Vështrime

Turqia e BE-ja kanë probleme më shumë sesa ulja në një divan

Kur të kalojë kriza e shkaktuar nga pandemia, BE-ja do të përballet me problemin tjetër të madh. Atë të parandalimit apo së paku zvogëlimit të imigrimit ilegal në BE. Në vitet 2015 dhe 2016 ky ishte problem aq i madh, saqë nxori në shesh ndasitë e mëdha mes shteteve anëtare dhe mungesën e madhe të solidaritetit. Problemi është zbutur, por nuk është zgjidhur. BE-ja nuk e ka reformuar politikën e përbashkët të azilit dhe migracionit. Nuk ka unitet as rreth ndarjes së barrës së strehimit të imigrantëve mes shteteve anëtare. Dhe kur të kthehet si pika kryesore e rendit të ditës, BE-ja do të kthehet në pikën ku kishte mbetur, si të parandalojë valë të mëdha të imigrantëve ilegalë. Për momentin numri i atyre që vijnë në BE është më i vogël sesa në kohën e valëve të mëdha. Kjo është pak edhe për shkak të pandemisë, por, para së gjithash, për shkak se kufijtë e jashtëm të BE-së po ruhen me masa më të ashpra, ndërsa edhe Turqia nuk i ka stimuluar refugjatët nga Siria dhe vendet e tjera që të drejtohen nga BE-ja.

Përkundër mospajtimeve dhe tensioneve mes Turqisë dhe BE-së, ekziston një ndërvarësi. BE-së i duhet Turqia për të menaxhuar krizën e imigrantëve, ndërsa edheTurqisë i duhet BE-ja edhe si treg, edhe si partner ekonomik. Përkundër pakënaqësive në raportet me Turqinë, BE-ja nuk ka shkuar asnjëherë aq larg sa ta konsiderojë Turqinë si një rrezik apo kërcënim, apo kundërshtar strategjik, siç ka bërë me Rusinë dhe Kinën. Për habi, në këtë kohë Turqia është afruar edhe me Rusinë e Kinën, në kohën kur është larguar nga BE-ja

Kur të kalojë kriza e shkaktuar nga pandemia, BE-ja do të përballet me problemin tjetër të madh. Atë të parandalimit apo së paku zvogëlimit të imigrimit ilegal në BE. Në vitet 2015 dhe 2016 ky ishte problem aq i madh, saqë nxori në shesh ndasitë e mëdha mes shteteve anëtare dhe mungesën e madhe të solidaritetit. Problemi është zbutur, por nuk është zgjidhur. BE-ja nuk e ka reformuar politikën e përbashkët të azilit dhe migracionit. Nuk ka unitet as rreth ndarjes së barrës së strehimit të imigrantëve mes shteteve anëtare. Dhe kur të kthehet si pika kryesore e rendit të ditës, BE-ja do të kthehet në pikën ku kishte mbetur, si të parandalojë valë të mëdha të imigrantëve ilegalë. Për momentin numri i atyre që vijnë në BE është më i vogël sesa në kohën e valëve të mëdha. Kjo është pak edhe për shkak të pandemisë, por, para së gjithash, për shkak se kufijtë e jashtëm të BE-së po ruhen me masa më të ashpra, ndërsa edhe Turqia nuk i ka stimuluar refugjatët nga Siria dhe vendet e tjera që të drejtohen nga BE-ja.

Në BE janë të vetëdijshëm se Turqia në masë të madhe mban çelësin e krizës së refugjatëve. Dhe kjo mund të jetë një armë në duart e presidentit të Turqisë, Erdogan, për kusuritje me BE-në. BE-ja nuk e ka problem të jep miliarda euro ndihmë për refugjatët. Por thjesht nuk i do në tokë të saj, së paku jo më në numra të mëdhenj siç ishin në vitin 2015 dhe 2016. Turqia ka në territorin e saj rreth 4 milion refugjatë, prej tyre vetëm nga Siria 3.6 milionë. Në kohën kur BE-ja kishte arritur një marrëveshje me Turqinë për të menaxhuar këtë krizë, duke i premtuar deri në 6 miliardë euro ndihmë, BE-ja kishte premtuar edhe liberalizim vizash për Turqinë, edhe vazhdim të negociatave për anëtarësim në BE dhe shumë gjëra të tjera. Por, pos ndihmës financiare, premtimet e tjera të BE-së nuk u realizuan. E në anën tjetër, as Turqia nuk dëshmoi se e çan fort kokën për standardet evropiane të cilat do të duhej përmbushur për t’u afruar me BE-në. Ndodhi e kundërta. Turqia me masa të shumta të Qeverisë, që nga BE-ja u panë si shkelje e të drejtave të njeriut, lirisë së shprehjes dhe sundimit të ligjit, u largua edhe më shumë nga ajo që quhet rrugë evropiane.