Shtojca për Kulturë

Kthesë në raportet shqiptaro-gjermane dhe çështja e Kosovës

Propozimet e Franz Josef Straussit, kryeministri i landit gjerman të Bavarisë dhe kryetar i Bundesratit

Me qëllim të progresit dhe lëvizjes nga rrethi vicioz i bisedimeve, pala gjermane, respektivisht ambasadori Maximilian Graf von Podewils-Dürniz, kërkoi nga pala shqiptare që gjatë komunikimeve dhe bisedave dypalëshe të përdorej një gjuhë më diplomatike, termi reparacione të zëvendësohej me formulimin “çështjet që rrjedhin nga Lufta e Dytë Botërore”. Në këtë rrethanë, Tirana zyrtare u detyrua ta zbuste tonin e saj dhe ishte pikërisht Enver Hoxha që në Kongresin 8-të të Partisë së Punës në nëntor 1981 bëri një formulim më elastik, lidhur me marrëdhëniet e Shqipërisë me RFGJ-së. Ai deklaronte se midis dy vendeve nuk ekzistojnë pengesa të pakapërcyeshme për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike, duke shtuar se “me një mirëkuptim nga ana e të dy palëve për disa çështje të mbetura pezull që nga Lufta e Dytë Botërore, kjo gjendje mund të rregullohet.” Edhe pse ky qëndrim i palës shqiptare ishte mirëpritur në Bon, Tirana refuzoi kërkesën e palës gjermane për të bërë një deklaratë me shkrim përmes së cilës nënvizohej se pala shqiptare ishte për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike dhe pas kësaj të procedohej me zgjidhjen e problemeve të tjera.

 

Një angazhim më i madh në dukje për normalizimin e marrëdhënieve me Gjermaninë ndodhi kur Ramiz Alia gradualisht po zëvendësonte Mehmet Shehun, i cili në dhjetor të vitit 1981 do të bënte vetëvrasje. Alia, më 1 dhjetor 1981, duke marrë shkas nga një bisedë me një drejtues kryesor të Ministrisë së Punëve të Jashtme, i dha disa orientime lidhur me marrëdhëniet me Republikën Federale të Gjermanisë. Në këto orientime, një argument interesant që përdor lideri komunist ishte edhe qëndrimi objektiv ndaj çështjes së Kosovës. Për Qeverinë e Tiranës ishte një element pozitiv që shtypi edhe mjetet e tjera të informacionit gjermano-perëndimor mbanin “qëndrime realiste dhe objektive” lidhur me demonstratat studentore të vitit 1981 në Kosovë

Me qëllim të progresit dhe lëvizjes nga rrethi vicioz i bisedimeve, pala gjermane, respektivisht ambasadori Maximilian Graf von Podewils-Dürniz, kërkoi nga pala shqiptare që gjatë komunikimeve dhe bisedave dypalëshe të përdorej një gjuhë më diplomatike, termi reparacione të zëvendësohej me formulimin “çështjet që rrjedhin nga Lufta e Dytë Botërore”. Në këtë rrethanë, Tirana zyrtare u detyrua ta zbuste tonin e saj dhe ishte pikërisht Enver Hoxha që në Kongresin 8-të të Partisë së Punës në nëntor 1981 bëri një formulim më elastik, lidhur me marrëdhëniet e Shqipërisë me RFGJ-së. Ai deklaronte se midis dy vendeve nuk ekzistojnë pengesa të pakapërcyeshme për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike, duke shtuar se “me një mirëkuptim nga ana e të dy palëve për disa çështje të mbetura pezull që nga Lufta e Dytë Botërore, kjo gjendje mund të rregullohet.” Edhe pse ky qëndrim i palës shqiptare ishte mirëpritur në Bon, Tirana refuzoi kërkesën e palës gjermane për të bërë një deklaratë me shkrim përmes së cilës nënvizohej se pala shqiptare ishte për vendosjen e marrëdhënieve diplomatike dhe pas kësaj të procedohej me zgjidhjen e problemeve të tjera.

Udhëheqja shqiptare – peng i koncepteve dogmatike