They went to Nepal for a pilgrimage, faced massive flooding

Ashtu si dhjetëra mijëra udhëtarë çdo vit, Patel kishte fluturuar drejt Nepalit si pikënisje për pelegrinazh drejt malit Kailash, një majë e thepisur e mbuluar me dëborë në Himalaje, e shenjtë për shumë besime fetare.

Venus Rajnikant Patel, një inxhinier softuerësh 45-vjeçar nga Cincinnati, u zgjua më 26 gusht pas një nate të qetë gjumi, i entuziazmuar për të ndarë në një grup familjar në internet pamjet mahnitëse që e rrethonin gjatë udhëtimit të tij në Nepal.

Patel ishte në ditën e dytë të një udhëtimi që e kishte planifikuar prej muajsh: një pelegrinazh drejt malit Kailash, një nga majat më të shenjta të Himalajeve. Ai do të niste një ecje të vështirë, që do të përfshinte ngjitje të lodhshme dhe kamping në një lartësi prej rreth 1.600 metrash mbi nivelin e detit.

Në orën 06:47, ai dërgoi në grup një video të pamjes nga dhoma e hotelit: lumi Trishuli, rreth 15 metra më poshtë, gjarpëronte dhe vërshonte përmes një lugine të gjelbëruar, ndërsa shtresa mjegulle mbulonin majat e mbuluara me dëborë në sfond.

Pa e ditur Patel, dhe askush tjetër, një akullnajë malore ndodhej më pak se dy orë larg shembjes dhe shkaktimit të një vale masive përmbytjeje. Uji do të vërshonte me forcë përmes lumit Trishuli dhe luginës përreth tij, do të përpinte pothuajse gjithçka në rrugën e tij, përfshirë fshatra të tëra që u zhdukën brenda pak minutash.

Deri të hënën, autoritetet nepaleze kishin raportuar të paktën 900 viktima dhe më shumë se 4.200 persona të zhdukur. Mediat shtetërore kineze raportuan të dielën të paktën 16 të vdekur dhe më shumë se 540 të zhdukur në Tibet.

Patel është në mesin e të paktën 85 amerikanëve që Departamenti i Shtetit tha të dielën se rezultojnë të zhdukur. Departamenti tha se nëntë amerikanë ishin evakuuar dhe se deri në atë moment nuk ishte konfirmuar asnjë vdekje e ndonjë shtetasi amerikan.

Patel po udhëtonte me kompaninë turistike Himalayan Glacier, e cila tha se 40 prej pelegrinëve, përfshirë tetë amerikanë, vazhdojnë të jenë të pagjetur.

Një grup tjetër, organizata Isha Foundation me seli në Tennessee, ka thënë se 77 prej pelegrinëve të saj janë të zhdukur, përfshirë 22 amerikanë. Të shtunën, grupi publikoi një mesazh tronditës, duke thënë se përmbytjet e kishin mbuluar zonën me deri në 15 metra baltë dhe mbetje.

“Gjithçka që kanë parë ekipet tona dhe gjithçka që na kanë përcjellë njerëzit më pranë zonës, na ka bërë të presim më të keqen”, tha organizata.

"The center of the universe"

Ashtu si dhjetëra mijëra udhëtarë çdo vit, Patel kishte fluturuar drejt Nepalit si pikënisje për një pelegrinazh drejt malit Kailash, një majë e thepisur e mbuluar me dëborë në Himalaje, e shenjtë për shumë besime fetare.

Dhjetëra amerikanë që vazhdojnë të jenë të zhdukur në Nepal kishin shkuar atje përmes operatorëve privatë për të përfunduar udhëtimin drejt Kailashit. Fundi i gushtit ishte periudha kulmore e pelegrinazhit dhe pritej që në vitin 2026 të merrnin pjesë një numër rekord pelegrinësh.

Budistët tibetianë besojnë se mali Kailash është qendra e universit dhe se udhëtimi rreth tij, i njohur si kora, i afron njerëzit me ndriçimin shpirtëror.

Hindusët e nderojnë malin si shtëpinë e Shivës, perëndisë së shkatërrimit dhe transformimit. Xhainët besojnë se një profet u ngjit në Kailash për të arritur shpëtimin, ndërsa tradita tibetiane Bon e konsideron majën si një burim të fuqisë shpirtërore.

Anil Goel, nga Centreville, Virginia, ndiente një lidhje të thellë me Kailashin dhe rajonin përreth dhe e kishte vizituar disa herë më parë. Ai planifikoi udhëtimin e tij të kthimit pasi doli në pension në fillim të këtij viti.

