Vështrime

Një rrëfim për pazarin dhe bibliotekën

Nëse dikur politika ka qenë pengesë për bibliotekën, tash nuk do të duhej të ishte. Tuzi është komunë që nga 2018-a dhe pushtetin e mban vetë. Edhe nëse nuk ka fonde të mjaftueshme, nuk do të duhej të ishte vështirë për diasporën që të kontribuonte e madje edhe vetë ta ndërtonte. Sepse libri dhe nxënia nuk kanë të paguar

Nëse dikur politika ka qenë pengesë për bibliotekën, tash nuk do të duhej të ishte. Tuzi është komunë që nga 2018-a dhe pushtetin e mban vetë. Edhe nëse nuk ka fonde të mjaftueshme, nuk do të duhej të ishte vështirë për diasporën që të kontribuonte e madje edhe vetë ta ndërtonte. Sepse libri dhe nxënia nuk kanë të paguar

Të hënën e shkuar e “festova” Ditën e Evropës me një foto tradicionale, kësaj radhe nga rruga ku jetoj, ku pos veturave të parkuara shiheshin vetëm drunjtë dhe asfalti. Kjo, për të treguar edhe një herë vizualisht se çfarë populli punues jemi. Mbështetur në atë fotografi, del se jemi njerëz pushues, më parë sesa punues. Nejse, nuk zbulova gjë të re.

E vazhdova “festën” rrugës për në Tuz. Na e mori gati gjysmë ore që të dilnim nga qyteti, për shkak se rrugët Xhorxh Bush dhe Garibaldi ishin mbyllur për qarkullim. Dhe meqë jemi botërisht të njohur si njerëz që gjithë ditën ankohemi se është shtrenjtuar benzina, porse kurrë nuk u zbresim veturave, rezultati qe ky: futja në kolonë të gjatë thuajse deri në Fushë- Kosovë e më pas shtegtimi drejt qytezës/komunë të Malësisë për një përurim libri.