Vështrime

Një rastësi që kushton

Kur Avdullah Hoti garoi për kryeministër, tre vjet më parë, ai ofrohej si një teknokrat që ka njohuri dhe aftësi për të reformuar, para së gjithash, administratën dhe ekonominë e vendit. Ofronte plane për qeverisje më të mirë, përmirësim të kushteve të të bërit biznes, lirim nga taksat, reduktim të papunësisë dhe ekonomisë joformale, rimëkëmbje të ndërmarrjeve publike. Premtonte edhe përmirësime në fushat e arsimit, shëndetësisë, politikave sociale dhe kushteve të punës. Por, më tepër se kaq, Hoti ofrohej edhe si model i një qeverisjeje të heshtur, intelektuale e akademike, që vendimet i merr jo bazuar në interesin momental politik, por duke u mbështetur në të dhënat shkencore dhe pragmatizmin profesional, sidomos në çështjet e menaxhimit të parasë publike. Vetë Hoti, në paraqitjet e tija publike të kohës, paralajmëronte se Qeveria e tij do ta “çkapë” shtetin të kapur nga partitë e luftës, se fitorja e tij do ta “çlironte të ardhmen” e vendit, dhe si ai, si lider i asaj që e quajti “brezi i Republikës”, do ta përmbyllë shtetndërtimin.

* * *