Vështrime

Pllaka e grithur e gramafonit

Raporti i Progresit, sikurse thuajse çdo vit, po tregon se Kosova nuk shënon progres askund. E më së paku në gjyqësi, e cila që nga dje më nuk është e mbikëqyrur nga Ambasada Amerikane në Prishtinë. Të ngopur me komprometimin e procedurave për zgjedhjen e kryeprokurorëve të themeloreve, edhe amerikanët çuan duar nga ne, dhe praktikisht na thanë se është e kotë të merreshin me ne, sepse ne vetes nuk ia duam të mirën

Futbollistët kosovarë nuk ia dolën të shkonin tutje. Ishin të hendikepuar me mungesën e lojtarëve kryesorë që nuk u lejuan të luanin në Shkup. Nuk kaluan për shkak se edhe nuk u punoi fati, por nuk kaluan mbase edhe për shkak se ka ardhur koha që përgjegjësinë për ekipin ta marrë dikush më i ri, me ide më të freskëta futbollistike. Me gjithë zhgënjimin që e përjetuam, si lojtarët ashtu edhe publiku, me eliminimin, megjithatë duhet thënë se pas shumë kohësh futbollistët ishin ata që këtij vendi ia krijuan një ndjenjë që moti nuk e kishim përjetuar: se mund të bënim edhe gjëra të mira dhe se entuziazmin nuk kishte kush t'ua thyente.

Për sukses, dihet, nuk mjafton vetëm entuziazmi. Duhet edhe vetëkritikë e edhe më shumë përpjekje e dëshirë për të ecur para. Edhe nëse kjo do të thotë se duhet përshëndetur me njeriun që i dha shpirt këtij ekipi dhe nëse duhet angazhuar dikë më me nam e dije mbase, për ta nxjerrë maksimumin nga të gjithë këta të rinj që i kanë hapur vetes rrugë në Evropë.