“Është vendi i tij i preferuar në botë”, tha djali i Goelit, Anurag. “Ajo që ai donte ishte thjesht bukuria e jashtëzakonshme e Himalajeve, gjithë ai vargmal, dhe lidhja shpirtërore që ndiente me Zotin”.

Goel ishte pjesë e një grupi miqsh nga Virginia Veriore, të cilët ishin stërvitur së bashku për muaj të tërë përpara udhëtimit. Ata ishin caktuar në grupin e ecjes S3 të Isha Foundation.

Amerikanë të tjerë në të njëjtin grup ishin Mary Sorensen, një 60-vjeçare nga Atlanta që udhëtonte shpesh dhe ishte shumë e lidhur me katër nipërit e saj; Prabhath Sajeepa, një baba 48-vjeçar i dy fëmijëve nga California, i cili kërkonte një bekim për babanë e tij të sëmurë; dhe V. S. “Bali” Balasubramanyam, një besimtar i zjarrtë i Shivës, i cili ishte zhvendosur nga New Jersey në Indi.

Grupi S3 kishte mbërritur në Nepal rreth dy javë më herët për t’u ambientuar me lartësinë dhe për t’u stërvitur. Udhëtimi drejt malit Kailash përfshin kalimin e kufirit nga Nepali në Tibet, fillimisht duke ndaluar në një pikë të madhe kufitare kineze për procedurat e emigracionit, dhe më pas një udhëtim me veturë prej të paktën nëntë orësh deri te ujërat e kaltër të liqenit Manasarovar.

Më pas, pelegrinët do të ecnin drejt Kailashit dhe do të përshkonin rreth 53 kilometra përgjatë bazës së malit.

Në një video të publikuar më 20 gusht, Balasubramanyam shihet në pjesën e pasme të turmës, duke kryer një lutje të thellë, ndërsa Sadhguru, një guru i njohur indian i lidhur me grupin Isha, shpjegon gjatë një seance orientimi se si duhet të ecin pelegrinët pasi të mbërrijnë në majë.

“Kur të shkoni në Kailash, që nga momenti kur filloni të ecni, duhet të kuptoni se po ecni mbi trupin e Shivës”, tha guruja, duke demonstruar hapa të qetë dhe të respektueshëm. “Nuk është piknik, në rregull?”

“Kailashi”, shtoi ai, “është një fenomen”.

Grupi S3 mbërriti në malin Kailash më 22 gusht. Ishte një përvojë surreale, e vështirë për t’u shprehur me fjalë, i tha Balasubramanyam motrës së tij gjatë një videotelefonate nga mali.

Familja e tij tha se biseda e fundit me “Balin” kishte qenë krejt normale. Ata mendonin se do të kishin shumë kohë për të biseduar kur ai të kthehej.

Mary Sorensen i dërgoi djalit të saj disa fotografi të flamujve shumëngjyrësh të lutjeve në bazën e Kailashit, por përmes mesazheve foli pak për përvojën. Ajo i tha familjes se mezi priste udhëtimin e gjatë të kthimit me avion, në mënyrë që të mblidhte mendimet dhe t’u tregonte se sa “vërtet ndriçuese” kishte qenë kjo përvojë, tha ai.

Të mërkurën në mëngjes, grupi u largua nga Kailashi. Ata duhej të ndalonin sërish në pikën kufitare kineze të emigracionit në Gyirong përpara se të kalonin kufirin drejt Tibetit.

Fotografia e fundit që Anil Goel i dërgoi familjes ishte ajo ku pozonte me disa anëtarë të grupit të tij përpara pikës kufitare. Ishte rreth orës 08:30 sipas kohës lokale të mërkurën, më pak se 10 minuta para se të godiste përmbytja.

Gjysmë ore më vonë, pika kufitare e emigracionit në Gyirong u zhduk, u shkatërrua në një çast nga një cunami i errët uji, balte, akulli dhe mbetjesh. Ekipet e shpëtimit që mbërritën të premten në pikën kufitare dikur të frekuentuar gjetën “vetëm rrënoja”.

Shumica e pelegrinëve do të fluturonin drejt vendeve të tyre të nesërmen.

“Shpresojmë dhe lutemi”

Pesë ditë më vonë, familjet e personave që vazhdojnë të jenë të zhdukur thonë se janë duke kërkuar me dëshpërim çdo informacion rreth të afërmve të tyre.

