Kulturë

Ismet Peja – zëri i trashëgimisë muzikore shqipe

Ismet Peja – zëri i trashëgimisë muzikore shqipe
 

“Do të këndoj sa të jem gjallë”, kishte thënë shpesh derisa fliste për jetën e tij. Me këtë tregonte vullnetin për këngën e vjetër qytetare. E ai vullnet e ka mbajtur aktiv deri vonë. I vlerësuar si ikona e muzikës popullore e një prej margaritarëve të këngës shqipe, Ismet Peja vdiq në mëngjesin e hershëm të së hënës. Ai ishte 83 vjeç. Lajmi për vdekjen e Pejës është cilësuar humbje për trashëgiminë muzikore të shqiptarëve. Është një prej emrave me të cilin portretizohet kënga e mirëfilltë shqipe bashkë me kulturën popullore. Deri në fund të jetës ka numëruar gati shtatë dekada në skenë. Shpesh kishte thënë se jetonte me këngën e për këngën. E këtë e rrugëtim e kishte nisur si i ri.

I lindur më 27 prill 1937 në Gjakovë, këngëtari do të rritej në një familje ku kultura muzikore ishte e pranishme edhe te brezat paraprakë. Këngët e vjetra qytetare këndoheshin nga gjyshi e babai i tij. Pas përfundimit të shkollimit fillor dhe të mesëm në qytetin e lindjes, më 1958 Peja do t’ia mësynte Sarajevës me qëllim që të studionte për drejtësi. Por, siç kishte rrëfyer ai, shpejt e kishte marrë vesh që duhej ta ndërronte drejtimin. Për këtë i kishte hyrë në punë edhe një ftesë e kompozitorit Akil Koci që ai të studionte në Akademinë e Muzikës në kryeqytetin e Bosnjë e Hercegovinës. Por, paraprakisht ishte punësuar në Radio Prishtinën e atëhershme si solist. Ishte zgjedhur nga kompozitorët Rexho Mulliqi e Lorenc Antoni. Dyshja kishin shkuar në Gjakovë për të zbuluar talente të reja të këngës. Ishte viti 1954 dhe Peja gjendej në orën mësimore të gjuhës shqipe. Ishte mirëmbajtësi i shkollës ai që do t’i thoshte se po e kërkojnë në zyrën e Drejtorit.