-
Από:
Έρζα Σουρντούλι
- 29 Οκτωβρίου 2026 15:10
- Μοιράστε σε:
Υπάρχουν οικογένειες που κληρονομούν ένα επώνυμο, αλλά υπάρχουν και εκείνες που κληρονομούν μια ολόκληρη ιστορία τέχνης μαζί με αυτό.
Είναι μια ιστορία που χτίζεται μέσα από γενιές, μια αγάπη για την τέχνη και ένα πάθος που δεν ξεθωριάζει με το πέρασμα των χρόνων.
Στο Γκίλαν, μια τέτοια ιστορία συνδέεται στενά με την οικογένεια Σαχίκι.
Οι Μουχαρέμ Σαχίκι, Σαμπεντίν Σαχίκι και Τζασάρ Σαχίκι είναι από τα πρώτα ονόματα της υποκριτικής, που ανήκουν σε μια ιστορία που έχει αφήσει το στίγμα της στον κόσμο του θεάτρου.
Ένα ταξίδι που δεν έμεινε μόνο στην εποχή τους, αλλά συνέχισε να ζει και στις επόμενες γενιές.
επίσης
Το Θέατρο Gjilan στοχεύει στην προώθηση του κοινωνικού διαλόγου, στον προϋπολογισμό για μια μόνιμη καταγγελία
Σήμερα, αυτή την καλλιτεχνική κληρονομιά συνεχίζει ο Αλμπάνι, γιος του Τζασάρ Σαχίκι, ως η τρίτη γενιά της οικογένειας που ασχολείται με την υποκριτική.
Για αυτόν, η σκηνή δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου υποδύονται χαρακτήρες, αλλά ένα μέρος της οικογενειακής του ιστορίας, των αναμνήσεών του και μιας αγάπης που έχει μεγαλώσει μαζί του.
«Ο πρώτος στην οικογένειά μας που άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το θέατρο ήταν ο Muharrem Shahiqi, ηθοποιός της αλβανικής κουλτούρας του Κοσσυφοπεδίου, ήταν στη δεκαετία του '50, δηλαδή ηθοποιός και ιδρυτής εθνικοτήτων στα Σκόπια, μετά από ένα διάστημα προσφοράς του εκεί, έλαβε πρόσκληση να σχηματίσει έναν φορέα εδώ για να δημιουργήσει ένα θέατρο για να εργαστεί εδώ. Ο Muharrem Shahiqi είναι ένας από τους ιδρυτές του Θεάτρου Gjilan το 1975, δηλαδή, ως φορέας ως θέατρο, επειδή ως αντικείμενο αυτό υπήρχε και πριν», δήλωσε ο Alban Shahiqi, αναπληρωτής διευθυντής του Θεάτρου Gjilan.
«Πίσω του βρίσκεται ο γιος του θείου του πατέρα του, ο Σαμπεντίν Σαχίκι, από την πρώτη γενιά της σχολής υποκριτικής στην Πρίστινα με τον καθηγητή Φαρούκ Μπεγκόλι το 1970, δηλαδή ήταν μαθητής. Μετά τον Σαμπεντίν Σαχίκι, δηλαδή τον πατέρα μου, είναι ο Τζάσαρ Σαχίκι από το 1975-78, ο οποίος ήταν επίσης μαθητής υποκριτικής με τον Φαρούκ Μπεγκόλι, επειδή ο καθηγητής Φαρούκ Μπεγκόλι ήταν αυτός που ηγήθηκε της σχολής υποκριτικής, η οποία στη συνέχεια έγινε ακαδημία τεχνών».
Στην οικογένεια Shahiqi, η τέχνη εκτείνεται πέρα από την υποκριτική, συμπεριλαμβανομένης της ζωγραφικής, του σχεδίου και της μουσικής, καθιστώντας τη δημιουργικότητα μέρος της οικογενειακής τους ταυτότητας.
«...Δεν είναι ότι δεν είχα καμία ώθηση, αλλά εντελώς έμμεσα, που σημαίνει ότι επηρεάστηκα να γίνω ηθοποιός, επειδή όλα όσα συζητούνταν στην οικογένειά μας μιλούσαν για το θέατρο, για το δράμα, ερχόμουν ως παιδί και παρακολουθούσα θεατρικές παραστάσεις, παραστάσεις, που σημαίνει ότι έμμεσα μου επιβλήθηκε χωρίς να το προσέξω καθόλου, εκτός από όταν έβλεπα τον εαυτό μου να θέλει να σπουδάσει δράμα. Συμμετείχα επίσης ως μαθητής λυκείου στις διοργανώσεις που γίνονταν, αλλά τώρα ο πατέρας μου ήταν εντάξει για να συνεχίσω έτσι. Είμαι η τρίτη γενιά υποκριτικής στο Γκίλαν και νιώθω περήφανος που είμαι η τρίτη γενιά. Στην οικογένειά μας, υπάρχει τέχνη εκτός από την υποκριτική, έχουμε έναν ζωγράφο στην οικογένεια, η αδερφή μου είναι σχεδιάστρια, η κόρη ενός άλλου θείου είναι επίσης σχεδιάστρια και ο γιος του θείου Λουάν Σαχίκι είναι ζωγράφος, ο αδερφός μου είναι από τη μουσική ακαδημία, που σημαίνει ότι η τέχνη και ο πολιτισμός ήταν πολύ σημαντικά στην οικογένειά μας και το κάναμε με μεγάλη χαρά και με μεγάλη αφοσίωση για να δώσουμε στη χώρα μας αυτή την «τέχνη μας, τον πολιτισμό μας», είπε ο Άλμπαν Σαχίκι.
