë politikanë donin të dinin se çfarë ishte shkruar për ta në komunikimet e diplomatëve amerikanë. Donin të dinin edhe çfarë ishte shkruar për bashkëpunëtorët e tyre, e sidomos për kundërshtarët e tyre politikë. Sepse në hapësirat ku jetojnë shqiptarët mendimi i Amerikës është më i rëndësishëm se gjithçka tjetër. Dhe frustrimi më i madh ishte i atyre politikanëve shqiptarë, emrin e të cilëve nuk mund ta gjente askush në WikiLeaks. Pra, kjo merrej si porosi se ai për amerikanët “nuk ka peshë”, “pse nuk është fare relevant”.

Në fakt, e gjithë fushata e publikimit të kabllogrameve nga WikiLeaks dëshmoi se diplomatët amerikanë i shkruajnë me shumë kujdes raportet e tyre. Se ata janë të vetëdijshëm se raportet e tyre mund t’i shohin shumë sy, e ndoshta një ditë edhe të bëhen publike. E në ato “dokumente sekrete” nuk pati shumë gjëra që nuk ishin të ditura edhe para daljes së tyre. Së paku për rajonin e Ballkanit, pak a shumë ato vetëm konfirmuan atë që dihej. Por, kur lexonin se “edhe Amerika paska menduar ashtu”, merrej tamam si një konfirmim.