Dy fushatat e para presidenciale të Joe Bidenit shkuan si mos më keq. Qe shtrënguar të tërhiqej nga gara e 1988-s, madje disa muaj para mbajtjes së votimeve të para paraprake, kur u mësua se një pjesë e fjalimit të tij vendimtar ishte plagjiat nga lideri i partisë laburiste në Britani, Neil Kinnock.
Gara e tij e 2008-s nisi me një gafë raciste: Në ditën kur Bideni zyrtarisht paraqiti kandidimin, ai i tha një gazetari se Barack Obama ishte “i artikuluar” dhe “i pastër” – dhe përfundoi me vetëm një për qind të përkrahjes në komitetin drejtues të Iowas.
Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.
Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.
Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj KontribuoSot, Bideni po e provon fatin për të tretën herë dhe fushata e tij presidenciale e 2020-s deri më tani është në rrugë të mbarë. I hyri garës në prill, si kandidati kryesor i demokratëve, duke mbledhur 6.3 milionë dollarë vetëm në ditën e parë.
Që prej asaj dite, ndonëse Elizabeth Warreni ia doli t’i afrohej dukshëm, vendi i tij në krye të sondazheve nuk është lëkundur.
Kjo edhe me gjithë gafat e shumta (e ngatërroi Theresa Mayin me Margareth Thatcherin; I barazoi rrëfimet e disa pjesëtarëve të ushtrisë me një përrallë; e quajti presidentin amerikan Trump “Donald Hump”); si dhe paraqitjes katastrofale në debate (nuk ia doli t’i kundërvihej sulmit të Kamala Harrisit rreth kundërshtimit të tij për bartjen e nxënësve me autobusë shkollorë); dhe, së fundi, duke qenë subjekt i sulmeve të pabazuara të presidentit Trump dhe aleatëve të tij republikanë se Bideni dhe i biri i tij, Hunter, janë të korruptuar.
Ka një mori faktorësh që ndikojnë në rejtingun aktual të Bidenit, nisur prej besimit të ngulitur mes votuesve demokratë se ai është kandidati më i përshtatshëm për t’u zgjedhur e deri te realiteti se demokratët nuk janë aq liberalë sa paraqiten në “Twitter”.
Por arsyeja më e rëndësishme për paraqitjen e fuqishme të deritanishme të Bidenit është e çiltër: Ai ka kaluar tetë vjet si nënpresident i një burri që, sipas një sondazhi, gëzon 97 për qind të mbështetjes mes demokratëve.
Bideni nuk e ka mbajtur të fshehur përpjekjen për ta kapitalizuar avantazhin. Fjalimet dhe reklamat e tija të fushatës janë mbushur plot me dedikime dhe imazhe të Obamas.
Në debatin demokrat të shtatorit, Bideni e mbrojti kundërshtimin e tij për përkujdesjen shëndetësore për të gjithë dhe e mbrojti opsionin e Aktit të përkujdesjes së përballueshme shëndetësor, duke deklaruar prerazi: “Jam për Barakun”.
Siç e shpalos Steven Levingston në librin e tij “Barack and Joe”, partneriteti midis Obamas dhe Bidenit është i vështirë – e fillimisht ishte edhe aspak i lehtë. Obama, shkruan Levingston, ishte “një riosh mendjendritur afro-amerikan që djersinte për t’i gjetur fjalët e duhura”; Bideni ishte “burrë i bardhë, i shtyrë në moshë e dashamir, ama që e thoshte me impulsivitet atë që së pari i vinte në mendje”....(Më gjerësisht lexoni në Koha Ditore)