Shtojca për Kulturë

“Tori and Lokita” – deklaratë spektakolare sa “Triangle of Sadness”

Tori dhe Lokita - Alban Ukaj
Betimi (Alban Ukaj), Tori (Pablo Schils) dhe Lokita (Joely Mbundu) në filmin “Tori and Lokita”

Një tregim i dyshimtë për besnikërinë dhe paranë bëhet shëmbëlltyrë e epokës së padrejtësisë ekonomike. Kur bëhet fjalë për të bërë komente thumbuese mbi kulturën e re aspirative të parasë, filmat nuk kanë qenë asnjëherë të turpshëm. Ata kanë treguar dhe satirizuar sesi të pasurit jo vetëm që po pasurohen, por po e bëjnë veten model në këtë proces. (Është Kombi Kardashian; ne thjesht jetojmë në të.) Ndjesia e Ruben Östland në Cannes, me “Triangle of Sadness” (që mori “Palmën e Artë” v.j.) mund të jetë deklarata më spektakolare e filmit deri më tani për dekadencën e elitës së sotme. Megjithatë, kjo është pjesa argëtuese, joshëse e ekuacionit të shpërndarjes, gjithnjë e më shumë, të shoqërisë sonë nga lart-poshtë. Pjesa tragjike, thelbësore është aty ku përqendrimi i pasurisë largohet pothuajse nga të gjithë të tjerët: të lidhur me rripa, të dëshpëruar në heshtje, duke u përpjekur të hapin rrugën e tyre përmes një sistemi që ndihet gjithnjë e më shumë, sikur të mos ishte ndërtuar për ta.

 

Filmi me skenar e regji të Jean-Pierre dhe Luc Dardenne, “Tori and Lokita”, ku luan edhe aktori nga Kosova, Alban Ukaj, siç shkruan “Variety”, është një deklaratë po aq spektakolare sa “Triangle of Sadness”. I pari të shtunën mbrëma mori Çmimin special të 75-vjetorit të Festivalit të Filmit në Cannes. I dyti mori çmimin kryesor “Palma e Artë”

Një tregim i dyshimtë për besnikërinë dhe paranë bëhet shëmbëlltyrë e epokës së padrejtësisë ekonomike. Kur bëhet fjalë për të bërë komente thumbuese mbi kulturën e re aspirative të parasë, filmat nuk kanë qenë asnjëherë të turpshëm. Ata kanë treguar dhe satirizuar sesi të pasurit jo vetëm që po pasurohen, por po e bëjnë veten model në këtë proces. (Është Kombi Kardashian; ne thjesht jetojmë në të.) Ndjesia e Ruben Östland në Cannes, me “Triangle of Sadness” (që mori “Palmën e Artë” v.j.) mund të jetë deklarata më spektakolare e filmit deri më tani për dekadencën e elitës së sotme. Megjithatë, kjo është pjesa argëtuese, joshëse e ekuacionit të shpërndarjes, gjithnjë e më shumë, të shoqërisë sonë nga lart-poshtë. Pjesa tragjike, thelbësore është aty ku përqendrimi i pasurisë largohet pothuajse nga të gjithë të tjerët: të lidhur me rripa, të dëshpëruar në heshtje, duke u përpjekur të hapin rrugën e tyre përmes një sistemi që ndihet gjithnjë e më shumë, sikur të mos ishte ndërtuar për ta.

“Tori and Lokita”, filmi me skenar dhe regji të Jean-Pierre dhe Luc Dardenne, është një deklaratë po aq spektakolare sa “Triangle of Sadness”. Por është rreth asaj se çfarë ndodh në skajin e kundërt të prishur të spektrit ekonomik. Tori (Pablo Schils) dhe Lokita (Joely Mbundu) janë fëmijë emigrantë të cilët jetojnë vetëm në një qytet të paemër të Belgjikës. Ata janë nga Benini dhe Kameruni, por shtiren si vëlla e motër. Tori, i cili është 11 vjeç, është sa i ashpër dhe i shkathët, aq edhe me pamje engjëllore. (Ai di të përdorë pamjen e tij për t’i mashtruar njerëzit.) Lokita është 16 vjeçe, por me flokët e saj të lidhur gërsheta, ajo ka një fytyrë e cila është e vrenjtur nga shqetësimet, si ajo e të rriturve; ajo është si dikush nga fotografitë e Walker Evansit. Dhe ne mund ta shohim se pse.