Ku është mëmëdheu, o Shqiptar?
A është Kosova, Arta e Çamëria?
A është Presheva e Nishi?
Apo Ilirida e Ulqini?
A është aty ku Drini ruan valët n’gji?
Apo aty ku Komanit i bân jehonë shkêmbi i tij?
Apo atje nalt n’Malësi,
ku kanë luftu me krajla e krajli,
ku mbretëneshë e kanë pas nji zonjë t’randë,
Edith Durham emrin ia kanë thânë.
O jo! Jo, jo!
Jo ore...
Kërkojmë pa rend nji trevë
për zemrën e shpirtin e Shqiptarisë,
tej e përtej Ballkanit
si nji yll i ri i gjithësisë.
Ku është mëmëdheu, o Shqiptar?
A është Vlora? A është Shkupi?
Plavë, Guci, apo Shkodër?
Mitrovica a Saranda,
Bari a Berati?
A është aty ku mali i Dajtit terratis?
Ku Deti Jon bregun e tij shndritë?
Mos vallë është Drenica,
ku Adem Jashari me vaj gjaku
besën e shqiptarit n’çelik e flaku.
O jo! Jo! Jo!
Jo ore...
Mëmëdheu ynë ma i madh duhet me qênë!
Ku është mëmëdheu, o Shqiptar?
A është Korça? A është Ohri?
Gostivari e Gjirokastra?
Peja a Pogradeci?
Malet e mbuluara me borë t’Sharrit
apo hyjnitë n’majat e Tomorrit.
N’Llogara që përmes rrezeve t’diellit
me detin fletë.
Apo mos është bujaria e Nânës Terezë
që prej Kalkutës e ka ndritë këtë botë t’zezë.
Ndoshta aty ku fusha e Myzeqesë lulëzon?
Apo n’Valbonë
ku flatrimi i shqiponjave jehon.
N’kala t’Krujës
që për herë t’parë dykrenarja u ngrê.
Aty ku Skënderbeu me shpat kaurrin e ka pré.
O jo! Jo! Jo!
Jo ore...
Na nuk kemi kufij
se zemrat e shqiptarëve gjithandej botës
nji vend kërkojnë - Një Shqipni.
Një luftë që flakëron n’gjirin shqiptar.
Nji mëmëdhe - një dhimbje e fshehun
që as fjala s’e çan ma.
Nji mëmëdhe mbetet forcë e heshtun
por e pastër.
Një shpirt i thyer që shërohet
vetëm kur ndêgjon këngët e Naimit
“Oj Shqipni, oj nâna ime...”
Ku është mëmëdheu, o Shqiptar?
Më n’fund, m’thuaj, ku është kjo tokë?
I madhi William Shakespeare ka thânë:
“It’s Illyria, my lord.”
Atje ku gjuha shqipe tingëllon me zâ t’fortë,
ku çdo shqiptar ndjen mall e lot
për besën e për fjalët e urta,
për çifteli e për lahuta.
Aty ku – kur mbërthen duert – shqiponja valon
e të gjithë bâhen një, e thërrasin:
Shqiptar!
Kjo është Shqipnia!
Këtë vend quaje tândin o Shqiptar trimi!
E me 28 Nëntor,
Shqipnia e bashkueme le të festojë
e le t’frymojë si një – përgjithmonë!
Një besë, një gjuhë, një komb
Kuq e zi.
Eki Rrahmani
Doha, nëntor 2025