Kufijtë e Shqipërisë dhe debati i zjarrtë për to i ka fillesat që nga Kongresi i Berlinit dhe Konferenca e Ambasadorëve në Londër.
Shqipëria u tkurr në të katërta anët e saj nga Fuqitë e Mëdha. Edhe pas dy luftërave botërore, vëmendja e të mëdhenjve ishte sërish te kufijtë shqiptarë, shndërruar në atë kohë në një teatër të armiqësive lokale.
Mbështete KOHËN. Ruaje të vërtetën.
Gazetaria profesionale është interes publik. Mbështetja juaj ndihmon që ajo të mbetet e pavarur dhe e besueshme. Kontribuoni edhe ju. 1 euro e bën dallimin.
Letër lexuesit — pse po kërkojmë mbështetjen tuaj KontribuoPas akordit të qeverisë së atëhershme shqiptare, me frikën se rrezikoheshin edhe kufijtë e 1913-s për shkak të traktateve të fshehta, komisionet ndërkombëtare nisën punën në terren, edhe këtë herë me një tjetër synim sipas historianëve.
“Dy shtete nga Austro-Hungaria dhe nga Italia, të cilat midis tyre kishin bërë një ndarje pune. Austro-Hungaria do të merrej me kufijtë e veriut të Shqipërisë, kurse Italia me kufijtë e jugut”, thotë historiani Pëllumb Xhufi.
“Është kjo arsyeja që mbeti gati gjysma e territoreve shqiptare jashtë kufijve të Shqipërisë dhe gati gjysma e popullsisë shqiptare e shkëputur nga trungu amëtar, nga shqiptarët e Shqipërisë zyrtare”, thotë historiani Ksenofon Krisafi.
Top Channel hap ekskluzivisht dosjet dhe vendimet që tkurrën përgjithnjë Shqipërinë. Çështja më e ndjeshme mbeti kufiri i jugut, debat edhe sot i ndjeshëm për shkak të marrëveshjes së paktit detar me Greqinë. Kjo e fundit nuk pranonte deri në vitet ’80, të firmoste një marrëveshje me Tiranën për mirëmbajtjen e piramidave.
“Pala shqiptare nuk ka rezerva, ndërkohë që pala greke shpreh rezervat e saj. Kur pyeten nëse kanë vërejtje teknike, e quajnë të pavend”, thotë Pranvera Dibra Teli, drejtore e Arkivit Historik në MPJ.