Vështrime

Hajt se bëhet mirë

Shkon mysafir vëllai tek e motra në fshatin tjetër, aty ku ajo ishte martuar. Ky tipi qëllon dembel i pashoq dhe kurulldiset me javë të tëra, duke ngrënë e duke pirë. I bëjnë muhabet , i shërbejnë, shkojnë me punë nëpër ara e kthehen, ndërsa mysafiri flladitet nën hijen e lisave, duke pritur bukën e ngrohtë e ujin e ftohtë.

E motra e sheh, i vjen keq nga njerëzit e shtëpisë, ngushtohet nga grykësia e tij, por nuk ka ç’të bëjë. Nuk ishte hera e parë që vëllai vinte e shkonte sipas qejfit, duke përfituar në kurriz të të tjerëve. Një ditë, ai i kërkon ujë për ta larë fytyrën, sepse siç i tha, mbase do të kthjellej e do të dilte për ndonjë sheti. “Oh vëlla, ia pret e motra, ti po të kishe fytyrë do të shkoje kaherë në shtëpi tënden, nuk të ka mbetur gjë për ta larë”!