Shtojca për Kulturë

Vendosmëria e Tiranës për ideologjinë staliniste, Kosova e harruar

Josef Strauss dhe Ramiz Alia më 1986

Në tezat lidhur me bisedën ndërmjet Foto Çamit dhe Hans Strecken rekomandohej të flitej për gjendjen në Ballkan, marrëdhëniet fqinjësore me Jugosllavinë dhe për gjendjen në Kosovë, duke potencuar se në shtypin gjermano-perëndimor në përgjithësi është shkruar objektivisht për Shqipërinë dhe problemin e Kosovës. Pala shqiptare nënvizonte se në RFGJ kishte rreth 70 mijë punëtorë nga Kosova dhe viset e tjera shqiptare të Jugosllavisë, të cilët trajtoheshin me korrektësi nga autoritetet gjermane.

 

Në Tiranë më tepër se në çdo vend komunist kishte një vendosmëri për të ndjekur ideologjinë staliniste, e cila kishte rezultuar me një qeverisje shkatërrimtare. Duke qenë të sfiduar me këto qëndrime të zyrtarëve gjermanë, autoritetet shqiptare në Tiranë e kishin tepër të vështirë ta sensibilizonin Bonin zyrtar me çështjen e Kosovës dhe për ta denoncuar politikën represive të Beogradit. Bie në sy sidomos se në tezat e diskutimit për takimin ndërmjet ministrit të Jashtëm shqiptar, Reis Malile, dhe kryetarit të Komisionit për Politikë të Jashtme në Bundestagun gjerman, dr. Hasn Strecken, askund nuk ishte përmendur Kosova

Në tezat lidhur me bisedën ndërmjet Foto Çamit dhe Hans Strecken rekomandohej të flitej për gjendjen në Ballkan, marrëdhëniet fqinjësore me Jugosllavinë dhe për gjendjen në Kosovë, duke potencuar se në shtypin gjermano-perëndimor në përgjithësi është shkruar objektivisht për Shqipërinë dhe problemin e Kosovës. Pala shqiptare nënvizonte se në RFGJ kishte rreth 70 mijë punëtorë nga Kosova dhe viset e tjera shqiptare të Jugosllavisë, të cilët trajtoheshin me korrektësi nga autoritetet gjermane.

Por në të njëjtën kohë autoritetet shqiptare po ndienin trysnin sistematike të zyrtarëve gjermanë sa u përket të drejtave të njeriut në Shqipëri, pjesëmarrjes së saj në forumet ndërkombëtare të OKB-së dhe çështje të tjera. Vetë ardhja e Strecken me gazetarë dhe filmbërës ishte një sprovë për Qeverinë shqiptare se me vendosjen e marrëdhënieve diplomatike po afrohej edhe koha e hapjes edhe në fushën e informimit, e që për Tiranën zyrtare përbënte thembrën e Akilit, pasi në këtë mënyrë bota do t’i kuptonte realitetin shqiptar dhe shkallën e vërtetë të varfërisë.