Bonnie Tyler – një karrierë e ndërtuar mbi zërin e saj të veçantë

Ajo i la plotësisht në hije kolegët e saj të baladave të fuqishme dhe krijoi një larmi çuditërisht të gjerë të muzikës pop. Pasi kaloi nga muzika country, disco dhe rock i lehtë, Tyler gjeti ritmin e saj me këngë epike të shkruara nga Jim Steinman, duke shkëlqyer edhe në këngët më të ekzagjeruara. Një këngë pothuajse e përshkruan karrierën e Bonnie Tylerit, e cila vdiq të enjten në moshën 75-vjeçare. “Total Eclipse of the Heart” e këndoi sikur jeta e saj të varej prej kësaj kënge

Karriera e Bonnie Tylerit ishte e pazakontë: dy periudha suksesi global që dukej se nuk kishin pothuajse asgjë të përbashkët, përveç emrit që shkruhej në kopertinat e disqeve. Hitet e saj të para të mëdha në Britani të Madhe, “Lost in France” (1976) dhe “It’s a Heartache” (1977) ishin shembuj të shkëlqyer të asaj që shkrimtari, Pete Paphides, më vonë e quajti “vala e mesme e popit” – muzika tashmë kryesisht e harruar që në fakt mbushte klasifikimet muzikore dhe listat e transmetimit të “Radio One” në një kohë kur rrëfimet e thjeshtuara mbi historinë e rockut të lënë të kuptosh se e gjithë Britania e Madhe ishte pushtuar nga ethet e zhanrit punk.

Shenjat e ardhjes së një super-ylli

Ato ishin pak rock, pak country dhe disi të ngjashme me tingullin e grupit “Smokie”, mjeshtër të hiteve të besueshme të mesit të viteve ‘70. Këngët ishin aq tërheqëse, sa pothuajse askush nuk e vuri re se, mes publikimit të njërës dhe tjetrës, zëri i Tyler kishte ndryshuar rrënjësisht: në “Lost in France” ai kishte një timbër të ëmbël, ndërsa pas një operacioni për heqjen e nyjave në kordat vokale, deri në kohën e publikimit të “It’s a Heartache” kishte fituar atë ngjirje karakteristike që të kujtonte Rod Stewartin.

Gjithçka dukej se tregonte se “It’s a Heartache” do ta shndërronte Tylerin në një super-yll. Kënga shiti gjashtë milionë kopje, ndërsa albumi përkatës u rendit mes tre më të mirëve në klasifikimin amerikan të muzikës country. Megjithatë, ai sukses rezultoi i vështirë për t’u mbajtur, sidomos sepse shtëpia e saj diskografike dukej çuditërisht e pavendosur për drejtimin që duhej t’i jepte karrierës së saj: ta bënte të interpretonte një këngë të grupit “Tom Petty and the Heartbreakers”, si “Louisiana Rain”, ta orientonte drejt tregut të muzikës së lehtë me një version të “Sometimes When We Touch”,  apo ta shtynin drejt zhanrit disko.

Asnjëra prej këtyre nuk funksionoi vërtet dhe aty mund të kishte përfunduar gjithçka, po të mos kishte vendosur vetë Tyler që ta merrte situatën në dorë. Si adhuruese e rockut, ajo kishte menduar t’i kërkonte Phil Collinsit ose Jeff Lynneit të punonin me të, por pati fatin e madh t’i drejtohej Jim Steinmanit pikërisht në momentin e duhur. Marrëdhënia e producentit dhe kantautorit me Meat Loaf ishte përkeqësuar pasi albumi “Dead Ringer” (1981) nuk arriti të përsëriste suksesin e jashtëzakonshëm të “Bat Out of Hell”. Ndërkohë, publikimi i albumit të tij solo, “Bad for Good”, kishte treguar përfundimisht se publiku nuk ishte i interesuar ta dëgjonte Jim Steinmanin duke interpretuar vetë këngët e tij. Pas dy dështimeve radhazi, Steinman ndiente qartë se duhej të provonte diçka, dhe mënyra më e mirë për ta bërë këtë ishte të dyfishonte ambiciet e tij. Nuk kishte qenë kurrë njeri i dhënë pas finesës dhe këngët që i paraqiti Tylerit ishin madhështore e pompoze edhe sipas standardeve të tij.

Sikur jeta të varej nga “Total Eclipse of the Heart”

Meqenëse zëri i Bonnie Tyler i kujtonte John Fogertyn, Steinman propozoi që të realizonin një version të këngës “Have You Ever Seen the Rain?” nga grupi “Creedence Clearwater Revival”. Versioni i tij e shndërroi këngën origjinale akustike me frymë “roots” në një përzierje të pianos në stilin pseudo-klasik dhe solo kitarash të mprehta e të vrullshme, që të kujtonin muzikën metal – e gjitha kjo e shoqëruar edhe me kastanjeta.

