Vështrime

Një respirator për kulturën

Kultura është vetë njeriu. Dhe nëse do të transformohet bashkë me njeriun edhe kultura e thjeshtëzuar në aktivitet kulturor, shenjat tashmë janë dhënë. Brenda një trekëndëshi barabrinjës, pikat e të cilit janë artisti, profiteri dhe improvizuesi. Në versionin më të butë, normaliteti i ri do të quhet përshtatje. Oksigjeni u duhet atyre që artin s’e kanë mjet, por qëllim. Për njeriun, oksigjeni është vetë arti. E, pavarësisht rrethanave të tanishme, kultura kaherë është në respirator. Në atë të një sistemi që s’merr frymë

Se njeriu është qenie që përshtatet, s’ka pasur kurrë më shumë kuptim sesa tash, larg një përkufizimi mbi teori natyraliste, më afër një konteksti social. Ose së paku do të duhej të ishte qenie e tillë kur bëhet e kushtëzuar nga e panjohura, frika dhe frika e shumëfishuar në lidhje kauzaliteti me një sistem të dështuar, për të cilin qenia është larg të qenit në plan të parë. Nëse do të mund të quhej sistem. Apo nëse ka mundur të quhet ndonjëherë i tillë. Kultura është produkt njerëzor dhe ajo do të duhej t’i përshtatej së tashmes jo vetëm të zymtë. Të mjegullt edhe në të ardhmen më të afërt. Se sa është njeriu, në përkufizimin social, shkaktari i gjendjes, kalkulimet do të mund të bëheshin kur murtaja t’i lërë vend normalitetit. Nëse do të ketë kthim të atij që para pranverës e quanim normalitet. Nëse do të kemi nevojë për një ripërkufizim të tij e bashkë me të, edhe të vetvetes.

Kultura është vetë njeriu. Dhe nëse do të transformohet bashkë me njeriun edhe kultura e thjeshtëzuar në aktivitet kulturor, shenjat tashmë janë dhënë. Brenda një trekëndëshi barabrinjës, pikat e të cilit janë artisti, profiteri dhe improvizuesi.