Семејството Шахиќи остава свој белег на театарот во Гњилане

Постојат семејства кои наследуваат презиме, но има и такви кои наследуваат цела уметничка историја заедно со него.

Тоа е приказна што се гради низ генерации, љубов кон уметноста и страст што не бледнее со текот на годините.

Во Гњилане, таквата приказна е тесно поврзана со семејството Шахиќи. 

Мухарем Шахики, Сабедин Шахики и Јашар Шахики се меѓу раните имиња на глумата, кои припаѓаат на историја што оставила свој белег во светот на театарот. 

Патување кое не остана само во нивното време, туку продолжи да живее и во следните генерации.

исто така KULTURA 19 јануари 2026 Театарот Гњилане има за цел да промовира социјален дијалог, да има буџет за постојана жалба

Денес, ова уметничко наследство го продолжува Албани, синот на Јашар Шахиќи, како трета генерација на семејството кое се занимава со глума. 

За него, сцената не е само место каде што се играат ликовите, туку дел од неговата семејна историја, спомени и љубов што растела со него.

„Првиот во нашето семејство кој почна професионално да се занимава со театар беше Мухарем Шахиќи, актер на косовската албанска култура, тој беше во 50-тите години, односно актер и основач на националностите во Скопско, по извесно време од неговиот придонес таму, доби покана да формира тело тука за да создаде театар за да работи тука. Мухарем Шахиќи е еден од основачите на театарот во Гњилане во 1975 година, односно како тело како театар, бидејќи како објект ова беше случај и порано“, рече Албан Шахиќи, в.д. директор на театарот во Гњилане. 

„Зад него е синот на чичкото на неговиот татко, Сабедин Шахиќи, тој е од првата генерација на актерското училиште во Приштина кај професорот Фарук Беголи во 1970 година, што значи дека бил студент. По Сабедин Шахиќи, што значи дека мојот татко е Јашар Шахиќи од 1975-78 година, кој исто така бил студент по глума кај Фарук Беголи, бидејќи токму професорот Фарук Беголи го водел актерското училиште, кое потоа станало академија на уметностите.“

Во семејството Шахики, уметноста се протега подалеку од глумата, вклучувајќи сликарство, дизајн и музика, правејќи ја креативноста дел од нивниот семеен идентитет. 

„...Не е дека немав никаков поттик, туку сосема индиректно, што значи дека бев под влијание да бидам актер, бидејќи сè што се зборуваше во нашето семејство се зборуваше за театар, за драма, доаѓав како дете и посетував драми, претстави, што значи дека ми беше наметнато индиректно без воопшто да го забележам, освен кога се видов себеси како сакам да студирам драма. Учествував и како средношколец во организациите што се одржуваа, но сега татко ми беше во ред да продолжам вака. Јас сум трета генерација глума во Гњилане и се чувствувам горд што сум трета генерација. Во нашето семејство има и уметност покрај глумата, имаме сликар во семејството, сестра ми е дизајнерка, ќерката на друг чичко е исто така дизајнерка и синот на чичко Луан Шахиќи е сликар, брат ми е од музичката академија, што значи дека уметноста и културата беа многу важни во нашето семејство и го направивме тоа со големо задоволство и со голема посветеност да ѝ ја дадеме на нашата земја таа „наша уметност, нашата култура“, рече Албан Шахиќи. 

На 12 септември почина актерот Јашар Шахиќи, таткото на Албани. 

исто така KULTURA 25 октомври 2026 година Неџат Џокли – звучниот глас на театарот кој не беше замолчен дури ни под окупација

За него, прифаќањето на оваа загуба останува тешко, бидејќи покрај семејната врска, тие ја делеа и љубовта кон театарот и сцената.

„По малку посериозна болест, тој почина. Тешко ни е, бидејќи бевме многу блиски со него, бевме пријатели и колеги заедно цело време, и на сцената и во заедницата, имаше добар пријател, добар колега, и го почитуваа затоа што и тој ги почитуваше, а имаше добар авторитет во градот и пошироко во Косово. Тешко е да се прифати, но мора да најдеме сила да се соочиме со тоа затоа што загубата на родител беше голема загуба“, рече Албан Шахиќи. 

Шахики се сеќава на својата прва средношколска претстава, „Верорен“, како и на својата прва професионална претстава, „Албанскиот Титаник“.

„Првата претстава што ја играв беше „Вероре“, драматизација на роман од нашиот голем автор Реџеп Хоџа. Бев втора година средно училиште. Имав улога на ѕвезда, можам да кажам, што беше една од главните улоги, во режија на Мухарем Сулејмани... Додека мојата прва професионална претстава беше во 1999 година, веднаш по војната, тоа беше „Титаник Шќиптар“, комедија која беше доста успешна со 175 репризи. Ја дадовме низ цело Косово, а во Додона имавме околу 140 со продадени билети“, рече Албан Шахиќи. 

Тој се сеќава на времето кога стотици млади луѓе покажуваа интерес за глума, додека денес, според него, овој ентузијазам е намален и професијата бара не само талент, туку и посветеност и способност за самопромовирање.
Албан Шахиќи е в.д. директор на театарот во Гњилане, носејќи не само институционална одговорност, туку и посебна врска со историјата на театарот и неговото семејство. 

Тој исто така покажува што ќе ѝ понуди на јавноста откако ќе ја преземе оваа задача. 

„...Имам некои цели што се стремам да ги остварам, целта е да ја зголемам публиката за четири пати и да учествувам на фестивали, како и на детски театар“, рече тој. 

исто така KULTURA 20 октомври 2026 година „Нига“ со болката и негирањето во лицето на губењето на меморијата

Историјата на семејството Шахики докажува дека уметноста не е само професија, туку наследство кое се пренесува низ генерациите. 

За Албани, зачувувањето на овој пат и придонесот кон театарот во Гњилане останува најдобриот начин да се одржат живи страста и сеќавањето на оние што му претходеле на сцената.