Shtojca për Kulturë

Politika turke karshi konfliktit në Kosovë

Politika turke karshi konfliktit në Kosovë
Foto Ilustrim (Alban Bujari)

Ashtu si në luftën në Bosnjë, Turqia dënoi dhunën e represionit në Kosovë dhe propozoi pjesëmarrjen e saj në forcën paqeruajtëse, por ndryshe nga reagimi i saj kundrejt ngjarjeve në Bosnjë, ajo nuk shfaqi ndonjë gjallëri të ngjeshur diplomatike. Si zakonisht, interesi nacional qartazi mbizotëroi mbi çfarëdo solidariteti fetar, kulturor apo historik

 

Ashtu si në luftën në Bosnjë, Turqia dënoi dhunën e represionit në Kosovë dhe propozoi pjesëmarrjen e saj në forcën paqeruajtëse, por ndryshe nga reagimi i saj kundrejt ngjarjeve në Bosnjë, ajo nuk shfaqi ndonjë gjallëri të ngjeshur diplomatike. Si zakonisht, interesi nacional qartazi mbizotëroi mbi çfarëdo solidariteti fetar, kulturor apo historik

Fërkimet mes shqiptarëve dhe serbëve në Kosovë gjatë muajve shkurt dhe mars të vitit 1998, përftuan papritur një përplasje të armatosur. Shfaqja e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës kishte shqetësuar së tepërmi autoritetet serbe, të cilat kryen një sërë arrestimesh dhe sulmuan katundet në të cilat luftëtarët e UÇK-së po gjenin mbështetje – ose dyshoheshin se kishin gjetur përkrahje. Këto u pasuan me masakrat ndaj shqiptarëve dhe vazhduan gjatë vitit tjetër, veçmas në verën e vitit 1998. Bashkësia ndërkombëtare u orvat që të ndërmjetësonte mes dy popujve të armiqësuar, por pa ndonjë fryt. Më në fund, anëtarët e NATO-s, të shqetësuara se autoritetet serbe po organizonin ose do të organizonin – një spastrim etnik, nisën goditjet ajrore ndaj Republikës Federale të Jugosllavisë (mars 1999 - qershor 1999).

Gjatë krejt konfliktit, drejtuesit turq nuk ndërmorën ndonjë nismë të shënueshme në fushën e diplomacisë ndërkombëtare. Ata madje i bishtnuan, sidomos gjatë periudhës së parë të luftimeve, komentimit të ngjarjeve dhe krejt çështja nuk ndezi ndonjë debat të ethshëm politik (siç ishte bërë për Bosnjë-Hercegovinën). Pasi u mor vendimi për ndërhyrje ushtarake nga aleatët e NATO-s, edhe kësaj here drejtuesit politikë dhe ushtarakë turq shfaqeshin tejet ngurrues për të investuar në këtë operacion ushtarak. Drejtuesit turq nuk e kundërshtuan ndërhyrjen (siç kishin bërë në rastin e Greqisë dhe Rusisë), por shprehën dëshirën e tyre për të mbajtur anën.