Vështrime

Asnjë vend sikur vendlindja (I)

Java që e lamë pas ishte e veçantë për mua. Do të shkoja në Kosovë dhe në Prishtinën time, pas tre vjetësh të gjatë. Besoj që të gjithë do të pajtoheshin që, dhashtë Universi, të mos përsëriteshin asnjëherë.

Ndiej lakmi për ata pasagjerë që mund të flenë në aeroplan. Unë asnjëherë nuk kam mundur. Kjo mbase ka të bëjë me gjatësinë time trupore dhe pamundësinë për të gjetur një pozitë të përshtatshme, së pari për këmbët e gjata e më pastaj edhe për pjesën e epërme të trupit - kokën - në hapësirat e ngushta të këtyre karrigeve të low-cost fluturimeve. Por kur e mendoj më mirë, është ky një lloj kompromisi midis një komoditeti më të paktë dhe çmimit më të lirë të fluturimit. Mendoj se ia vlen. Kur jemi te çmimi i lirë, unë as në këtë rrafsh nuk isha aq fatlum, ngase biletën e nxora vetëm pak ditë para fluturimit. Kështu që kostoja ishte shumë më e lartë sesa ato që rëndom i paguajnë njerëzit të cilët udhëtojnë për në Kosovë

Java që e lamë pas ishte e veçantë për mua. Do të shkoja në Kosovë dhe në Prishtinën time, pas tre vjetësh të gjatë. Besoj që të gjithë do të pajtoheshin që, dhashtë Universi, të mos përsëriteshin asnjëherë.

Pas daljes nga banesa ime, në orën dy të mëngjesit, për të mbërritur në Aeroportin e Lutonit, së paku dy orë para nisjes së fluturimit, po lija prapa vetes motin me diell dhe me temperaturë që sillej rreth 20 gradë Celsius. Pjesa të cilën nuk e pëlqej gjatë udhëtimeve është pikërisht kjo - shkuarja deri në aeroport dhe procedurat atje e pastaj pritja deri në momentin e nisjes. Por për të qenë korrekt, së paku janë hequr procedurat e ndërlidhura me COVID-19, si prezantimi i testeve PCR, plotësimi i formave të lokacionit, karantinat dhe të ngjashmet. Pak a shumë, fluturimet kanë filluar që t’i rikthehen normalitetit, megjithëse një ditë më parë, e edhe në ditën kur fluturova, ishin anuluar me dhjetëra fluturime të “British Airways” shkaku që stafi kishte rezultuar me COVID-19 dhe kishte mungesë ekstreme të punonjësve.