Disa prej tyre kanë shqyrtuar me orë të tëra pamjet satelitore të dëmeve pas përmbytjes, kanë kërkuar në listat e të mbijetuarve në gjuhën nepaleze, kanë kontrolluar me kujdes oraret dhe shenjat e leximit në mesazhet e WhatsApp-it.

Disa të tjerë kanë kontrolluar edhe bazën e të dhënave online ku autoritetet nepaleze kanë publikuar fotografi të trupave të gjetur, me shpresën se mund të identifikojnë të afërmit e tyre.

Tragjedia ka tronditur komunitete të lidhura ngushtë në të gjithë Shtetet e Bashkuara. Kongresmeni Suhas Subramanyam, demokrat nga Virginia, zyra e të cilit po ndihmon familjet, tha se personalisht kishte njohur prej gati një dekade, disa prej burrave të zhdukur.

“Duhet të vajtojmë për të gjithë kur ndodh një tragjedi e tillë, por është më e vështirë kur i njeh njerëzit personalisht dhe ndihesh i trishtuar dhe i irrituar”, tha ai.

Ekipet e shpëtimit po kërkojnë qindra persona të zhdukur përgjatë kufirit Nepal-Kinë, pasi përmbytjet katastrofike të menjëhershme përfshinë rajonin.

Hema Shankar i tha The Post se kishte përcaktuar se vendndodhja e fundit e njohur e tre anëtarëve të familjes së saj të gjerë: Anitha Radhakrishnan, Balaji Venkatachalam dhe Deepa Balaji, ishte në një urë më 26 gusht, rreth orës 08:15 ose 08:30 sipas kohës nepaleze.

Ajo e di këtë sepse i pa ata në sfondin e një fotografie të bërë atë mëngjes.

“Dhe pas kësaj, humbëm plotësisht kontaktin me ta”, tha Shankar.

Riley Wilderson e di se nëna e tij, Mary Sorensen, pothuajse me siguri ndodhej brenda ndërtesës së emigracionit në Gyirong, e cila u godit më rëndë nga përmbytja.

Por ai është përpjekur të përqendrohet te historitë e shpëtimeve të mrekullueshme, sepse alternativa është tepër e dhimbshme për t’u përballuar.

“Ne shpresojmë, lutemi dhe besojmë në një mrekulli nga Zoti”, tha ai në fillim të kësaj jave.

“Nëse njerëzit po shpëtohen, gjithmonë ekziston shpresa që edhe ajo të jetë mes tyre”, shtoi.

Jolene Gosha, një nga mikeshat më të afërta të Venus Patel, ka humbur gjumin duke u përpjekur të rindërtojë çdo rrugë të mundshme që shoku i saj mund të ketë ndjekur drejt sigurisë.

Kompania turistike e Patel, Himalayan Glacier, kishte konfirmuar se rreth dy të tretat e grupit të saj po hanin mëngjes, ndërsa pjesa tjetër po ngarkonte pajisjet në furgonë për të nisur ecjen.

Gosha pyeste veten nëse Patel kishte qenë në hotel apo në rrugën e paasfaltuar.

Të premten në mbrëmje, ajo qëndroi zgjuar deri në orën 4, duke studiuar pamjet nga dronët dhe duke i krahasuar me vendin ku kishte qenë hoteli i Venusit.

Sipas saj, dukej se kishte një pjesë toke të paprekur rreth 200 metra larg hotelit. Nëse Patel do të kishte qenë ende duke ngrënë mëngjes në verandë, arsyetoi ajo, mund të kishte pasur një mundësi për të vrapuar drejt sigurisë.

Në një intervistë të shtunën, Anurag Goel tha se kishte frikë se kishte kaluar shumë kohë për ta gjetur babanë e tij gjallë dhe se shqetësimi i tij kryesor tani ishte nëse autoritetet lokale po bënin mjaftueshëm për t’i trajtuar me dinjitet trupat e gjetur në zonat e prekura nga përmbytja.

“Prioriteti numër një për mua tani është të kuptoj se si po menaxhojnë këtë sasi të jashtëzakonshme, këtë numër kaq të madh trupash të gjetur”, tha ai.

Goel tha gjithashtu se mendonte se Qeveria amerikane duhet të bënte më shumë për të kërkuar ose gjetur amerikanët e zhdukur në këtë katastrofë.

“Distanca nuk duhet ta zvogëlojë vlerën e jetëve amerikane”, tha ai. 

(Marrë nga The Washington Post)