Vështrime

Çorapet për gra të leshta dhe politika bakteriale

Ky është mentaliteti ynë i helmuar sot, virusi më i keq i cili i merr viktimat e veta në heshtje

“Kthehem nga puna vonë me njëqind djaj në krye. Një shef mediokër, dy kolege mizogjene që flasin pas dere, dy intervista të dobëta nga të cilat duhet të zgjedh diçka, im bir që nuk di nëse ka gjetur gjë për të ngrënë. Para derës së hyrjes një tufë fëmijësh bërtasin. Diçka më lëviz brenda. Një “there!” ritmike më ngjitet në fytyrë. U afrohem me shpejtësi djemve të vënë në rreth. Shtyj dy prej tyre anash e hedh hapin përpara. Dy fëmijë shtrëngojnë këmbët e një maceje të shtrirë në ajër me fytyrë nga qielli, ndërsa i treti me një copë llamarine në dorë kërkon t’ia presë fytin.”

E fillova këtë kolumne me një histori që ka ndodhur para dhjetë vjetësh, nga e cila ende nuk jam shëruar plotësisht. Është realitet në një lagje të vogël, në një kryeqytet të vogël, në një shtet të vogël, në Ballkanin e vogël. Hapësirat e vogla thonë që krijojnë mendime të vogla, të cilat vështirë e tejkalojnë kufirin. Por për një shtet ku kufiri real është Evropa e aty mund të kalohet vetëm me vizë, mendimet bëhen edhe të egra. Aty ku marrja e një vize edhe 1- javore nuk është çudi të postohet në Facebook nga gëzimi, shtoji edhe karantinën, situata merr fytyrë tjetër. Të mbyllur e të varfër.