“Total Eclipse of the Heart” zgjati shtatë minuta, përmbante një solo në organo kishtare që tingëllonte sikur po interpretohej nga vetë konti Drakula dhe ndërpritej nga shpërthime që supozohej të përfaqësonin zhurmën e bombave bërthamore që binin. Siç e kishte zakon, Steinman pohonte se kënga ishte ndikuar fuqimisht nga Wagneri. E gjithë kjo do të kishte tingëlluar krejtësisht qesharake, po të mos ishte për interpretimin vokal të Tyler, i cili të linte përshtypjen se ajo nuk e konsideronte aspak të tillë. Ajo e këndoi sikur jeta e saj të varej prej kësaj kënge. Duke përdorur një shprehje moderne, mund të thuhet se ajo iu përkushtua plotësisht interpretimit, aq sa zëri i saj u shndërrua në elementin më të spikatur të këngës, në vend që të humbiste mes kaosit të plotë që e rrethonte.

Rezultati përfundimtar nuk mund të kishte qenë më i ndryshëm nga “It’s a Heartache”. Kënga u certifikua me statusin platinum mori statusin platin në nëntë shtete, arriti vendin e parë në klasifikimet muzikore në të dy anët e Atlantikut, bëri që albumi “Faster Than the Speed of Night” të shiste tre milionë kopje dhe rezultoi plotësisht e paprekshme nga ndryshimet e trendeve muzikore.

Në shekullin XXI ajo vazhdoi të rikthehej herë pas here në klasifikimet muzikore në Britani të Madhe, Shtetet e Bashkuara, Kanada, Francë, Danimarkë, Belgjikë dhe Hungari; në vitin 2026 tejkaloi një miliard dëgjime në “Spotify”.

Gjithmonë modeste dhe pamundësia e rikthimit

Ishte një sukses i një përmase që Tyler nuk do të arrinte ta përsëriste më, megjithëse iu afrua me “Holding Out for a Hero”, një tjetër ekstravagancë e Steinmanit, këtë herë pjesë e kolonës zanore të filmit për adoleshentë “Footloose”. Me edhe më shumë shpërthime, një tjetër interpretim vokal plot përkushtim nga Tyleri, kënga u shndërrua sërish në një hit të madh.

Megjithatë, pikërisht suksesi i jashtëzakonshëm i “Total Eclipse of the Heart” mund të ketë dëmtuar bashkëpunimin e saj me Steinmanin. Me karrierën e ringjallur, ai u bë sërish një nga producentët dhe autorët më të kërkuar, duke punuar me artistë që varionin nga Barbra Streisand dhe Def Leppard, deri te mundësi Hulk Hogan. Si pasojë, në albumin “Secret Dreams and Forbidden Fire” (1986) ai dukej i pranishëm vetëm pjesërisht.

Steinman ishte producent ekzekutiv dhe autor i katër prej nëntë këngëve, ndërsa pjesa tjetër iu besua autorëve të tjerë, me rezultate të ndryshme. Me gjithë respektin për përpjekjen, hiti soul i Freda Payne, “Band of Gold” (1970), ndoshta nuk ishte kandidati ideal për një transformim në stilin e Steinmanit, edhe pse thuhet se pikërisht kjo ishte kënga që bëri një zbulues talentesh ta vinte re Tylerin kur e dëgjoi ta interpretonte në një klub nate në Swansea, gjatë viteve ‘70.

Më pas, karriera e saj në Britani të Madhe dhe Shtetet e Bashkuara pësoi rënie, dhe ajo pati fatin e keq të mos përjetonte një rikthim me “The Best”, këngën kryesore të albumit “Hide Your Heart” (1988). Është e vështirë të kuptohet pse ajo nuk u bë një hit i madh askund, përveç Norvegjisë.

Qartësisht problemi nuk ishte vetë kënga, gjë që e dëshmon fakti se, kur Tina Turner e incizoi një vit më vonë, ajo shiti miliona kopje dhe u bë kënga që lidhej më shumë me emrin e saj. Tyler, gjithmonë modeste, tha se Turner e kishte interpretuar shumë më mirë se ajo. As përpjekja e madhe e albumit “Free Spirit” (1995) – që e ribashkoi përkohësisht me Steinmanin dhe përfshinte bashkëpunime me Jeff Lynne, pjesëmarrje të Lenny Kravitzit dhe remikse të zhanrit dance nga Ralphi Rosario – nuk arriti ta rikthente në top-listat muzikore.

Megjithatë, ajo vazhdoi të publikonte albume që fitonin statusin platinum në Evropë edhe gjatë viteve ‘90, ndërsa turnetë e saj vazhdonin të mbushnin arena. Si artiste që, në fillim të viteve ‘80, kishte ndërprerë vargun e opuseve të prodhuara nga Steinman për të incizuar një duet me Shakin’ Stevens, Tyler ruajti gjithmonë një qasje jashtëzakonisht të larmishme ndaj muzikës. Ajo dukej po aq e lumtur duke interpretuar rock progresiv me Rick Wakeman ose ish-kitaristin e “Genesis”, Steve Hackett, sa edhe duke kënduar me përkushtim këngën përfaqësuese të Britanisë së Madhe në “Eurovisionin” e vitit 2013, apo edhe duke bashkëpunuar me David Guettan, për të riregjistruar vokalin e saj nga “Total Eclipse of the Heart” për singlin e tij “Together” të vitit 2025.

Edhe një herë, ajo këndoi sikur jeta e saj të varej prej asaj kënge.