Στις 12 Σεπτεμβρίου έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Jashar Shahiqi, πατέρας του Albani.
επίσης
Νετζάτ Τζόκλι – η ηχηρή φωνή του θεάτρου που δεν φιμώθηκε ούτε υπό κατοχή
Για αυτόν, η αποδοχή αυτής της απώλειας παραμένει δύσκολη, καθώς εκτός από τον οικογενειακό τους δεσμό, μοιράζονταν επίσης την αγάπη για το θέατρο και τη σκηνή.
«Μετά από μια ελαφρώς πιο σοβαρή ασθένεια, έφυγε από τη ζωή. Είναι δύσκολο για εμάς, επειδή ήμασταν πολύ κοντά του, ήμασταν φίλοι και συνάδελφοι μαζί όλη την ώρα, τόσο στη σκηνή όσο και στην κοινότητα, είχε έναν καλό φίλο, έναν καλό συνάδελφο, και τον σεβόντουσαν επειδή τους σεβόταν και αυτός, και είχε καλό κύρος στην πόλη και στο ευρύτερο Κόσοβο. Είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε, αλλά πρέπει να βρούμε τη δύναμη να το αντιμετωπίσουμε γιατί η απώλεια ενός γονέα ήταν μια μεγάλη απώλεια», δήλωσε ο Alban Shahiqi.
Ο Σαχίκι θυμάται το πρώτο του θεατρικό έργο στο λύκειο, το "Veroren", καθώς και το πρώτο του επαγγελματικό θεατρικό έργο, τον "Αλβανικό Τιτανικό".
«Το πρώτο έργο που έπαιξα ήταν το «Verore», μια δραματοποίηση ενός μυθιστορήματος του μεγάλου μας συγγραφέα Ρετζέπ Χότζα. Ήμουν στη δευτέρα λυκείου. Είχα έναν ρόλο ως σταρ, θα μπορούσα να πω, που ήταν ένας από τους κύριους ρόλους, σε σκηνοθεσία του Μουχαρέμ Σουλεϊμάνι... Ενώ το πρώτο μου επαγγελματικό έργο ήταν το 1999, αμέσως μετά τον πόλεμο, ήταν το «Titaniku Shqiptar», μια κωμωδία που σημείωσε αρκετή επιτυχία με 175 επαναλήψεις. Το δώσαμε σε όλο το Κόσοβο, και στη Δωδώνη είχαμε περίπου 140 με πουλημένα εισιτήρια», είπε ο Άλμπαν Σαχίκι.
Θυμάται την εποχή που εκατοντάδες νέοι έδειχναν ενδιαφέρον για την υποκριτική, ενώ σήμερα, σύμφωνα με τον ίδιο, αυτός ο ενθουσιασμός έχει μειωθεί και το επάγγελμα απαιτεί όχι μόνο ταλέντο, αλλά και αφοσίωση και ικανότητα αυτοπροβολής.
Ο Alban Shahiqi είναι ο αναπληρωτής διευθυντής του Θεάτρου Gjilan, επωμιζόμενος όχι μόνο μια θεσμική ευθύνη, αλλά και μια ιδιαίτερη σύνδεση με την ιστορία του θεάτρου και της οικογένειάς του.
Δείχνει επίσης τι θα προσφέρει στο κοινό αναλαμβάνοντας αυτό το έργο.
«...Έχω κάποιους στόχους που στοχεύω να πετύχω, ο στόχος είναι να τετραπλασιάσω το κοινό και να συμμετάσχω σε φεστιβάλ αλλά και σε παιδικό θέατρο», είπε.
επίσης
«Νίγκα» με τον πόνο και την άρνηση μπροστά στην απώλεια μνήμης
Η ιστορία της οικογένειας Shahiqi αποδεικνύει ότι η τέχνη δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα, αλλά μια κληρονομιά που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.
Για τον Αλμπάνι, η διατήρηση αυτής της πορείας και η συμβολή στο θέατρο του Γκίλαν παραμένει ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί ζωντανό το πάθος και η μνήμη όσων τον προηγήθηκαν στη σκηνή.
