Vështrime

Mësimet nga peroni

Para pak muajsh të gjithë i kemi parë skenat që vinin nga Afganistani, ku qytetarët pushtuan Aeroportin në Kabul për të ikur nga regjimi i talebanëve. Disa prej qytetarëve të dëshpëruar madje u mbajtën për rrotat e aeroplanëve vetëm për të ikur nga talibanët. Mesazhi i pathënë ishte se më përpara pranojmë vdekjen se jetën nën talebanët.

Patjetër se sot kemi një qeverisje me cilësore në Kosovë. Patjetër se qytetarët kanë shpresë. Por rezultatet e qeverisjes cilësore kërkojnë kohë, ndërsa me shpresë nuk mund të paguash rrymë apo të blesh atlete për fëmijë

Para pak muajsh të gjithë i kemi parë skenat që vinin nga Afganistani, ku qytetarët pushtuan Aeroportin në Kabul për të ikur nga regjimi i talebanëve. Disa prej qytetarëve të dëshpëruar madje u mbajtën për rrotat e aeroplanëve vetëm për të ikur nga talibanët. Mesazhi i pathënë ishte se më përpara pranojmë vdekjen se jetën nën talebanët.

Mbaj mend se ato pamje më kujtuan skenat e Stacionit të Autobusëve në vitin 2017 në Prishtinë. Atë vit peroni i Stacionit të Autobusëve në Prishtinë ishte vizualizim dramatik i një shoqërie, e cila - sikur në rastin e Afganistanit - ka humbur besimin në të ardhmen e saj. Çdo mbrëmje qindra qytetarë mblidheshin për të ikur nga vendi. Nuk kishte mjaft autobusë për t’i transportuar të gjithë. Shumë prej tyre nuk kishin as ide se ku do të shkonin. Kryesorja ishte të iknin nga këtu.