Shtojca për Kulturë

Vendi i shqipes në “pemën” indoevropiane

Druri gjenealogjik i August Schleicherit

Çështja e vendit të shqipes në familjen e gjuhëve indoevropiane është një preukopim i vazhdueshëm, që do të shfaqë gjithmonë problematika, meqë është pothuajse e pamundur të ndriçohet plotësisht, për shkak të mungesës së burimeve të shkruara dhe dokumentimit të vonë të gjuhës shqipe.

 

Specifikat e analogjive mes shqipes dhe gjuhëve të tjera japin indicie për ta dhënë pikëpamjen në lidhje me vendin që ajo zë në familjen e gjuhëve indoevropiane. Shqipja paraqitet si homogjene e rinovuese njëkohësisht, sepse krahas formave të vjetra, ka pasur mjaft përhapje të risive ose zhvillimeve të brendshme

Çështja e vendit të shqipes në familjen e gjuhëve indoevropiane është një preukopim i vazhdueshëm, që do të shfaqë gjithmonë problematika, meqë është pothuajse e pamundur të ndriçohet plotësisht, për shkak të mungesës së burimeve të shkruara dhe dokumentimit të vonë të gjuhës shqipe.

Pikëpamjet, idetë, rindërtimet e formave të fjalëve, të cilat nuk janë arbitrare, por të strukturuara duke krahasuar faktet gjuhësore të gjuhëve simotra (sidomos me ato që ka afri) nga disa breza studiuesish, normalisht, japin ndihmë dhe me këtë, është mundësuar që përafërsisht të përcaktohet vendi i saj, por zhvillimet gjuhësore të dokumentuara nuk shkojnë gjer te gjuha indoevropiane. Specifikat e analogjive mes shqipes dhe gjuhëve të tjera japin indicie për ta dhënë pikëpamjen në lidhje me vendin që ajo zë në familjen e gjuhëve indoevropiane.