Unë, û̆

Kemi përpara nesh dy vepra të një autori, me status krejt të ndryshëm, por të cilat kanë një të përbashkët të rëndësishme. Fjala është për dy veprat e fundit të aka­de­mik Sabri Hamitit: “Testa­menti”, ASHAK, Prishtinë, 2018, ff. 373, me sta­tusin e studimeve për letërsinë, dhe “Kukuta e Sokratit”, Al­bas, Tiranë, 2018, ff. 107, poezi. Po të lejohem të them dy fjalë për to si lexues i intere­suar, shkruan sot Koha Ditore.

Në një përgjigje në formë përshtypjesh në vazhdën e lexi­me­ve për pesë deka­da, për shkrimta­rinë e tij dhe në rela­cionet me mjedisin, lidhur me Sabri Hamitin, ende pa e pas lexuar librin “Testamenti”, kisha shënuar: Sabri Ha­miti ka ar­dhur me fry­më­zime, talente dhe interesa të tjera (nga të rrethit). Herët ka ma­ni­festuar prirje për poezi, talent që nuk i ka shteruar kurrë. Studimet për letërsinë i ka pa­rë ndry­she nga rrethi, është marrë më shu­­më me interpretimin dhe kon­teks­­­tualizimin e veprave. Tek ai gjejmë koncepte dhe ide me burime tek autorë si Bar­thes, Genet, te narratologjia, e të tjerë të periudhës së stru­­kturalizmit.

Sabriu gjithnjë ka anuar më shumë drejt kon­ceptimeve më të gjera të shqyrtimeve të tij. Më eseistike, mbase mund të thuhej, në kuptimin që i lë të hapura mundësitë për interpretime, mbi­n­dër­­time. Këtë bindje tani vjen e ma rikujton le­ximi i veprës së fundit, ku kemi një rimarrje të autorëve e të fenomeneve në letrat shqi­­pe në një vë­sh­trim rikapi­tulues, por me një këmishë cilësuese: “Testamenti”, që ai vetë diku e projekton në serinë e ve­prave për një poetikë shqi­pe, filozofi e letërsisë, mba­se, shprehet ai, e ku veçojnë ça­në­simet Letërsia filobi­b­like, Letërsia romantike, Letërsia moderne, Letërsia bashkë­ko­hore, Historia e letër­sisë. /Rexhep Ismajli

(Më gjerësisht lexoni në Koha Ditore)